All Chapters of หอบลูกหนีสามีทรราช: Chapter 41 - Chapter 50

เซี่ยเหวินหลางจ้องมองมารดาเลี้ยงของฮวาจื่อชิงด้วยสายตาเย็นชา สตรีผู้นี้ไม่ได้แตกต่างไปจากบรรดาสตรีที่เคยล่วงเกินเขาจนเขาต้องฆ่าทิ้งเหล่านั้นเลย พวกนางชอบแสร้งทำเป็นอ่อนแอ มั่นใจว่ารูปโฉมของตนเองโดดเด่นจนผู้อื่นต้องยอมสยบ และที่สำคัญพวกนางชอบหาวิธีการต่างๆ มาเรียกร้องความสนใจจากบุรุษได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด พยายามทำให้บุรุษที่กลายเป็นเหยื่อของพวกนางหลงใหล แล้วสุดท้ายก็จะต้องยอมทำในสิ่งที่พวกนางต้องการ“ท่านพี่” น้ำเสียงอันอ่อนหวานของฮวาจื่อชิงไม่แพ้น้ำเสียงที่เฉียวเหมยใช้เรียกฮวาฉือเลย น้ำเสียงของนางทำให้เส้นขนบนกายของเซี่ยเหวินหลางพากันตั้งชันขึ้นมาอย่างน่าสะพรึง หากเป็นสตรีอื่นเขาก็คงจะคิดดูแคลนไปแล้ว แต่ยามนี้คนที่ส่งเสียงออกมาอย่างอ่อนหวานเช่นนี้คือฮวาจื่อชิง ร่างกายของเขาก็พลันมีปฏิกิริยาตอบโต้โดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะการที่อยู่ๆ นางก็ทำเสียงอ่อนเสียงหวานเช่นนี้มันทำให้เขาอดรู้สึกระมัดระวังตัวขึ้นมาไม่ได้และคิดคาดเดาอยู่ในใจว่านางกำลังตั้งใจจะเล่นงานเขาหรือว่าตั้งใจจะเล่นงานผู้อื่นกันแน่“เจ้าเป็นอะไรไป” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระมัดระวังตัวของเขาทำให้นางขึงตาใส่เขาไปครั้งหนึ่งแล้วก็ร

ในขณะที่เฉียวเหมยและเฉียวเหลียนกำลังรวมหัวกันวางแผนการที่จะทำให้เฉียวเหลียนได้เข้าไปเป็นอนุของเซี่ยเหวินหลาง ฮวาจื่อชิงก็กำลังพูดคุยกับฮวาจื่อฉีด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง“พี่ใหญ่ ข้าก็แค่อยากจะรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดท่านจึงได้เข้าไปรับราชการในราชสำนัก อีกทั้งในใจของข้าก็ได้แต่หวังว่าสาเหตุที่ท่านเปลี่ยนเป้าหมายในการดำเนินชีวิตของตนเองจะไม่ใช่เป็นเพราะเรื่องของข้า” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยออกมาเช่นนี้ฮวาจื่อฉีก็ยิ้มออกมาแล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“หากข้าจะบอกว่าเป็นเพราะเจ้าเล่า เจ้าจะทำเช่นไร” คำถามของเขาทำให้ฮวาจื่อชิงส่ายหน้า“ข้าจะทำอย่างไรได้ คงทำได้แค่เพียงรู้สึกเศร้าใจที่ตนเองเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่ใหญ่ที่เคยชอบความสันโดษต้องไปเผชิญหน้ากับผู้คนมากมายในราชสำนัก แถมยังต้องแก่งแย่งชิงดีกับคนเหล่านั้นอีกด้วย” ฮวาจื่อชิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ ฮวาจื่อฉีจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปลอบโยน“เจ้าไม่ต้องกังวลใจไปหรอก อันที่จริงแล้วเรื่องของเจ้าก็มีส่วนที่ทำให้ข้าตัดสินใจเข้าสู่ราชสำนักอยู่บ้าง แต่สิ่งสำคัญที่ทำให้ข้าตัดสินใจได้ก็เป็นเพ

