Semua Bab หอบลูกหนีสามีทรราช: Bab 11 - Bab 20

งานมงคลของอัครมหาเสนาบดีเซี่ยและคุณหนูสกุลฮวาถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เกี้ยวเจ้าสาวได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา เจ้าบ่าวที่ขี่ม้านำหน้าขบวนดูองอาจผึ่งผาย ใบหน้าหล่อเหล่าของเซี่ยเหวินหลางทำให้บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ในเมืองหลวงต่างก็อดถอนใจออกมาด้วยความเสียดาย ก่อนหน้านี้มีข่าวลือในแง่ร้ายมากมายเกี่ยวกับรูปโฉมและความประพฤติอันโหดเหี้ยมของเขา พวกนางหวาดกลัวว่าทรราชเซี่ยจะไม่มีผู้ใดยินยอมแต่งงานด้วยจนผลสุดท้ายทรราชผู้นั้นจะหันมาหมายปองพวกนาง ตอนที่ได้รู้ว่าคุณหนูสกุลฮวาออกทุกข์แล้วพวกนางพากันยินดีในความทุกข์ของผู้อื่นอย่างเต็มที่ ด้วยคิดว่าต่อไปพวกนางก็ไม่ต้องกังวลแล้วว่าพ่อสื่อจากจวนสกุลเซี่ยอาจจะวิ่งเข้าไปทาบทามพวกนางจนถึงในจวน แต่ยามนี้เมื่อได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเซี่ยเหวินหลางอย่างเต็มตา พวกนางต่างก็พากันรู้สึกเสียดายที่คนที่ได้นั่งในเกี้ยวเจ้าสาวของเขาไม่ใช่พวกนางฮวาจื่อชิงนั่งอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม ในเมื่อนางแก้ไขสิ่งใดไม่ได้แล้วจึงทำได้แค่เพียงต้องยอมจำนนต่อโชคชะตาเพียงเท่านั้น หากนางเดาไม่ผิดสาวใช้สองคนที่เซี่ยเหวินหลางส่งมาคงกำลังเดินตามประกบติดตามเกี้ยวของนางอย่าง

ฮวาจื่อชิงใช้ชีวิตภายในจวนสกุลเซี่ยอย่างผ่อนคลาย นางไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปิดบังเรื่องพละกำลังของตนเองอีก ถึงอย่างไรสามีของนางก็รู้อยู่แล้วว่านางมีพละกำลังมากว่าผู้อื่น ส่วนพ่อสามีและแม่สามีก็หาได้รังเกียจเรื่องนี้อีกทั้งยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องดีอีกด้วย“วันหน้าเมื่อเจ้ามีหลานๆ ให้ข้า พวกเขาอาจจะได้พละกำลังอันแข็งแกร่งมาจากเจ้าก็ได้นะ มีพละกำลังมากกว่าผู้อื่นถือเป็นเรื่องดีอย่างน้อยพวกเขาก็คงจะสามารถปกป้องตนเองได้ดีกว่าคนทั่วไป” ฉีเหม่ยเจินเอ่ยออกมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดใจ นางสูญเสียบุตรชายไปแล้วสองคนและบุตรสาวอีกหนึ่งคน ทุกครั้งที่ต้องเห็นป้ายวิญญาณของลูกหัวใจของนางก็ราวกับถูกกระชากออกจากอก ความทุกข์ทรมานเช่นนี้ไม่มีมารดาคนไหนอยากจะให้เกิดกับตนเอง“จะมีพละกำลังหรือไม่มีก็ไม่เป็นไรขอให้เจ้ามีหลานให้พวกเราอุ้มเร็วๆ ก็พอ” เซี่ยจ้งหวายเอ่ยพลางยิ้มออกมา ส่วนฮวาจื่อชิงนางทำได้แค่เพียงยิ้มออกมาอย่างเอียงอายเพียงเท่านั้น ด้วยรู้ดีว่าถ้าหากพูดออกมาตามความเป็นจริงคงจะเป็นเรื่องยากที่นางและเซี่ยเหวินหลางจะมีลูกด้วยกันได้ในเร็ววัน เพราะนางและเขาในยามนี้แทบจะไม่ได้อยู่ร่วมห้องกันตามลำพังอ

เมื่อออกจากจวนสกุลเซี่ยได้นางก็วิ่งลัดเลาะไปยังคลองระบายน้ำ เมื่อไปถึงตรอกแห่งหนึ่งก็มีขอทานน้อยสองคนออกจากตรอกอันมืดมิดวิ่งตรงมาหานางแล้วก็แบมือขอเงินจากนางในทันที ฮวาจื่อชิงมอบถุงเงินอันหนักอึ้งให้สองขอทานน้อยคนละถุง พวกเขายิ้มแย้มแล้วรับเงินไปด้วยความยินดี เมื่อเห็นว่าฮวาจื่อชิงมีสาวใช้ติดตามมาด้วยอีกสองคนพวกเขาจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์“แม่นางที่พวกเราเคยตกลงกันไว้มีแค่แม่นางเพียงผู้เดียวมิใช่หรือ” “นั่นมันข้อตกลงเมื่อสามเดือนที่แล้ว พวกเจ้าได้รับเงินที่ข้าส่งมาให้พวกเจ้าทุกเดือนมาโดยตลอดมิใช่หรือ อีกทั้งข้ายังส่งยารักษาโรคที่ดีที่สุดมาให้พวกเจ้าอีก พวกเจ้าไม่คิดว่าควรจะตอบแทนข้าให้มากขึ้นอีกสักหน่อยหรือ” คำถามของฮวาจื่อชิงทำให้เด็กน้อยทั้งสองหันไปปรึกษากันแล้วสุดท้ายก็หันมาพยักหน้าให้นาง“ได้ ถ้าเช่นนั้นรบกวนพวกท่านตามข้าสองคนมา ก่อนอื่นพวกท่านจะต้องเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าที่พวกข้าหามาให้ก่อน พวกท่านจะได้ดูกลมกลืนกับพวกข้า” เมื่อเด็กน้อยเอ่ยเช่นนี้ทั้งฮวาจื่อชิง มู่เหยาและมู่หลีก็ต่างพยักหน้า ขอทานน้อยทั้งสองจึงพาพวกนางไปยังตรอกที่เป็นแหล่งกบดานของพวกเขา

