Hidden Affection のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"Addie anak inatake ang daddy mo kaya kailangan nating lumipad patungong amerika. Your daddy needs us baby". nadurog ang bata kong puso ngunit hindi dahil sa nangyari kay daddy kung hindi dahil malalayo ako sa kababata ko. On the first day of class, she immediately caught my attention. Her long black hair was braided. Her round cheeks were blushing. She wore a pink princess dress that perfectly fit her very cute figure. She was quiet and shy around the rest of us kids. She cried when her mommy left her. It was as if she would be left alone, yet they owned the building. They owned the school, so her mommy was just within the school premises anyway.I couldn't bear to let the first day of class end without approaching and talking to her, and so I did. I approached her. I befriended her. I was excited to go to school because of her. Being with her at the school was fascinating. But dad got sick. We had to fly back to the US because mom needed to run our business herself. They planned t

ADRIANNE Ang taas ng pinagmumulan ng tubig. Mula sa kinakatayuan ko ay nakatingala akong pinapanuod ang pagbagsak ng tubig sa mabatong ibaba na siyang nagbibigay ng magandang musika sa pandinig. Ang sarap niyang panuorin at ang sarap sa tainga. "How did you discover this place?" I asked Red who is now almost naked wearing only her undergarments. Dahan dahan siyang bumaba sa mabatong bahagi ng talon kung saan umaagos ang malinaw na tubig pababa sa kung saan. Napapaligiran ng mga malulusog na puno. Wala kang ibang makikitang kulay kung hindi puro berde. "Kahapon lang nasearch ko online" sagot niya nang hindi ako nililingon. Ang lapad ng ngiti niya nang sumayad na ang paa niya sa malinaw na tubig. Nilubog niya ang kalahating katawan at saka ako nilingon ng may malapad na ngiti sa labi. "Beautiful isn't?" dumakot siya ng tubig gamit ang palad at naghilamos. Inulit niya iyon ng tatlong beses na para bang dinadama ang lamig ng tubig. Tumango ako at hinaguran ng tingin ang paligi

ADRIANNE Ang sumisilip na liwanag mula sa siwang ng makapal na kurtina ang sumalubong sa akin. Gumalaw ang mga mata ko. Gumala sa kabuuan ng kwarto kung saan malinaw kong nakikita ang hindi pamilyar na kagamitan, kulay ng dingding at amoy ng humahalimuyak na Jasmine scented candle. I panic and instantly check my body underneath this blanket covering my frame. I sighed in relief as soon as I confirmed myself still fully clothed. I moved the blanket off my body and sat at the edge of the bed trying to recollect the memories of last night's evwnt and who brought me into this unfamiliar room but I let out a groan as my head started pounding hard. My head is throbbing violently cause me to shut my eyes tightly. Tinaas ko ang mga kamay at sinubukan masahein ang magkabilaan kong sintido. Pumipintig na para bang minamartilyo ang bawat ugat sa ulo ko. Uminom ako dahil sa sama ng loob. Sa limang taon ko sa organisasyon ngayon lang ako nakaramdam ng disappointment sa sarili ko. I felt use

ADRIANNE"Good job Pink, You did a great job". Nilingon ko si Uno na nakatalikod hawak ang baso na naglalaman ng mamahalin niyang alak. Ang aga alak na naman ang pinapasok sa tiyan. Kamusta na kaya ang atay ng isang ito. Wala akong maalala na sa tuwing pumupunta ako ng opisina niya na hindi umiinom. Drinking seems to be his scape from the chaos. From everything the world has thrown at him. Drinking seems like his medicine from his pain that no one knows about."You have to rest until your wound heal. We have a lead now where agent blue is but we need to execute our plan well to get her in that Island. Secluded ang area kaya kailangan nating mag ingat at makuha si Blue ng buhay" his strong deep baritone voice sounds too cold and emotionless. I felt a pang of pain upon hearing what he just said. Blue means a lot to me. She's like a sister to me. Aside from guarding Amber this past months ay lihim din akong gumagalaw sa paghahanap kay Agent Blue. I just couldn't think of her being dead

ADRIENNELimang taon ang lumipas at sa tagal ng panahon na iyon buong akala ko makakaya ko na siyang harapin kung sakaling pagtagpuin na kami ng pagkakataon ngunit ngayon na nasa harapan niya na ako ay para akong napipi. Walang kahit na anong salita ang nabuo sa utak ko. Segundo o minuto, hindi ko na alam kung gaano na ako katagal natigagal sa harapan niya. Hindi ko alam kung nagmalfunction lang ba talaga ang utak ko o takot lang talaga akong bumitaw ng salita na mas lalong ikakagalit o makakapagpa-offend sa kanya. Sumikip ang dibdib ko sa huli niyang sinabi. Pakiramdam ko konting pagkakamali pa mawawala na talaga siya sa buhay ko ng tuloyan at iyon ang higit na kinakatakotan ko sa buong buhay ko. I cannot afford that. I cannot afford losing her. Losing her for good would kill me, it would lead me to death and there is no doubt in that. Shit!.I clasped my hands and sighed. I looked for her eyes and found it staring at me thoroughly. Namumula ang m