All Chapters of หอบลูกหนีสามีทรราช: Chapter 51 - Chapter 60

ฮวาจื่อชิงจ้องมองหนุ่มน้อยที่กำลังโอบกอดบุตรชายของตนเองเอาไว้ แม้ว่าจะเคยเห็นจากระยะไกลแต่นางจดจำใบหน้านี้ไม่เคยลืม‘เขาคือหลี่คังฮ่องเต้มิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงได้มานั่งอุ้มบุตรชายของข้าอยู่ตรงนี้กันเล่า’ นางคิดพลางหันไปจ้องมองเซี่ยเหวินหลางแล้วนางก็ต้องลอบกลืนน้ำลายเมื่อได้เห็นสายตาราวกับจะฆ่าคนได้ของเขา“ฝ่าบาท กระหม่อมเคยบอกแล้วมิใช่หรือ ว่าถ้าไม่จำเป็นห้ามออกจากวัง” เมื่อเซี่ยเหวินหลางเอ่ยเช่นนี้หลี่คังฮ่องเต้ก็พยักหน้า“ท่านน้าขอลาพักอีกแล้วข้าย่อมจะต้องมาดูว่าคราวนี้ใช่เป็นเพราะท่านน้าสะใภ้ของข้าหนีไปจากจวนอีกหรือไม่ไม่เช่นนั้นท่านราชเลขาธิการของข้าคงจะรู้สึกไม่สบายใจอีกข้าก็เลยพาเขาติดตามมาที่นี่กับข้าด้วย” เมื่อหลี่คังเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงจึงพึ่งจะเห็นว่าฮวาจื่อฉีก็อยู่ที่นี่นางจึงรีบเดินไปหาเขาในทันที“พี่ใหญ่” นางเอ่ยพลางเดินไปคารวะเขาเมื่อนึกถึงธรรมเนียมปฏิบัติได้นางจึงได้รีบหันไปคารวะหลี่คังฮ่องเต้อย่างเต็มพิธีการ“หม่อมฉันฮวาจื่อชิงขอถวายพระพรฝ่าบาทเพคะ” นางเอ่ยพลางคารวะอย่างนอบน้อม หลี่คังฮ่องเต้จึงได้โบกพระหัตถ์พลางตรัสออกมาด้วยพระสุรเสียงที่เต็มไปด้วยความสนิทสนม“ท่านน

เช้าวันรุ่งขึ้นคนเสมอต้นเสมอปลายอย่างเซี่ยเหวินหลางก็รีบเข้าวังหลวงแต่เช้าเพื่อเข้าร่วมประชุมขุนนางในท้องพระโรง ยามที่กู้เฉียวผู้บัญชาการหน่วยองครักษ์หลวงถูกร้องเรียนการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเขาก็ยืนนิ่งไม่ออกความเห็น จนหลี่คังฮ่องเต้ต้องหันมาสอบถามเขาต่อหน้าผู้คนในทันที“เรื่องนี้ท่านอัครมหาเสนาบดีจะไม่ออกความเห็นสักหน่อยหรือ” เมื่อหลี่คังฮ่องเต้ตรัสถามเช่นนี้เซี่ยเหวินหลางก็เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“กระหม่อมกับผู้บัญชาการกู้เป็นทั้งสหายและศิษย์ร่วมสำนัก หากกระหม่อมเอ่ยอะไรออกมาทั้งฝ่าบาทและขุนนางคนอื่นๆ ก็คงจะกล่าวโทษว่ากระหม่อมเข้าข้างพรรคพวกของตนเอง ดังนั้นครั้งนี้กระหม่อมจึงขอไม่ออกความเห็นจะดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” เมื่อเซี่ยเหวินหลางเอ่ยเช่นนี้กู้เฉียวก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองเซี่ยเหวินหลางอย่างคาดไม่ถึง“ท่านไม่ออกหน้าช่วยพูดให้ท่านผู้บัญชาการก็ดีแล้ว เพราะต่อให้ท่านอัครมหาเสนาบดีออกหน้าครั้งนี้ข้าก็คงไม่คิดจะฟังท่าน กู้เฉียวท่านคือคนที่เราไว้วางใจมากที่สุดแต่ท่านกลับทำให้เราต้องสูญเสียความไว้วางใจ ท่านเป็นผู้บัญชาการของหน่วยองครักษ์หลวงแต่กลับใช้อำนาจผู้บัญชาการของท่านในทางที่ผิด

