All Chapters of หอบลูกหนีสามีทรราช: Chapter 61 - Chapter 70

ฮวาจื่อชิงจากไปครั้งนี้ไร้ซึ่งร่องรอยให้ติดตาม หากนางไม่บอกกับเขาเอาไว้ว่านางจะไปเมืองเย่คนของเซี่ยเหวินหลางก็คงจะตามหานางไม่เจอ ยามที่คนของเขาส่งข่าวมาว่าพบนางที่เมืองเย่แล้วเขาจึงได้คลายความกังวลลง และส่งคนไปคอยอารักขานางมากยิ่งขึ้น แล้วหลังจากนั้นจึงได้ลงมือสะสางคนที่เป็นเสี้ยนหนามต่อความมั่นคงของราชบัลลังก์ของหลี่คังอ๋องอย่างเด็ดขาดและไม่มีการผ่อนปรนอีกครั้งทางด้านฮวาจื่อชิงเมื่อนางเดินทางมาถึงเมืองเย่แล้วสิ่งแรกที่นางทำก็คือซื้อที่ดินเพิ่มลงมือขยายเรือนและสร้างเรือนเพิ่มอีกสองหลัง จีเฟิงไฉซื้อบ้านและที่ดินที่อยู่ติดกันที่ดินของนางปลูกสวนสมุนไพรเอาไว้จนเต็มพื้นที่ ทำให้แม้แต่ฉีเสี่ยวเสวียนที่ติดตามมาด้วยยังอดเอ่ยปากชื่นชมไม่ได้“ใช้เวลาแค่เพียงไม่กี่เดือนสร้างสวนสมุนไพรขนาดใหญ่เพียงคนเดียวได้เช่นนี้ท่านหมอจีนับว่ามีฝีมือมากทีเดียว” คำพูดของฉีเสี่ยวเสวียนทำให้จีเฟิงไฉยิ้มออกมาในทันที“ข้ามีกำลังพอที่จะปลูกสมุนไพรเหล่านี้เพียงคนเดียวได้ที่ไหน ต้องยกความดีให้ป้าชุนและคนในหมู่บ้านเป็นเพราะพวกเขาร่วมแรงร่วมใจกันมาช่วยปลูกสมุนไพรเหล่านี้ให้ข้า สวนสมุนไพรของข้าจึงเป็นรูปเป็นร่างได้เช่นน

ทัพสกุลเซี่ยบุกเข้าโจมตีเมืองผิงโจวหลังจากส่งทูตที่มาขอเจรจาสงบศึกกลับไปได้ไม่นาน กองทัพสกุลฉางถูกเข่นฆ่าจนล้มตายเป็นจำนวนมาก ประชาชนเมืองผิงโจวถูกจับและถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยสงครามทั้งหมด ส่วนลี่อ๋องและครอบครัวถูกเซี่ยเหวินหลางและเซี่ยจ้งหวายฆ่าตายจนหมดไม่มีเหลือ“ตามล่าหาฉางผิงให้เจอแล้วหิ้วหัวนางมาให้ข้า หากข้าไม่ได้เห็นศีรษะของนางข้าจะลงมือเด็ดศีรษะของพวกเจ้าแทน” เซี่ยเหวินหลางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าอึมครึมเมื่อรู้ว่าสุดท้ายสตรีที่กล้าพูดจาล่วงเกินฮวาจื่อชิงสามารถหนีไปได้“ไม่ต้องไปเด็ดศีรษะพวกเขาหรอก ข้าบังเอิญพบเจอนางกำลังหลบหนีอยู่พอดีจึงจับตัวมาให้ท่านอัครมหาเสนาบดี” ฮวาจื่อเฉิงเอ่ยพลางโยนร่างของท่านหญิงฉางผิงที่ถูกมัดเอาไว้ด้วยเชือกเส้นโตลงไปบนพื้น นางหันมาถลึงตาใส่เขาในทันทีเมื่อตนเองถูกเขาโยนร่างลงบนพื้นราวกับรองเท้าเก่าขาดคู่หนึ่ง นางตั้งใจว่าอ้าปากด่าเขาสักคำเพื่อให้หายแค้นแต่ปากของนางกลับส่งเสียงออกมาไม่ได้ทำให้นางยิ่งรู้สึกตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น“ก็แค่ยาที่ทำให้เจ้าเป็นใบ้ชั่วคราว เจ้าไม่ต้องกังวลอีกประเดี๋ยวก็ตายแล้วไม่มีความจำเป็นที่คนปากเน่าเช่นเจ้าจะต้องมีปากมีเสียงดังเช่

