All Chapters of หอบลูกหนีสามีทรราช: Chapter 1 - Chapter 10

ต่งฟางหรูย่อมจะเห็นสีหน้าของบุตรชายคนรองและหลานสาว แน่นอนว่ายามกลับเรือนไปนางย่อมจะต้องคิดบัญชีย้อนหลังกับสามีแน่ แต่ยามนี้คนที่นางอยากจะจัดการก็คือสตรีหน้าหนาที่กำลังคุกเข่าร่ำไห้อยู่ตรงหน้ามากกว่า หากไม่ได้รู้สึกเกรงใจพ่อสามีคนที่นางอยากจะจัดการอีกคนก็คือน้องชายของสามีที่กำลังคุกเข่าลงเคียงข้างนางแล้วโอบกอดสตรีหน้าหนาผู้นั้นเอาไว้“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้รังแกคนในครอบครัวของน้องรอง แต่ข้าต้องการทวงคืนสินเดิมของน้องสะใภ้ที่อนุเฉียวยักยอกไปคืนกลับมาให้ชิงชิงของพวกเราต่างหากเล่าเจ้าคะ อนุผู้นี้กลับถือดีที่นายท่านรองหนุนหลังไม่เพียงไม่ยอมคืน แต่ยังพูดจาล่วงเกินข้าด้วยเจ้าค่ะ เรื่องนี้ชิงชิงกับเฉิงเฉิงช่วยเป็นพยานให้ข้าได้” เมื่อต่งฟางหรูเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงและฮวาจื่อเฉิงจึงได้หันไปสบตากันอีกครั้ง พวกเขาพึ่งจะเดินเข้ามาก็เห็นว่าเฉียวเหมยถูกตบตีแล้ว ต้นสายปลายเหตุการทะเลาะวิวาทยังไม่ค่อยจะเข้าใจแน่ชัด เห็นแค่เพียงใบหน้าที่ถูกตบตีจนบวมปูดและเสียงก่นด่าของต่งฟางหรูเพียงเท่านั้น แต่ในเมื่อต่งฟางหรูบอกว่าพวกเขาได้ยินพวกเขาก็ย่อมจะต้องได้ยินห้ามมีความเห็นเป็นอย่างอื่น"เรื่องในวันนี้ล้วนเป็นเช่นที่

เมื่อกลับไปถึงเรือนของตนแล้วฮวาจื่อชิงก็ตรงไปนั่งในห้องอุ่นแล้วโบกมือไล่สาวใช้ของนางให้ออกจากห้องอุ่นไปให้หมด เหลือแค่เพียงนางและญาติผู้พี่ของนางเพียงเท่านั้น“ชิงชิง แท้จริงแล้วเป็นเจ้าใช่ไหมที่วางแผนให้ร้ายอนุเฉียว” คำถามของฮวาจื่อเฉิงทำให้ฮวาจื่อชิงชะงักมือที่กำลังรินน้ำชา นางเหลือบตาขึ้นมามองสีหน้าของฮวาจื่อเฉิงครู่หนึ่งแล้วจึงได้ลงมือรินน้ำชาลงในถ้วยดินเผาใบเล็กสองถ้วย ถ้วยหนึ่งสำหรับฮวาจื่อเฉิงส่วนอีกถ้วยหนึ่งเป็นของตนเอง“ใช่แล้ว แท้จริงแล้วเป็นข้าเองที่วางแผนให้ร้ายนาง ข้าสังเกตเห็นว่านางหมายตาสินเดิมของท่านแม่ของข้ามานานแล้ว ข้าก็เลยช่วยสงเคราะห์ด้วยการสั่งให้สาวใช้รุ่นเล็กในเรือนของนางนำเครื่องประดับที่ท่านแม่ของข้าตำหนิว่าไม่สวยและไม่ชอบสวมใส่ไปให้นาง โดยอ้างว่าท่านพ่อของข้ามอบให้ แล้วหลังจากนั้นข้าก็มอบเงินให้สาวใช้ผู้นั้นไถ่ถอนตนเอง แถมยังมอบเงินอีกส่วนเพื่อเติมสินเดิมให้สาวใช้ผู้นั้นตอนที่ได้รู้ว่านางจะแต่งงานไปอยู่ต่างเมืองกับสามี” คำพูดของฮวาจื่อชิงทำให้ฮวาจื่อเฉิงขมวดคิ้ว“เจ้าไม่กลัวว่าอนุเฉียวจะจดจำสาวใช้ผู้นั้นได้แล้วตามตัวนางกลับมาเพื่อแก้ต่างให้ตนเองหรอกหรือ หากว

