All Chapters of บริการร้อน...ส่งให้ถึงเตียง (Heart On demand): Chapter 151 - Chapter 160

ลานจอดรถหน้าคอนโด ฝ้ายเปิดประตูลงมาจากรถแท็กซี่ทันทีที่รถจอดสนิท ค่าโดยสารถูกยัดใส่มือคนขับแบบแทบไม่รอเงินทอน“ไม่ต้องทอนค่ะ”เธอรีบวิ่งเข้าไปในตัวอาคาร หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก ข้อความสุดท้ายของมายด์ยังค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์พร้อมหมุดตำแหน่งที่เคลื่อนตัวช้า ๆ บนแผนที่จากการแชร์ GPS“อีมายด์ อย่าใจร้อนนะมึง”ฝ้ายพึมพำกับตัวเอง พลางกดลิฟต์อย่างร้อนรน แต่ยังไม่ทันที่ประตูลิฟต์จะเปิด สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถเอสยูวีสีดำคันหนึ่งกำลังเคลื่อนออกจากหน้าอาคารประตูฝั่งผู้โดยสารยังปิดไม่สนิทดี ทำให้มองเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างใน...คือมายด์“มายด์!!!”ฝ้ายตะโกนสุดเสียง พร้อมวิ่งตามออกไป แต่รถกลับเร่งเครื่องทันที ล้อบดกับพื้นคอนกรีต ก่อนพุ่งออกจากโครงการอย่างรวดเร็ว“...เชี่ย!”ฝ้ายหยุดวิ่ง หอบหายใจแรง ดวงตาเบิกกว้าง เธอเห็นเพียงท้ายรถที่เลี้ยวหายออกไปตรงปากซอยไม่ทันแล้ว...มือที่สั่นเทากดโทรศัพท์หาพี่ทัชทันที แทนที่จะมีสัญญาณเรียก กลับเป็นเสียงระบบอัต

แทนสบตาเขานิ่ง ๆ“ผมไม่ได้มาขอข้อมูล”“ผมกำลังจะไปช่วยเพื่อน”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ถ้าช้ากว่านี้...”“ผมจะถือว่าพวกคุณให้ความร่วมมือในการลักพาตัวเพื่อนผม”บรรยากาศรอบเคาน์เตอร์เงียบสนิท พนักงานต้อนรับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนเหลือบตามองนามบัตรอีกครั้ง ชื่อของชายหนุ่มตรงหน้า เป็นชื่อที่เขาเคยได้ยินจากผู้จัดอาคารหลายครั้ง‘แทนไท อัครเดชากุล’ตระกูลที่ไม่มีใครในวงการธุรกิจอยากมีปัญหาด้วย และมีข่าวลือว่า...เบื้องหลังของพวกเขาไม่ได้ทำแค่ธุรกิจถูกกฎหมาย“คุณดาวอยู่ชั้นสิบแปดค่ะ” พนักงานบอกพลางหันไปพยักหน้าบอกรปภ.ที่ยืนอยู่ตรงนั้น“พี่เอก พาคุณแทนขึ้นไปชั้นบนหน่อยค่ะ”“ขอบคุณ”...ภายในห้องนอนของดาว แสงไฟจากโคมริมผนังส่องให้ภายในห้องรับแขกดูอบอุ่นทัชนั่งเอนอยู่บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ ลมหายใจหนักกว่าปกติ ดวงตาพยายามฝืนมองทุกอย่าง แม้ภาพตรงหน้าจะพร่าเลือนไปหมด

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นทำให้ดาวรู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ“ดาว”แทนเรียกชื่อเธอเสียงเรียบ“เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ”รอยยิ้มบนใบหน้าของดาวค่อย ๆ แข็งค้าง“ฉะ...ฉันไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร”“งั้นก็ดี”แทนพยักหน้าช้า ๆ“เดี๋ยวค่อยไปอธิบายกับตำรวจ”ประโยคนั้นทำให้ดาวหน้าเสียทันที“แทน...”“อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ”เขาพูดแทรกทันที“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนนี้”“กับกล้องวงจรปิดที่บันทึกทุกนาทีที่ทัชเดินเข้าห้องนี้”“ก็คือหลักฐานที่ชัดเจนแล้ว”“เมื่อเขาถึงมือหมอ...”แทนหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนสบตาเธอนิ่ง“...หมอจะเป็นคนบอกเอง ว่าเขาเมา...”“...หรือโดนอะไรมา”คำพูดสั้น ๆ เหล่านั้น ทำให้ดาวถึงกับกอดอกแน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเริ่มสั่นแทนก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด ก่อนกระ

