ท่านอ๋อง มิใช่ท่านชิงชังข้าหรอกหรือ? のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

น้ำเสียงเย็นยะเยือกกดต่ำ สั่งการองครักษ์ข้างกายฝ่ายซ้ายอีกคนทันทีที่ตัดสินว่าตนเองไม่พึงใจอย่างยิ่งให้เด็กผู้นั้นไปสนิทสนมกับเจ้าองครักษ์หน้าตายเช่นเฉินเซินต่อไปอีกแล้ว เพราะคำว่านางคือคนของ 'เขา' จะอยู่หรือตายกลายเป็นเถ้า อันสิ่งของที่เขายังไม่คิดสละทิ้งก็ยังเป็น 'ของ' ที่เขา 'หวง' อยู่เช่นนั้นตลอดกาล!  "แล้วพระชายารองจางเล่าพ่ะย่ะค่ะ"  คนที่ปกติมีหน้าที่คอยคุ้มกันพระชายารองเอ่ยถามด้วยความกังขา ด้วยว่าไม่ค่อยเข้าใจผู้เป็นนายยิ่งนัก ก็มิใช่ว่าชินหวางนั้นชิงชังชินหวางเฟยตัวน้อยอย่างยิ่งหรอกหรือ ก็หากเป็นเขา หากชิงชังย่อมต้องไม่คิดข้องเกี่ยว หรือยื่นมือสอดปลายเท้าเข้าไปวุ่นวายเป็นแน่  "องครักษ์ของข้ามันมีเพียงเจ้ากับหลิวฮั่น และเฟยเจี้ยนหรืออย่างไร หวังว่าเพียงดูคนที่สมควรมาดูแลพระชายารองนั้น คงไม่ต้องรอให้ข้าต้องไปเลือกด้วยตนเองหรอกกระมังเฟิ่งเหลย แล้วก็...คำสั่งของข้านั้นเจ้ามาบังอาจสงสัยได้ตั้งแต่ยามใดกัน"  ...ผู้ใดจะไปบังอาจหาเรื่องลำบากใส่ศีรษะตนเองเช่นนั้นกัน! ...  ย่อมแน่นอนว่าอี้เฟิ่งเหลยมีหรือจะกล้าพูด ที่ทำได้ก็แค่คิดในใจเท่านั้น  "มิกล้าพ่ะย่ะค่ะชินหวาง"  องครักษ์หนุ่มต

ตอนที่ 4พออีกสองวันต่อมาอาการของเฉียวปิงเซียวนั้นหายดีเป็นปกติ คนเพิ่งได้รองเท้าคู่ใหม่ที่แสนถูกใจกับพี่เสี่ยวเป่ากลับคืนสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ชินหวางเฟยตัวน้อยแก้มแดงก็กลับมาสดชื่นแจ่มใสตามนิสัยของเด็กผู้ไม่ชอบแสดงกิริยาทุกข์โศกอย่างยิ่ง แถมช่วงนี้แม่นมซางก็ยังใจดีสั่งงดการเรียนวิชาเครื่องสายจำพวกพิณและผีผาที่นางนั้นแสนจะปัญญาทึบเป็นที่สุด ดีดยามใดสลับสายกันยุ่ง เสียงไพเราะเสียจนท่านอาจารย์ทั้งหลายพากันซาบซึ้งน้ำตาไหลเป็นลมหนีนางไปหลายสิบคนแล้ว  พอถูกงดวิชาเหล่านี้ชินหวางเฟยตัวน้อยจึงยิ่งสบายอกสบายใจ เพราะไม่ต้องสร้างบาปก่อกรรมด้วยการสังหารเหล่าท่านอาจารย์ทั้งหลายด้วยเสียงดนตรีแสนเสนาะหูของตนเองอีกต่อไปแล้ว  ยิ่งคิดเด็กน้อยก็ยิ่งเบิกบานเสียจนเผลอครวญเพลงประจำเผ่าที่ท่านแม่ร้องกล่อมเข้าจนได้ ซึ่งมันไม่ใช่เพียงครวญแผ่วเบา ทว่าเป็นเสียงตะโกนก้อง เรียกได้ว่าเด็กน้อยนั้นนางมีความสุข มีความเบิกบานเท่าใด เฉียวปิงเซียวก็ตะโกนออกไปเท่านั้น ทำเอานกกาบริเวณสวนหลวงที่หน้าตำหนักไทเฮานั้นล้วนต่างพากันแตกตื่นบินหนีเสียวุ่นวาย ตัวไหนที่ดูจะใจเสาะอ่อนแอสักหน่อยก็ตกลงมาชักดิ้นชักงอ ไม่นานก็สิ้นใจนอนสำล

