All Chapters of หอบลูกหนีสามีทรราช: Chapter 31 - Chapter 40

คำพูดของฉีเสี่ยวเสวียนทำให้เซี่ยเหวินหลางเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา“แค่ดูแลความปลอดภัยให้ตนเองยังจะเอาตัวไม่รอด ยังคิดจะอารักขาเขาอีกหรือ ทางด้านสำนักเทียนเหอข้าส่งคนไปจัดการกับพวกเขาให้เรียบร้อย วันหน้าจงควบคุมลูกน้องของตนเองให้ดีหากอยากจะหาข่าวสารต้องปิดบังตัวตนให้มิดชิดไม่ใช่ป่าวประกาศออกไปว่าเป็นคนของหอฝูหรงจนทำให้ผู้คนโกรธแค้นแล้วพากันมาตามแก้แค้นเจ้าของหอฝูหรงเช่นนี้ หากเป็นคนในราชสำนักข้ายังพอจะจัดการได้แต่เรื่องในยุทธภพข้าไม่อาจจะปกป้องเจ้าได้ตลอดไปหรอกนะ” เมื่อเซี่ยเหวินหลางเอ่ยเช่นนี้ฉีเสี่ยวเสวียนก็เม้มปากแน่นสายตาที่เต็มไปด้วยความดื้อดึงของนางทำให้เซี่ยเหวินหลางทอดถอนใจออกมาอย่างทำอันใดไม่ถูก แล้วสุดท้ายเซี่ยเหวินหลางจึงได้หันมาเอ่ยกับฮวาจื่อชิงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“สำหรับเสวียนเอ๋อร์ผู้นี้ข้าไม่ได้ชอบนาง ไม่เคยมีความคิดด้านชู้สาวกับนางเลย นางเป็นลูกสาวของน้าเล็กของข้า ข้าเคยรับปากน้าเล็กของข้าเอาไว้แล้วว่าจะดูแลนางให้ดี” เมื่อเซี่ยเหวินหลางเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็พยักหน้า“นางบอกกับข้าแล้วว่านางไม่ใช่นางในดวงใจของท่าน” เมื่อฮวาจื่อชิงเอ่ยเช่นนี้เซี่ยเหวินหลางก็ทอดถอนใจออกมาแล้ว

ฮวาจื่อชิงจ้องมองลูกน้อยทั้งสองแล้วก็จ้องมองเซี่ยเหวินหลางด้วยความรู้สึกสับสน ก่อนหน้านี้นางตั้งเป้าหมายเอาไว้ว่าจะตนเองจะต้องไม่เป็นเหมือนมารดา ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในเรือนหลังเฝ้ามองสามีของตนเองแสดงความโปรดปรานกับผู้อื่น ยามนี้นางอุตส่าห์หนีจากมาได้แล้ว พึ่งจะซื้อบ้านเป็นของตนเอง พืชผักที่ปลูกเอาไว้ก็พึ่งจะผลิดอกออกผล ทั้งเก็บมากินเอง แบ่งให้เพื่อนบ้านและเริ่มจะแบ่งไปขายได้บ้างแล้ว แต่สุดท้ายสามีผู้นี้ก็ติดตามมาจนถึงที่นี่ แล้วบอกกับนางว่านางคือสตรีในดวงใจของเขา อีกทั้งยังพูดว่าเขาจะไม่ทำให้นางต้องตกที่นั่งลำบากเฉกเช่นท่านแม่ของนางอย่างเด็ดขาด“แต่ข้าพึ่งจะซื้อที่ดินผืนนี้ได้ อีกทั้งข้ายังชอบที่นี่เป็นอย่างมากอีกด้วย” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้เซี่ยเหวินหลางก็พยักหน้า“แน่นอนว่าสถานที่แห่งนี้จะยังคงเป็นของเจ้า ข้าจะส่งคนมาคอยดูแลที่นี่เอาไว้ให้ดี หากวันไหนข้ามีเวลาว่างจะพาเจ้ากับลูกๆ กลับมาเที่ยวเล่นและพักผ่อนอยู่ที่นี่ตามแต่โอกาสจะเอื้ออำนวยดีหรือไม่” เมื่อเซี่ยเหวินหลางเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็เม้มปากแน่นแล้วพยักหน้า“เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะพาลูกกลับไปกับท่าน แต่สถานที่แห่งนี้ข้าจะส่งคนของข้า

แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจแต่ฮวาจื่อชิงหาใช่คนไร้เหตุผลสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของเซี่ยเหวินหลางทำให้นางไม่อยากจะก่อเรื่องจนทำให้เขารู้สึกรำคาญใจ ถึงอย่างไรยามนี้นางก็เลือกแล้วว่าจะติดตามเขากลับไปนางจึงไม่ควรจะก่อเรื่องที่ทำให้เกิดความขุ่นเคืองใจอีก“พี่รองของเจ้าบอกกับข้าว่าเจ้ากลับเมืองหลวงนับเป็นเรื่องดี อย่างน้อยทั้งเจ้าและหลานๆ ก็จะได้ไม่ต้องเผชิญกับความทุกข์ยากตามลำพัง” ฉีเสี่ยวเสวียนที่นั่งในเรือด้วยเอ่ยวาจาปลอบโยน ส่วนมู่เหยาและมู่หลีนั้นพวกนางหาได้กล้าเอ่ยปากด้วยเกรงว่าคำพูดของพวกนางจะทำให้อารมณ์ของฮวาจื่อชิงขุ่นมัวลงไปอีก“ข้ารู้! ไม่เช่นนั้นข้าคงจะไม่แนะนำวิธีที่จะทำให้กลับถึงเมืองหลวงได้เร็วขึ้นให้เขารู้หรอก” ฮวาจื่อชิงเอ่ยพลางคิดถึงตอนที่นางแนะนำเรื่องการเดินทางทางน้ำให้แก่เซี่ยเหวินหลาง ตอนที่ได้ยินเขาทำสีหน้าราวกับคาดไม่ถึงแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วก็เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ“ข้าลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิท ในใจยังมัวแต่คิดว่าเส้นทางทางน้ำจากเมืองหลวงมาเมืองเย่ทั้งคดเคี้ยวและมีระยะทางที่ไกลกว่าเดินทางทางบก ข้าจึงคิดมาโดยตลอดว่าการเดินทางทางน้ำเหมาะ

คำพูดของฉีเสี่ยวเสวียนทำให้ฮวาจื่อชิงก็จ้องมองฉีเสี่ยวเสวียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพินิจพิจารณาแล้วจึงได้เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี“ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่รู้สึกอึดอัดยามที่ต้องอยู่กับท่านแม่สามีของข้าแล้วนะ” การตั้งข้อสังเกตของฮวาจื่อชิงทำให้ฉีเสี่ยวเสวียนยิ้มออกมาในทันที“พอนางมั่นใจว่าข้าไม่ใช่ลูกนอกสมรสของท่านลุง ความรู้สึกตะขิดตะขวงใจก็พลันจางลงแล้วกระมัง อีกทั้งนางยังบอกกับข้าว่าเรื่องของผู้ใหญ่ข้าไม่สมควรจะต้องรับกรรม แม้ว่าออกจะสายเกินไปอยู่บ้างแต่ข้าก็จะทำอันใดได้” ฉีเสี่ยวเสวียนเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อเห็นว่าฮวาจื่อชิงไม่รังเกียจที่จะฟังนางจึงได้เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าใจ“ท่านแม่ของข้าประพฤติตนไม่ดีจนถึงขั้นให้กำเนิดข้าออกมา ถึงแม้จะบอกว่าไม่ใช่ความผิดของข้าแต่การที่ข้าเกิดมาทั้งที่นางยังไม่ได้แต่งงานก็ถือว่าข้าผิดอยู่ดีที่ดันเกิดมาอย่างผิดจังหวะ” คำพูดของฉีเสี่ยวเสวียนทำให้ฮวาจื่อชิงทอดถอนใจออกมาแต่ฉีเสี่ยวเสวียนกลับหาได้จมปลักกับความรู้สึกขุ่นข้องหมองใจของตนเองไม่ นางจ้องมองฮวาจื่อชิงแล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผ

หลังจากพูดจาทักทายผู้อาวุโสแล้วฮวาจื่อชิงก็ได้รับการเชื้อเชิญให้อยู่กินมื้อกลางวันที่จวนแน่นอนว่านางย่อมจะไม่ปฏิเสธ อาหารที่บรรดาสาวใช้ยกเข้ามาขึ้นโต๊ะล้วนเป็นอาหารที่นางชื่นชอบ นางอดหันไปมองต่งฟางหรูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจไม่ได้เพราะคนในจวนแห่งนี้ที่ยังสามารถจดจำได้ว่านางชอบกินอะไรคงจะมีแค่เพียงท่านป้าสะใภ้ผู้นี้ของนางเพียงเท่านั้น“ช่วงนี้สุขภาพของท่านป้าสะใภ้เป็นเช่นไรบ้าง” ฮวาจื่อชิงเอ่ยถามหลังจากที่กินอาหารเสร็จและบรรดาสาวใช้ช่วยกันยกสำรับอาหารออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“ยังคงแข็งแรงดีอยู่ พี่รองของเจ้าคอยดูแลป้าอย่างดียามนี้สุขภาพของป้าแข็งแรงกว่าเมื่อก่อนเสียอีก” เมื่อต่งฟางหรูเอ่ยเช่นนี้ฮวาจื่อชิงก็พยักหน้า“ได้ยินเช่นนี้ข้าก็เบาใจแล้วเจ้าค่ะ สำหรับข้าแล้วท่านป้าสะใภ้เปรียบเหมือนมารดาผู้ให้กำเนิดอีกคนของข้า แม้ว่าข้าจะไม่ได้มาแสดงความกตัญญูอย่างที่ควรจะทำแต่ในใจของข้าก็มักจะรำลึกถึงท่านและเป็นห่วงท่านอยู่เสมอ” ฮวาจื่อชิงเอ่ยออกมาจากใจ สำหรับนางแล้วต่งฟางหรูคือคนที่ดีต่อนางมากที่สุดในจวนแห่งนี้ รวมไปถึงลูกๆ ของนางทั้งสามคนด้วย“ส่วนท่านปู่ข้ารักและเคารพท่านมากที่สุด