ประตูเหล็กสีดำค่อย ๆ เลื่อนปิดลงหลังจากที่รถเอสยูวีแล่นผ่าน เสียงโลหะครูดผ่านรางดังเบา ๆ ทว่ากลับหนักพอที่จะทำให้หัวใจของมายด์หล่นวูบเธอมองกระจกมองข้าง ทำให้เห็นว่าประตูบานใหญ่ปิดสนิท กำแพงสูงบดบังถนนด้านนอกไปจากสายตาอย่างสมบูรณ์บ้านพักของไนท์ตั้งอยู่ลึกเข้าไปด้านใน ตัวอาคารสองชั้นถูกโอบล้อมด้วยต้นไม้ใหญ่ แสงไฟตามทางเดินส่องพื้นสนามเป็นช่วง ๆ รอบบริเวณเงียบจนแทบไม่ได้ยินเสียงรถจากถนนใหญ่ช่างเป็นบ้านที่เงียบและเป็นส่วนตัวเกินกว่าจะมีใครได้ยิน หากเกิดอะไรขึ้นข้างในมายด์กำโทรศัพท์บนตักแน่น หน้าจอดับไปแล้ว แต่การแชร์ตำแหน่งให้ฝ้ายยังคงทำงานอยู่ เธอลดความสว่างลงตั้งแต่อยู่บนรถ ปิดเสียงทุกอย่าง และสอดเครื่องไว้ระหว่างต้นขากับกระเป๋าถือเพื่อไม่ให้ไนท์สังเกตอย่างน้อยฝ้ายต้องรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ขอแค่สัญญาณยังไม่ถูกตัดรถหยุดสนิทใต้ชายคาหน้าบ้าน ไนท์ดับเครื่องยนต์ ก่อนหันมามองหญิงสาวข้างกาย“ถึงแล้วครับ”มายด์ยังไม่ขยับ“พี่ทัชอยู่ที่นี่เหรอคะ”ไนท์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง“ลงไปคุยกันข้างในดีกว่า”“ฉันถามว่าพี่ทัชอยู่ที่นี่หรือเปล่า”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้

มายด์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย“หรือจริง ๆ แล้ว คุณเองก็ไม่มั่นใจ”คำพูดนั้นกระแทกถูกจุดที่เธอต้องการพอดีไนท์นิ่งไปนาน ก่อนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“คุณกำลังยั่วให้ผมรับคำท้า”“ฉันกำลังให้โอกาสคุณพิสูจน์ว่าคุณไม่ได้โกหก”“ถ้าผมไม่ตกลงล่ะ”“งั้นทุกอย่างก็จบค่ะ”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากอะไร มายด์ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน“ฉันรู้ว่ารูปพวกนี้เป็นกับดัก เพราะคุณต้องการกักขังฉันไว้ที่นี่”มายด์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์หน้าจอ เผยให้เห็นสัญลักษณ์การแชร์ตำแหน่งซึ่งยังทำงานอยู่“อีกอย่าง ฝ้ายรู้ว่าฉันมากับคุณ”ดวงตาของไนท์เปลี่ยนไปทันที“ฉันส่งทั้งรูป รถ และตำแหน่งให้เธอตั้งแต่ก่อนขึ้นรถ หากโทรศัพท์ฉันดับหรือสัญญาณหาย เธอจะรู้ว่าจุดสุดท้ายอยู่ที่ไหน”สิ่งที่มายด์พูดทำให้ไนท์เริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ที่แย่ที่สุดสำหรับตัวเอง“ต่อให้คุณแอบพาฉันมาเงียบ ๆ แค่ไหน ยังไงก็มีคนรู้อยู่ที่อยู่ของฉันอยู่ดี”ไนท์จ้องสัญลักษณ์บนหน้าจอ ก่อนเงยหน้ามองเธออีกครั้ง“คุณวางแผนไว้ตั้งแต่ตอนไหน?”มายด์ยิ้มเย็น“ฉันอาจจะใจร้อน...”“แต่ฉันไม่ได้โง่ค่ะ”บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่