All Chapters of หอบลูกหนีสามีทรราช: Chapter 21 - Chapter 30

ยามที่ฮวาจื่อเฉิงกลับไปถึงเรือนของตนเองก็เดินตรงไปยังโรงเรือนปลูกสมุนไพรของตนเองในทันที เขาตรวจดูว่ามีต้นไหนได้รับความเสียหายจากการที่เขาต้องถูกขังอยู่ในคุกทหารของสกุลเซี่ยบ้าง เมื่อได้เห็นว่าไม่มีต้นไหนได้รับความเสียหายจากการที่เขาไม่อยู่ เขาจึงได้ทอดถอนใจออกมาด้วยความโล่งใจ“ดูเหมือนว่าท่านจะห่วงต้นไม้พวกนี้มากกว่าเป็นห่วงญาติผู้น้องในสกุลของตนเองอีกนะ” เสียงอันคุ้นหูทำให้เขายิ้มออกมาแล้วเดินไปนั่งลงยังม้าหินที่เขามักจะใช้นั่งดื่มชาชื่นชมสวนเป็นประจำ“หากญาติผู้น้องในสกุลที่เจ้าเอ่ยถึงคือฮวาจื่อซูข้าย่อมเป็นห่วง เพราะกลัวว่าเขาจะได้รับความสะดวกสบายมากเกินไป แต่หากเป็นฮวาจื่อชิงข้าก็ย่อมเป็นห่วงเช่นเดียวกัน เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นสตรีอีกทั้งยังชอบสร้างปัญหาให้แก่ผู้อื่น” คำตอบของฮวาจื่อเฉิงทำให้ฉีเสี่ยวเสวียนพลันเลิกคิ้วขึ้น นางเดินไปนั่งลงเคียงข้างฮวาจื่อเฉิงบนม้านั่งตัวเดียวกันโดยไม่คำนึงถึงเรื่องความแตกต่างระหว่างชายหญิงแล้วจึงได้ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเขาแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกังขา“ท่านดูไม่เหมือนคนแล้งน้ำใจเลยนะ คิดไม่ถึงว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะหลอกตาทำให้คนที่ได้พบเห็นท่า

พอรู้ว่าตนเองตั้งครรภ์ฮวาจื่อชิงก็ระมัดระวังตนเองมากยิ่งขึ้น ออกแรงยกของหนักให้น้อยลง กินอาหารบำรุงมากยิ่งขึ้น และที่สำคัญนอนทุกครั้งที่อยากนอน นาง มู่เหยาและมู่หลีใช้ชีวิตในบ้านหลังเล็กอย่างสงบสุข นางทำแปลงผักเล็กๆ สำหรับปลูกผัก ทำโรงเรือนสำหรับเลี้ยงเป็ดและไก่ ส่วนมู่เหยาและมู่หลีก็มักจะเข้าป่าล่าสัตว์และหาของป่ามาทำอาหารและแจกจ่ายให้เพื่อนบ้านอยู่เสมอ ความขยันของสองพี่น้องสกุลมู่ ทำให้เงินที่ฮวาจื่อชิงนำติดตัวมาด้วยแทบจะไม่ได้ถูกนำออกมาใช้จ่ายเลยนางใช้ชีวิตในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้อย่างมีความสุข แต่ละวันที่ผ่านพ้นไปไร้ซึ่งการติดตามจากเซี่ยเหวินหลางอย่างที่นางเคยกังวล ครรภ์ของนางเริ่มเติบใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ยามนี้สิ่งที่นางกังวลก็คงจะเป็นครรภ์ที่มีขนาดใหญ่มากกว่าหญิงตั้งครรภ์โดยทั่วไป ดังนั้นสิ่งที่นางพอจะทำได้ก็คือพยายามตามหาหมอตำแยมาคอยดูแลนางอย่างใกล้ชิดเพียงแต่ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดทั้งหมอตำแยในหมู่บ้านและหมอตำแยในตัวเมืองต่างก็ปฏิเสธนาง จนนางต้องไปไหววานให้ป้าชุนซึ่งเป็นภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านให้นางช่วยติดต่อหมอตำแยมาให้ ป้าชุนรู้จักคนมากและผู้คนในแถบนี้ต่างก็ให้ความเคารพน