ดินแดนทางใต้มีอากาศที่อบอุ่นกว่าในเมืองหลวง แม้ว่าจะรู้สึกใจหายอยู่บ้างที่ต้องจากคนในครอบครัวมาโดยไม่ได้บอกลา แต่ฮวาจื่อชิงก็หาได้รู้สึกเศร้าใจอย่างที่นางเคยคิดเอาไว้เพราะทิวทัศน์อันงดงามตลอดสองฟากฝั่งแม่น้ำทำให้นางเพลิดเพลินจนลืมความวุ่นวายในเมืองหลวงไปเลยเมื่อเรือจอดเทียบท่าของท่าเรือเมืองกวงหลิง ฮวาจื่อชิง มู่เหยาและมู่หลีก็ลงจากเรือด้วยความตื่นเต้นดีใจ หลายวันที่ต้องนั่งอยู่แต่ในเรือทำให้พวกนางโหยหาการเดินเล่นบนผืนดินเป็นอย่างมาก ดังนั้นสิ่งแรกที่ฮวาจื่อชิงทำเมื่อออกจากท่าเรือก็คือเดินเล่นรอบๆ เมืองกวงหลิงแห่งนี้ นางไม่ได้แค่เดินเล่นเพียงอย่างเดียวแต่ยังเดินสำรวจว่าผู้คนในเมืองแห่งนี้แตกต่างจากผู้คนในเมืองหลวงอย่างไรทั้งฮวาจื่อชิง มู่เหยาและมู่หลีก็ต่างมองทุกสิ่งทุกอย่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น สำหรับฮวาจื่อชิงแล้วนางทำได้แค่เพียงเคยอ่านบันทึกการเดินทางที่บรรดาบัณฑิตเขียนบันทึกเอาไว้เพียงเท่านั้นเพราะนางแทบจะไม่มีโอกาสได้ย่างเท้าออกจากเมืองหลวงเลยถ้าหากไม่ได้ติดตามญาติผู้พี่ทั้งสามไปล่าสัตว์ แน่นอนว่าสิ่งที่นางเห็นย่อมจะแตกต่างจากสิ่งที่พวกบัณฑิตบันทึกเอาไว้

มีสตรีรูปร่างหน้าตาดี กิริยามารยาทงดงาม แถมยังมีภูมิหลังอันน่าสงสารมาขอความช่วยเหลือ ทุกคนในหมู่ต่างก็พากันเห็นอกเห็นใจนางมาช่วยกันซ่อมแซมบ้านให้นางอย่างมีน้ำใจ นอกจากนี้พวกเขายังช่วยกันตัดแต่งต้นไม้ปรับผืนดินโดยรอบเพื่อให้นางสามารถทำแปลงเพาะปลูกในพื้นที่บริเวณบ้านได้ด้านหลังของบ้านมีลำธารอันใสสะอาดไหลผ่าน ชาวบ้านบอกกับนางว่านางสามารถไปตักน้ำในลำธารมาใช้ได้อย่างสบายใจ ส่วนน้ำสำหรับกินดื่มก็ไม่ต้องกังวลบ้านหลังนี้มีบ่อน้ำเก่าอยู่บ่อหนึ่งพวกเขาร่วมแรงร่วมใจกันทำความสะอาดบ่อน้ำให้นางโดยที่นางไม่ได้ร้องขอเพื่อให้นางมีน้ำไว้ดื่มกินและสำรองเอาไว้ใช้ในยามที่น้ำในลำธารแห้งขอดในฤดูแล้งหรือว่ากลายเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว น้ำใจที่ได้รับมานางย่อมจะต้องตอบแทน เพียงแต่นางไม่กล้าตอบแทนด้วยเงินทองจึงตอบแทนได้แค่เพียงการทำอาหารเลี้ยงพวกเขาในทุกวันที่พวกเขามาช่วยทำงานมู่หลีมีความสามารถในการทำอาหารเป็นอย่างมาก ฮวาจื่อชิงเองก็พึ่งจะรู้ในยามนี้ ไม่เพียงทำอาหารเก่งแต่ยังหาวัตถุดิบมาทำอาหารได้เก่งมากอีกด้วย มู่หลีหายเข้าไปในป่าได้ไม่นานก็หอบเห็ดป่าและผักป่าที่สามารถกินได้มาเป็นจำนวนมาก ส่วนมู่เหยาเองก็ไม่ยอมน