เดิมทีเซี่ยเหวินหลางตั้งใจจะปลิดชีพเฉียวเหมยและฮวาจื่อซูไปพร้อมกัน แต่เมื่อคิดถึงว่าที่นี่คือจวนสกุลเดิมของฮวาจื่อชิงอีกทั้งยังมีผู้อาวุโสในจวนของนางอยู่เขาจึงพยายามกดข่มโทสะของตนเองลงแล้วหันไปเอ่ยถามฮวาเหลียงด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะแสดงความนอบน้อมอย่างเต็มที่“ท่านปู่! หลานชายผู้นี้ของท่าน ท่านจะลงมือสั่งสอนเองหรือว่าจะยกให้ข้าสั่งสอน คนหนุ่มที่ไม่รู้ดีชั่วพูดจามั่วซั่วเอาแต่ประโยชน์เข้าตนแล้วผลักเรื่องร้ายให้ผู้อื่นเช่นนี้สักวันคงจะไม่ได้ตายดีแน่ ช่างเสียทีที่ได้เกิดมาเป็นลูกหลานของสกุลฮวาจริงๆ” คำพูดของเซี่ยเหวินหลางทำให้ฮวาฉือเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ“เรื่องของจวนสกุลฮวาท่านไม่มีสิทธิ์มาลงมือสั่งสอนผู้ใดทั้งนั้น” คำพูดของฮวาฉือทำให้เซี่ยเหวินหลางเอ่ยวาจาคัดค้านออกมาในทันที“แต่เขาพูดจาล่วงเกินข้าและล่วงเกินฮูหยินของข้า ยังมีสตรีผู้นี้ของท่านและหลานสาวของนางที่รวมหัวกันวางแผนที่จะวางยาปลุกกำหนัดข้า ในใจของพวกนางมีแผนการเช่นใดอยู่ท่านพ่อตาจะคาดเดามิได้เชียวหรือ” เซี่ยเหวินหลางเอ่ยพลางหันไปมองฮวาจื่อชิงแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง“ท่านพ่อตาชิงชิงก็

เมื่อกลับถึงจวนแล้วเซี่ยเหวินหลางยังทำบางเรื่องที่เขาไม่เคยทำนั่นก็คือการรั้งอยู่ที่จวน ในยามปกติแล้วหลังจากที่กินมื้อเย็นด้วยกันเสร็จแล้วเซี่ยเหวินหลางมักจะออกจากจวนไปที่วัง แต่วันนี้เขากลับไม่ได้เดินออกจากประตูจวนแต่กลับเดินติดตามนางกลับจวนไปด้วยกัน แถมยังเอ่ยกับนางว่าคืนนี้เขาจะขอค้างอยู่ที่เรือนแห่งนี้กับนาง การกระทำที่ผิดแปลกไปจากเดิมของเขาทำให้ฮวาจื่อชิงเอ่ยถามเขาในทันที“เกิดอะไรขึ้น วันนี้ท่านไม่กลับไปคอยสะสางภารกิจให้ฝ่าบาทแล้วหรือ” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยถามเช่นนี้เซี่ยเหวินหลางก็ส่ายหน้าแล้วเอ่ยกับนางด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม“ทรงเจริญชันษาจนสามารถเลือกคู่หมายให้พระองค์เองได้แล้วเรื่องราชกิจก็ควรจะสะสางด้วยพระองค์เองได้แล้วเช่นเดียวกัน หรือหากทรงสะสางไม่ได้ก็ยังมีท่านราชเลขาธิการฮวาคอยให้คำปรึกษามิใช่หรือ” เมื่อเซี่ยเหวินหลางเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็จ้องมองเขาอย่างพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงได้เอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“นี่ท่านคงจะไม่ได้กำลังรู้สึกไม่พอใจในการกระทำของพี่ใหญ่ของข้ากระมัง” เมื่อนางถามเขาเช่นนี้เขาก็เอ่ยกับนางตามตรง“หากจะบอกว่าไม่รู้สึกโกรธเคืองเลยก็คงจะเป็นก

เซี่ยเหวินหลางทำตัวดุจคนหิวกระหายน้ำยามอยู่ท่ามกลางทะเลทราย เขาตักตวงสัมผัสจากร่างกายของนางอย่างไม่รู้จักอิ่ม เขาลงมือซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนยามที่เขากำลังจะเริ่มลงมือรอบที่สี่นางจึงออกแรงผลักเขาออกจากร่างของนางอย่างไม่คิดจะถนอมพละกำลัง เขาจึงได้ยินยอมรามือแต่โดยดีด้วยรู้ดีว่าหากฝืนลงมือทำต่อเขาเป็นได้ถูกฮวาจื่อชิงทำร้ายร่างกายจนได้รับบาดเจ็บแน่“สายจนถึงขั้นนี้แล้ว ท่านปล่อยให้ข้าลุกเถิด” ฮวาจื่อชิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลีย เขาและนางทำตามความต้องการของร่างกายมาหลายชั่วยามแล้ว จนยามนี้เมื่อนางได้เห็นแสงตะวันที่ลอดเข้ามาทางม่านหน้าต่างจึงทำให้นางรู้ว่านางและเขาขาดความยับยั้งชั่งใจมากจนเกินไปแล้ว“ชิงชิง ข้าอยากกอดเจ้าอีก” เขาเอ่ยพลางยื่นมือมาสัมผัสเอวบางของนางแต่กลับถูกฝ่ามือของนางตีกลับอย่างไม่สบอารมณ์“โอ๊ย” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเขาทำให้นางชะงักงันในทันที“ข้าทำให้ท่านได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า แต่เมื่อครู่นี้ข้ายั้งมือแล้วนะ” นางเอ่ยถามเขาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล“มะ ไม่เป็นอะไร” เขาเอ่ยพลางยิ้มออกมาอย่างจืดเจื่อนในใจก็ได้แต่คิดว่าต่อไปอย่าเผลอทำให้นางหลงลืมตัวทำร้ายร่างกายขอ