หลี่คังฮ่องเต้จ้องมองเซี่ยเหวินหลางด้วยสายพระเนตรที่เต็มไปด้วยความสับสน น้าชายของเขาผู้นี้พึ่งจะได้แต่งงาน และก็เพราะการแต่งงานของเขาที่ทำให้ในพระทัยของหลี่คังฮ่องเต้พลันรู้สึกหวาดหวั่น ก่อนหน้านี้ยังมีท่านฮวาเหลียงผู้เป็นมหาบัณฑิตใหญ่และเป็นราชครูของแคว้นคอยโต้แย้งและตำหนิการกระทำของเซี่ยเหวินหลาง แต่หากเซี่ยเหวินหลางเกี่ยวดองกับสกุลฮวาแล้วเขาก็กังวลว่าฮวาเหลียงจะกลายเป็นพวกเดียวกับเซี่ยเหวินหลางและต่อไปจะไม่มีผู้ใดคอยควบคุมเซี่ยเหวินหลางให้เขาอีก“ฝ่าบาท ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฝ่าบาทกับกระหม่อมกลายเป็นคนละฝ่ายเช่นนี้ ที่ผ่านมากระหม่อมทุ่มเทเพื่อฝ่าบาทมากเพียงใดฝ่าบาทไม่ทรงรู้และไม่ทรงทอดพระเนตรเห็นบ้างเลยหรือ อำนาจเหล่านี้ฝ่าบาททรงคิดว่ากระหม่อมอยากได้มาอยู่ในมือหรือ ที่กระหม่อมต้องฆ่าคนเป็นผักปลาเป็นทรราชให้ผู้อื่นสาปแช่ง ฝ่าบาททรงคิดว่ากระหม่อมชอบหรือ” คำถามของเซี่ยเหวินหลางทำให้หลี่คังฮ่องเต้ทรงส่ายพระพักตร์ เซี่ยเหวินหลางจึงได้เอ่ยต่อ“ฝ่าบาท! หากไม่ใช่เพราะในวังเกิดเรื่องร้ายยามนี้กระหม่อมก็คงจะยังเป็นคุณชายน้อยจวนโหวที่บิดาและมารดาคอยเอาอกเอาใจ หากไม่ใช่เพราะคนเหล่านั้นบีบคั้นแ

ยามที่ฮวาจื่อชิงเดินออกมาส่งสองสามีภรรยาสกุลเจา ก็พบว่าจงหนานและคนของเขายังรออยู่ เจาหลินจ้องมองเขาด้วยสายตาดูแคลนแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ“คุณชายจง ถึงแม้ข้ากับภรรยาจะเป็นแค่เพียงชาวบ้านธรรมดาแต่พวกข้าก็ไม่ใช่คนใจดำที่จะช่วยท่านรังแกสตรีที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ ในเมื่อแม่นางฝูหาได้มีใจตรงกันกับท่าน ท่านก็ควรจะปล่อยนางไปเสีย ไม่ควรจะใช้วิธีต่ำช้ามาบีบบังคับนางเช่นนี้ และที่สำคัญการที่ท่านคิดใช้พวกข้าเป็นเครื่องมือในการบีบบังคับนางช่างเป็นการกระทำที่ต่ำช้า เป็นการกระทำที่ย่ำแย่จนเกินกว่าที่พวกข้าจะยอมรับได้จริงๆ” คำพูดของเจาหลินทำให้จงหนานหัวเราะ หึ หึ ออกมาในทันที“อย่าทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย ก่อนหน้านี้เป็นผู้ใดกันที่ทำตัวหวงก้างคิดจะมาทวงคืนบ้านที่ตนเองละทิ้งไปแล้วอย่างกระตือรือร้น พอมาตอนนี้กลับคิดตำหนิข้าว่าต่ำช้าเช่นนั้นหรือ” คำพูดของจงหนานทำให้เจาหลินและภรรยารู้สึกขุ่นเคืองใจเป็นอย่างมาก แต่เพราะรู้ดีว่าหากคิดจะมีเรื่องกับคุณชายสกุลจงก็คงจะราวกับเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงไม่มีหนทางที่จะต่อกรกับเขาได้ อีกทั้งตนเองยังจะเจ็บตัวอย่างไม่คุ้มค่าอีกด้วย“แม่นางฝู พว

เซี่ยเหวินหลางเดินทางลงใต้อย่างลับๆ แม้ว่ายามนี้เขาจะกำจัดกบฏสกุลซ่งไปแล้วแต่ก็ยังต้องระมัดระวังกบฏ ที่คิดจะลอบฆ่าเขาและหลี่คังฮ่องเต้เพื่อขึ้นเป็นใหญ่ในราชสำนัก ดินแดนทางใต้ทั้งงดงามและมีอากาศที่อบอุ่น เซี่ยเหวินหลางจ้องมองทิวทัศน์รอบกายแล้วก็ทอดถอนใจออกด้วยความผ่อนคลาย ตั้งแต่เขาดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีมาการเดินทางในครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขาเดินทางออกจากเมืองหลวงมาไกลถึงขนาดนี้“ติดต่อเสวียนเอ๋อร์ได้หรือยัง” เขาเอ่ยถามเซี่ยถิงหลังจากที่เขาเดินทางมาถึงจุดพักม้าในเมืองเย่ซึ่งเป็นหัวเมืองใหญ่ในดินแดนทางใต้เรียบร้อยแล้ว คนของเขารายงานว่าร่องรอยของฮวาจื่อเฉิงและฉีเสี่ยวเสวียนหายไปที่นี่เขาจึงตั้งใจว่าจะใช้ที่นี่เป็นจุดเริ่มต้นในการตามหาฮวาจื่อชิง“ข้าพยายามติดต่อแล้วขอรับ แต่ทางหอฝูหรงบอกกับข้าว่านายหญิงของพวกเขาได้รับบาดเจ็บจากการลอบทำร้ายต้องการหลบไปพักฟื้นเงียบๆ ห้ามผู้ใดรบกวน ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดสามารถติดต่อนางได้เลยขอรับ”“นางได้รับบาดเจ็บหรือ เป็นอันใดมากหรือเปล่า” เซี่ยเหวินหลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ถึงอย่างไรเขาก็มองว่าฉีเสี่ยวเสวียนเป็นน้องสาวคนหนึ่งของเขา การที่นางได้