ยามค่ำคืนอันมืดมิดทำให้ความสามารถในการมองเห็นของผู้คนลดลง แต่ฮวาจื่อชิงกลับชอบความมืดมิดนี้ นางอาศัยแค่เพียงแสงจันทร์ลักลอบปีนออกจากจวนด้วยความคล่องแคล่วแล้วรีบเร่งฝีเท้าลัดเลาะออกไปตามตรอกด้านหลังของจวนเพื่อเดินเท้าไปยังประตูข้างของกำแพงเมือง นางใช้เงินจำนวนมากซื้อคนเฝ้าประตูเอาไว้แล้ว เมื่อนางไปถึงนางก็ส่งถุงเงินที่ใส่เงินตามจำนวนที่เคยตกลงกันเอาไว้ให้คนเฝ้าประตู เมื่อเขารับเงินไปแล้วก็เปิดประตูออกเพียงเล็กน้อยเพื่อให้นางสามารถหลบหนีออกจากกำแพงอันสูงใหญ่ของเมืองหลวงได้อย่างง่ายดายนางเดินเท้าไปที่โรงเลี้ยงม้าของสกุลซูมอบเงินให้คนเลี้ยงม้าอีกถุงหนึ่งแล้วจึงควบม้าไปยังบ้านร้างที่นางเคยซื้อเอาไว้ยามที่ออกมาเยี่ยมเยียนท่านลุงและท่านป้าสะใภ้สกุลซู จำนวนเงินที่นางมอบให้แก่คนเลี้ยงม้าเพียงพอให้เขาพาครอบครัวย้ายออกจากเมืองแห่งนี้ ดังนั้นนางจึงไม่กังวลว่าคนเลี้ยงม้าจะเดือดร้อนเพียงเพราะนางไปขอความช่วยเหลือจากเขานางขี่ม้ามุ่งตรงไปยังบ้านหลังเล็กกลางป่าที่นางซื้อเอาไว้ ก่อนหน้านี้นางเคยพาฮวาจื่อเฉิงมาที่นี่ครั้งหนึ่งและเคยบอกกับเขาว่านางจะใช้สถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งกบดาน มีเพียงแค่นางและฮวาจื่

ในขณะที่สองพี่น้องสกุลฮวาพาตัวบุรุษผู้นั้นหลบหนีขึ้นไปบนเขา เซี่ยจ้งหวายก็นำกำลังพลของสกุลเซี่ยออกตามหาเซี่ยเหวินหลางด้วยตนเอง ยามนี้เซี่ยเหวินหลางคือบุตรชายที่เหลืออยู่แค่เพียงคนเดียวของเขาหากเกิดอะไรขึ้นกับเซี่ยเหวินหลางอีกเขาก็ยากจะทำใจได้ตอนที่ผู้คุ้มกันมาบอกเขาว่าเซี่ยเหวินหลางถูกลอบสังหารจิตใจของเขาก็ล้วนเต็มไปด้วยความกังวล แม้จะมีคนเห็นว่าบุตรชายของเขามีคนช่วยเหลือไปแล้วแต่เซี่ยจ้งหวายก็ไม่กล้าวางใจรีบส่งคนไปตามสืบหาที่มาของคนร้ายและผู้บงการในทันที ส่วนตัวเขาก็นำกองกำลังที่มีความเชี่ยวชาญทางด้านการซุ่มโจมตีและการสะกดรอยออกไปตามหาบุตรชายด้วยตนเอง“บ้านกลางป่าหลังนี้เป็นของผู้ใด พวกเจ้าจงไปตรวจสอบให้ข้าที” เซี่ยจ้งหวายเอ่ยออกมาเมื่อพบร่องรอยของบุตรชายในบ้านหลังนี้ เซี่ยเหวินหลางจงใจทิ้งร่องรอยของตนเอาไว้ ทำให้สะกดรอยตามมาได้อย่างง่ายดาย แต่ร่องรอยของบุตรชายกลับหายไปที่บ้านหลังนี้ทำให้เขายิ่งรู้สึกเป็นกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของบุตรชายมากยิ่งขึ้น“เรียนท่านโหว เมื่อดูจากสภาพของที่นอนด้านในทำให้เห็นว่ามีการทำแผลและใส่ยา ผงยาที่ข้าน้อยพบเหมือนกับยาสมานแผลชั้นดีที่ท่านหมอเทวดาหลี่เ

ท่ามกลางกลิ่นอายอันเย้ายวนและหอมกรุ่น ฮวาจื่อชิงที่ถูกควันหอมของสมุนไพรทำให้สติเลือนรางก็ลงมือทำเรื่องบางอย่างตามความเข้าใจของตนเอง ส่วนบุรุษผู้นั้นในยามนี้แทบจะไม่หลงเหลือสติแล้วเช่นเดียวกัน หาไม่ใช่เพราะเขาถูกผูกแขนและขาเอาไว้ นางเชื่อว่าเขาจะต้องเป็นคนลงมือทำเรื่องชั่วร้ายแทนนางเป็นแน่“เจ็บชะมัด!” นางเอ่ยพลางหลั่งน้ำตาออกมาส่วนคนที่อยู่ใต้ร่างของนางยามนี้ดวงตาของเขาได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว แม้กระทั่งในยามที่นางหยุดค้างเพราะความเจ็บปวดแต่เขากลับพยายามดิ้นรนที่จะหาหนทางปลดปล่อยตนเอง สะโพกที่ไม่อยู่นิ่งของเขาทำให้นางยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น แต่เมื่อคิดว่าด้วยความสามารถของญาติผู้พี่ของนางจะต้องเหนี่ยวรั้งเซี่ยโหวเอาไว้ไม่ได้นานแน่ นางจึงยินยอมให้ความร่วมมือกับเขาแต่โดยดีแม้ว่าความเจ็บปวดจะทำให้นางหลุดพ้นจากฤทธิ์ของสมุนไพรที่ถูกเผาอยู่ในเตากำยานแล้วก็ตาม“อ๊า...” เสียงคำรามจากลำคอของคนที่อยู่ด้านล่างและการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงเป็นครั้งสุดท้ายของสะโพกของเขาทำให้นางรู้ว่าทุกอย่างน่าจะเสร็จสิ้นแล้ว นางค่อยๆ ขยับกายของตนเองลงจากร่างของเขา ความตึงแน่นและความเปียกชื้นบริเวณช่วงล่างทำให้นางรู้สึกไม่สบา