น้ำเสียงดุดันของฮวาจื่อชิงทำให้เซี่ยเหวินหลางรีบส่ายหน้าปฏิเสธในทันที เขารู้ดีว่านางกำลังคิดจะทำอะไร หากไม่ลงไม้ลงมือกับเขาก็คงจะต้องหาหนทางหนีจากเขาไปอีกครั้งแน่ เซี่ยเหวินหลางคิดคำนวณอยู่ในใจแล้วว่าหากเขาถูกนางลงไม้ลงมือก็แค่ได้รับบาดเจ็บและรู้สึกอับอาย แต่หากเขาถูกนางทอดทิ้งอีกครั้งเขาคงจะต้องย่ำแย่เป็นแน่“ข้าหาใช่คนทะเยอทะยานถึงเพียงนั้น ราชบัลลังก์ของฝ่าบาทข้าทุ่มเทมาหลายปีกว่าจะทำให้มั่นคงถึงเพียงนี้แล้วข้าจะโง่งมสั่นคลอนรากฐานที่ตนเองสร้างมาได้อย่างไร ส่วนสตรีผู้นี้แค่ให้ข้ามองให้นานขึ้นข้ายังไม่อยากมองเลย แล้วข้าจะรับนางเข้ามาแล้วทำให้เจ้ารู้สึกได้รับความไม่เป็นธรรมได้อย่างไร” คำพูดของเซี่ยเหวินหลางทำให้กู้ฉิงจ้องมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ส่วนฮวาจื่อชิงก็ยืนรอว่าเขาจะจัดการกับกู้ฉิงเช่นไร“กู้ฉิง เจ้ามีใจคิดกบฏยังไม่พอยังคิดจะยุยงให้ข้าผิดใจกับฝ่าบาทอีก ผู้ใดก็ได้จับตัวนางไปตัดลิ้นชั่วร้ายนี้ทิ้งเสีย ควักดวงตาของนางออกมาแล้วส่งนางไปให้กรมอาญาตรวจสอบ อ้อ! จับตัวคนสกุลกู้ทั้งสกุลไปสอบสวนด้วยบอกกับทุกคนว่ากู้ฉิงรับสารภาพแล้วหากมีผู้ใดให้เบาะแสการคิดก่อกบฏและบอกรายชื่อของผู้สมรู้ร่

เซี่ยเหวินหลางมองลานประหารที่ในยามนี้กำลังเกิดการจลาจลด้วยสายตาเย็นชา เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้คนของกู้เฉียวจะต้องไม่ยอมแพ้แน่ แต่ที่เขาคาดไม่ถึงก็คือกู้เฉียวจะนำตัวของฮวาจื่อซูมาเป็นตัวประกันเช่นนี้“เหวินหลาง ช่วงนี้เจ้าเกรงอกเกรงใจคนสกุลฮวามากมิใช่หรือ หากข้าฆ่าฮวาจื่อซูทิ้งตรงนี้เจ้าก็คงจะหาคำอธิบายกับฮูหยินของเจ้าไม่ได้กระมัง” คำถามของกู้เฉียวทำให้เซี่ยเหวินหลางจ้องมองกู้เฉียวด้วยสายตาที่เย็นชามากยิ่งขึ้น“เจ้าจะทำอะไรเขาก็เชิญลงมือได้เลย ฮูหยินของข้ามีความแค้นกับน้องชายผู้นี้ของนางพอดี หากเจ้าจัดการกับเขาได้นางอาจจะขอบคุณเจ้าด้วยซ้ำที่นางไม่ต้องเป็นคนลงมือเอง” คำพูดของเซี่ยเหวินหลางทำให้ฮวาจื่อซูหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยกับกู้เฉียวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน“ข้าบอกกับเจ้าแล้วว่าข้ากับฮวาจื่อชิงมีความแค้นต่อกัน เจ้านำข้ามาต่อรองเช่นนี้มิเท่ากับว่าเจ้ากำลังฆ่าตัวตายอยู่หรือ” คำพูดของฮวาจื่อซูทำให้กู้เฉียวหัวเราะออกมาเบาๆ“แล้วทำไมตอนที่ข้าสั่งให้เจ้าเข้าไปในจวนสกุลเซี่ยแล้วล่อลวงให้ฮวาจื่อชิงออกจากจวนเจ้าจึงไม่ยอมทำกันเล่า ยอมตายแต่ไม่ยอมล่อลวงพี่สาวออกมาให้ข้าฆ่า หึ หึ ปกป้องกันเช่นนี้มิ

ยามที่เซี่ยเหวินหลางกลับมาถึงจวนก็เป็นเวลาดึกดื่นจนคนทั้งจวนหลับกันไปหมดแล้วรวมไปถึงฮวาจื่อชิงด้วย เขาตรงไปยังห้องอาบน้ำก่อนเพื่อชำระล้างกลิ่นคาวโลหิตที่อาจจะติดร่างกายมาจากลานประหารก่อน เมื่อชำระล้างร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงได้เข้าไปในห้องนอนเพื่อเตรียมพักผ่อน เซี่ยเหวินหลางทิ้งกายลงนอนบนเตียงด้วยความอ่อนล้า แม้ว่าจะเคยผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้วหลายครั้งแต่ในใจของเขาก็หาได้สงบอย่างที่ผู้คนภายนอกเห็นท่ามกลางความขุ่นมัวของจิตใจ จมูกของเขาก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กรุ่นกำจายออกมาจากร่างของฮวาจื่อชิง กลิ่นหอมนี้ทำให้ความขุ่นมัวในใจของเขาพลันจางหายไป เขาจึงขยับกายเข้าไปแนบชิดนางมากยิ่งขึ้นสูดดมกลิ่นหอมจากร่างกายของนางแล้วโอบกอดนางเอาไว้เพื่อช่วยให้จิตใจและร่างกายอันอ่อนล้าและตึงเครียดมาตลอดช่วงหลายวันมานี้ได้ผ่อนคลายลง“ท่านกลับมาแล้วหรือ” ฮวาจื่อชิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสะลึมสะลือพลางพลิกกายมาโอบกอดเขา นางแนบใบหน้าอันอ่อนนุ่มเข้ากับแผงหน้าอกของเขาด้วยท่าทางที่ออดอ้อนราวกับลูกแมวตัวน้อย เซี่ยเหวินหลางยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของนางด้วยเอ็นดู หากเขาไม่เคยเห็นนางฆ่าคนกับตามาแล้วเขาก็คงจะไม่เชื่อแ