เสี่ยวเตี๋ยวโขกศีรษะวิงวอนช่วยท่านหญิงหกในจวินกั๋วกงของนางจนหน้าผากนั้นมีโลหิตไหลซึมออกมา แต่คนที่โทสะบดบังไม่ใช่เพียงดวงตา ทว่าแม้แต่ดวงใจก็ดำมืดเต็มไปด้วยแรงริษยาที่ก็ยากจะรู้ว่าเขาริษยาสิ่งใดมีหรือจะฟัง พอถึงกองเพลิงที่กำลังลุกโชนโชติช่วงก็ไม่รีรอ โยนทั้งรองเท้าและตุ๊กตาน่าชิงชังเข้าไปทันที!  ...!!! ...  กายเล็กกำหมัดแน่น...แน่นจนสั่นสะท้านไปทั่วกาย สุดท้ายหัวเข่าทั้งคู่ก็สิ้นแรงทรุดลงนั่งนิ่ง ทอดสายตามองไปที่กองเพลิงนิ่งแข็งค้าง ที่เห็นได้ชัดเจนว่าเด็กน้อยยังมีลมหายใจอยู่ก็คือน้ำตาซึ่งหลั่งรินออกมาไม่ขาดสายจากดวงตาทั้งคู่ เด็กน้อยไม่ได้กรีดร้อง ไม่ได้ฟูมฟาย นางทำเพียงนั่งมองกองเพลิงที่ค่อย ๆ กลืนกินของรักทั้งสองชิ้นไปแช่มช้าต่อหน้าต่อตา  หานไท่หมิงเห็นอาการเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะภาพที่เขาวาดเอาไว้ในหัวก็คือเด็กน้อยจะกรีดร้องร่ำไห้จนเป็นลมอย่างแน่แท้ที่ของสุดรักถูกเขานำมาเผาทิ้ง ทว่าสถานการณ์ตรงหน้าผิดไปไกลอย่างยิ่ง นอกจากไม่กรีดร้อง เฉียวปิงเซียวยังนิ่ง...นิ่งจนคล้ายเด็กน้อยกลายเป็นหินศิลาก้อนหนึ่งเท่านั้น หาใช่ร่างกายมนุษย์ผู้หนึ่งที่ยังมีเลือดมีเนื้อและมีลมหายใจอยู่ 

ตอนที่ 5ดังนั้นพิธีผูกวาสนาชะตาคู่ครองที่ในยามแรกที่เฉินเซินมีความคิดอยากจะขัดขวางให้ถึงที่สุด เพราะแจ้งแก่ใจแล้วว่าอดีตซึ่งชินหวางคิดว่ามันก็แค่พิธีไร้สาระงมงาย แท้จริงมันเห็นผลจริงเพียงใด หากแต่เจ้าพิธีนั้นสุดท้ายกลับนำภัยร้ายมาสู่นางในดวงใจในท้ายสุด  แต่แล้วก็เพราะพิธีนี้อีกเช่นกันที่ทำให้เขาได้กลับมาในวันนี้ ดังนั้นคราวแรกที่เขาคิดจะขัดขวางย่อมมีมากเกินสิบส่วน แต่พอหลายเหตุการณ์มันย่ำแย่ลงทุกครั้งที่เขาบังเอิญก็ดีตั้งใจก็ช่าง ก้าวเข้าไปยุ่งเกี่ยวมันสำเร็จก็จริง ทว่าสุดท้ายเหตุการณ์นั้นมันก็ยังจะเกิดขึ้นอีกอยู่ดี และไม่ใช่เพียงหยุดเหตุร้ายไม่ได้อย่างเดียว แต่เหตุการณ์ที่จะเกิดทีหลังมักร้ายกาจเพิ่มขึ้นกว่าเดิมอีกหลายส่วน  เมื่อเป็นเช่นนี้แผนจะหยุดยั้งจึงต้องถูกยกเลิกไป เพราะเขาไม่ต้องการจะเสี่ยงอีกแล้ว ก็ขนาดเรื่องเล็กน้อยเช่นรองเท้าที่เขาไปแตะต้อง ผลร้ายก็อย่างที่ได้เห็นว่าผู้ที่หนีไม่เคยพ้นความชั่วร้ายมันไปตกใส่เด็กน้อยไร้เดียงสาไม่รู้ความเช่นเฉียวปิงเซียว  ต่อให้เขากลัวอย่างยิ่งว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นตัวชินหวางเองที่โง่งมจนเค่อสุดท้าย ทำร้ายทำลายจนเฉียวปิงเซียวนางสาปส่งไม่คิดหันก

"หึ! ...ฮ่องเต้เป็นบุรุษจะไปเข้าใจสายตาของสตรีไปได้อย่างไร บุรุษก็คล้ายกันทั้งสิ้น เจอสตรีงดงามออดอ้อนอ่อนหวานเข้าหน่อยก็ระทวยเหลวเป็นเทียนไขถูกจุดไปเสียทุกคนไป"  หานไท่สือเห็นแล้วว่าหากเขายังกล่าวอันใดที่โต้แย้งขัดกับความเห็นของพระมารดาอีกคงจะเดือดร้อนใบหูทั้งสองข้างไปหมดอีกพักใหญ่ เขาจึงทำเพียงยิ้มอ่อนแล้วแสร้งยกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบเล็กน้อย ไม่ออกความคิดเห็นใดให้เข้าเนื้อของตนเองอีกเลย  "ไท่หมิงถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ"  "ปิงเซียวถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรไทเฮาเพคะ"  "หลานเย่ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรไทเฮาเพคะ"  หานไท่สือบอกให้ทั้งสามไปนั่งประจำที่ของตนเอง รอเวลาฤกษ์มงคลในอีกครึ่งชั่วยาม ส่วนในขณะนี้นั้นเหล่าไต้ซือและเหล่าซือไท่หลายสิบชีวิตกำลังสวดมนต์ด้วยเสียงกระหึ่ม บรรยากาศเข้มขลังอย่างยิ่ง  เฉินเซินมองเห็นเด็กน้อยดูซีดเซียวหงอยเหงาก็ปวดใจ แต่ที่เขาเตือนตนเองก็คือต้องถอยห่าง หาไม่ใจเขาทนไม่ไหวไปฝืนแตะต้องจนเหตุการณ์บิดเบือนก็เหมือนเป็นเขาที่ยังจะตามมารังแกนางไม่เลิก  พิธี ‘ผูกชะตาวาสนาคู่ครอง' นี้ไม่ใช่ว่าจะเป็นผู้ใดหรือคู่ใดก็จะทำได้ ในร้อยปีบางครั้งดวงของสามีแ