ฮวาจื่อชิงหันไปมองยังทิศทางของเสียงแล้วก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นเซี่ยเหวินหลางที่เดินขึ้นบันไดมาบนชั้นสอง นางรีบวิ่งไปหาเขาในทันทีโดยไม่รักษากิริยา นางยื่นมือของตนเองไปจับมือของเขาเอาไว้แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี“ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็มาหาข้าได้เสียที”“ข้าสะสางกิจธุระเสร็จเรียบร้อยแล้วก็รีบมาหาเจ้าในทันที” เซี่ยเหวินหลางเอ่ยพลางยื่นมืออีกข้างมาลูบศีรษะของนางฮวาจื่อชิง นางรู้สึกดีกับการกระทำของเขาแต่เมื่อคิดว่าสถานที่แห่งนี้ยังมีผู้อื่นอยู่ นางจึงได้คลายมือของตนออกจากฝ่ามือของเขาแล้วขยับห่างจากร่างของเขาเล็กน้อยเพื่อรักษากิริยาของตนเองในสายตาของผู้อื่น แต่เซี่ยเหวินหลางกลับไม่ยอมเขายื่นมือมาจับกุมมือของนางเอาไว้แล้วจูงมือพานางเดินตรงไปยังทิศทางที่เหอเจาและจี้อวิ๋นหนานยืนอยู่“ลูกๆ ของข้าซุกซนข้าต้องขออภัย เมื่อข้าพาพวกเขากลับไปถึงบ้านแล้วข้าจะอบรมสั่งสอนพวกเขาด้วยตนเอง แต่เจ้าเล่ามาเอ่ยวาจาก้าวร้าวแถมยังแนบชิดกับบุรุษอื่นที่มิใช่สามี เจ้าคิดว่าตนเองวางตัวดีแล้วหรือ” คำถามของนางทำให้เหอเจาเม้มปากแน่น ส่วนจี้อวิ๋นหนานที่รับรู้ได้ถึงกระแสความเกลียดชังจากเซี่ยเหวิน

“ความทุกข์ยากและกาลเวลาช่วยพิสูจน์ความจริงใจของคน” ฮวาจื่อชิงได้เห็นแล้วว่าคำพูดประโยคนี้คือความจริง เซี่ยเหวินหลางเป็นทั้งสามีที่ดีและเป็นพ่อที่ดีของลูกๆ อย่างแท้จริง เขาช่วยนางอบรมเลี้ยงดูลูกๆ จนเติบใหญ่ เขาเป็นกำลังใจในทุกครั้งที่นางต้องเผชิญกับปัญหา ยามที่นางคิดถึงตอนที่ตนเองเคยหนีไปจากเขาขึ้นมา นางก็ได้แต่ขบขันความคิดอันโง่งมของตนเอง แม้ว่าเซี่ยเหวินหลางจะไม่สามารถละทิ้งอำนาจในมือได้ทั้งหมด แต่เขาก็สามารถทำให้นางและลูกรู้สึกว่าตนเองคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขายามนี้นางไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดข่มขู่เขาอีกต่อไปแล้วว่าถ้าหากเขาทำไม่ดีต่อนางหรือว่านำสตรีอื่นเข้ามาเป็นคู่ร่วมชีวิต นางก็จะพาลูกๆ หนีไปจากเขา เพราะตลอดเวลาที่อยู่ร่วมกันมาจนกลายเป็นท่านปูและท่านย่า เขาก็ไม่เคยทำให้นางอยากจะหนีไปจากเขาอีกเลย“กำลังคิดอะไรอยู่ ฟ้ามืดแล้วอากาศก็เริ่มจะหนาวเย็นขึ้นมาแล้วนะ” เซี่ยเหวินหลางเอ่ยพลางถอดเสื้อคลุมของตนเองมาคลุมให้นาง“ข้ากำลังคิดถึงเรื่องราวในกาลก่อนที่ข้าเคยทำโง่ๆ อย่างเช่นการคิดว่าตนเองจะสามารถหนีการแต่งงานกับท่านไปได้” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้เซี่ยเหวินหลางก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“หนึ่ง สอง สาม สี่ ฮ่าๆ ดูเหมือนว่านายของพวกเจ้าจะให้เกียรติฝีมือของข้ามากเลยนะ จึงได้ส่งพวกเจ้ามาถึงสี่คนเช่นนี้”“ฉีเสี่ยวเสวียนอย่าได้พูดมาก ยินยอมตามพวกข้ากลับไปแต่โดยดีเสียเถิดเจ้าจะได้ไม่ต้องกลายเป็นผีเฝ้าป่าอยู่ที่นี่” หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยออกมาพลางพุ่งเข้ามาโจมตีนาง ข้าทนเห็นสตรีผู้หนึ่งถูกรุมโจมตีไม่ไหวจึงออกหน้าช่วยเหลือ เพียงแต่ข้าหาได้ตั้งใจเรียนวิชายุทธ์ดังเช่นน้องชาย สุดท้ายวิชายุทธ์ดุจแมวสามขาของข้าจึงทำได้แค่เพียงทำให้ชายชุดดำเหล่านั้นเสียรูปกระบวนในการโจมตีเพียงเท่านั้นสุดท้ายนางก็กำจัดชายชุดดำได้จนหมดนางมองชายชุดดำสี่คนที่นอนสิ้นชีพอยู่บนพื้นแล้วก็รีบเดินไปสำรวจบริเวณรอบๆ ในทันที ข้าเองก็รีบติดตามนางไปเช่นเดียวกัน บุรุษแต่งกายแบบชาวยุทธ์หลายคนสิ้นชีพอยู่บริเวณนี้ความเศร้าโศกเสียใจของนางทำให้ข้าพึ่งจะรู้ว่าแท้จริงแล้วนางหาได้ติดตามข้ามาเพียงลำพัง แต่ยังมีคนของนางติดตามมาด้วยอีกหลายคนและยามนี้คนของนางก็สิ้นชีพไปเสียแล้ว“ท่านช่วยข้าฝังศพคนเหล่านี้ได้ไหม” เมื่อนางเอ่ยถามเช่นนี้ข้าก็จำต้องออกแรงช่วยนางขุดหลุมฝังคนทั้งหมด ข้าและนางใช้เวลาเกือบทั้งคืนในการจัดการศพแล้วหลังจา