All Chapters of Sun&Ireneซันไอริน: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่31 หุ้นส่วนnc…เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ และภรรยาที่อยู่ด้านในค่อย ๆ เบาลง ขณะที่ชายหนุ่มทั้งสาม—ซัน เมฆ และภูผา—นั่งพิงพนักเก้าอี้ระเบียง จิบไวน์แดงช้า ๆ พร้อมลมเย็น ๆ ที่พัดพาแสงสีของมหานครเซี่ยงไฮ้เข้ามากระทบใบหน้าหลังจากที่แต่ละคนบ่นเรื่องความเหนื่อยของการเลี้ยงลูกกันพอหอมปากหอมคอ ซันก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะไม้หน้าตัวเอง แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ยังคงอบอุ่นซัน:“อาทิตย์ก่อน มิสเตอร์ลีโทรหาผมก่อนจะบินมาเซี่ยงไฮ้นี่แหละ…”เขาหยุดไปนิดเหมือนกำลังคิดว่าจะพูดต่อดีไหม ก่อนจะเหลือบมองอีกสองคนที่เงียบฟัง“เขาบอกว่า สุขภาพแย่มากแล้ว… หมอบอกว่าเขามีเวลาไม่มากนัก”เมฆกับภูผาสบตากันเล็กน้อย แววตาเริ่มเปลี่ยนจากล้อเล่นเป็นจริงจังซัน (ต่อ) :“เขาบอกว่าไม่มีลูก ไม่มีคนสืบต่อดูแลธุรกิจในไทยคงทำต่อไม่ไหวแล้ว… เขาเลยตั้งใจจะเทขายหุ้นทั้งหมดที่ถืออยู่ในห้างเรา”เสียงเงียบลงชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงลมพัดแผ่วภูผา:“หุ้นของคุณลีนี่เกือบ 25% เลยใช่ไหม?”ซันพยักหน้า:“ใช่ เขาถือส่วนของเขาเยอะพอ ๆ กับพวกเราเลย… เขาเสนอให้เราซื้อไว้ ถ้าไม่อยากให้คนนอกมาแทรก”เมฆ:“งั้นไม่ต้องคิดมาก

บทที่33 พายุลูกใหม่หลังจากทะเลาะกับมิสเตอร์ลีอย่างรุนแรงในสิงคโปร์ แอนนาไม่ได้รอช้าเลยแม้แต่นาทีเดียว เธอโทรหา เจน เพื่อนสนิทที่เป็นสไตลิสต์ชื่อดังในวงการแฟชั่นไทยทันที“เจน… แอนตัดสินใจแล้ว จะย้ายไปอยู่เมืองไทยสักพัก หาทำงานด้วย ช่วยดูให้หน่อยสิว่าเอเจนซี่ไหนยังอยากร่วมงานกับแอนบ้าง”เจนแทบกรี๊ดเมื่อได้ยินข่าว — เพราะชื่อ Anna Lee ยังติดตลาดอยู่แม้จะห่างหายจากเมืองไทยไปเกือบสี่ปี รูปถ่ายแคมเปญที่เธอเคยถ่ายกับแบรนด์หรูยังถูกแชร์วนในโลกแฟชั่นไม่ขาดสาย แถมแอนนายังเป็นตัวทำเงินให้เจนได้อย่างดีภายในไม่กี่ชั่วโมง หลังจากแอนนาวางสาย ก็มีงานถ่ายแบบ งานโฆษณา และรายการแฟชั่นวิ่งเข้ามาอย่างกับสายฝนฤดูร้อน แอนนาจองตั๋วเครื่องบินไฟลต์เช้าวันรุ่งขึ้นโดยไม่ลังเล“เมืองไทย… ฉันกลับมาแล้วนะ”เธอเช่าเพนต์เฮ้าคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพ เปิดม่านรับแสงเช้าพร้อมรอยยิ้มมั่นใจของผู้หญิงที่รู้ดีว่าเสน่ห์ของเธอยังตราตรึงใจใครหลายคน… รวมถึงใครบางคนที่เธออยากจะพบเจออีกครั้ง“หวังว่าแอนนาจะเอาพี่กลับคืนมาได้นะ…พี่ซัน”ในวันแรกที่กลับมา เธอถ่ายแฟชั่นเซ็ตให้กับแบรนด์ดังย่านสยาม ด้วยชื่อเสียงเก่าและความสวยที่มีมากขึ้น

บทที่35 ของขวัญในช่วงเช้าของตึกเมฆา ผู้คนกำลังเริ่มต้นการทำงาน บรรยากาศรอบตัวซันสงบนิ่งเหมือนทุกวัน — จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูจากหน้าห้องผู้บริหาร ที่เป็นอาณาจักรของเขา“ของส่งมาสำหรับคุณซันค่ะ” เสียงพนักงานดังขึ้นซันขมวดคิ้วนิดหน่อย ขณะที่เปิดกล่องของขวัญสีน้ำเงินเข้มผูกโบว์ทอง มันเป็นกล่องน้ำหอมแบรนด์หรู — ที่เขาจำได้ดีว่าคือกลิ่นที่แอนนาเคยใช้...ในกล่องนอกจากขวดน้ำหอม ยังมีการ์ดสีงาช้างเขียนด้วยลายมืออ่อนหวาน“กลิ่นนี้… คงทำให้พี่ซันจำแอนนาได้อีกครั้งนะคะถ้าพี่เปิดอ่านจดหมายนี้ แปลว่าอย่างน้อย… พี่ยังจำแอนนาได้อยู่แอนรู้ว่าพี่มีครอบครัวแล้ว และแอนไม่ควร…แต่แอนแค่อยากให้พี่รู้ ว่าแอนยังรักพี่อยู่ — แอนนา”เขาชะงักมือทันที ขมวดคิ้วเคร่ง ท่ามกลางห้องทำงานที่เงียบกริบ เขาหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาดู“เธอมาเมืองไทยเพราะฉันหรอ?” ซันพึมพำเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเองเขาไม่ได้คิดถึงแอนนาอีกแล้วนับตั้งแต่เลิกกันเมื่อหลายปีก่อนแต่การที่เธอกลับมาแบบนี้ — แถมยังส่งข้อความเปิดเผยความรู้สึกชัดเจน มันทำให้เขาต้องระวังโดยเฉพาะ… ระวังไม่ให้ “ไอริน” ต้องรู้ภายในห้องทำงานกระจกใสสุดหรู วิวเมืองกรุงเทพฯ

บทที่37 กอดเมียNCไอรินรีบยกมือขึ้นทั้งสองข้างเหมือนยอมแพ้"หยุดก่อนเลยนะพี่ซัน! หนูยังไม่ได้อาบน้ำเลย ขอเวลา 10 นาที! ห้ามแอบเข้ามาในห้องน้ำนะ!”ซันยืนพิงขอบประตูห้องนอน ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย“พี่ตั้งนาฬิกาเลยนะ สิบ...นาทีเป๊ะ ๆ ถ้าเกิน—โดนปรับนะครับ”“ปรับอะไรของพี่นักหนา! เดี๋ยวหนูไม่ออกมาเลยนี่!”ไอรินหัวเราะขำแบบหมั่นไส้ แต่ก็เขินจนแก้มแดงไปหมดเธอคว้าผ้าเช็ดตัวกับชุดนอนก่อนจะเดินเร็ว ๆ ไปที่ห้องน้ำซันตะโกนตามหลังเบา ๆ“อย่าอาบนานนะ... พี่คิดถึง”ไอรินผลักประตูห้องน้ำปิดลง ก่อนจะเอามือทาบอกหัวใจเต้นแรงแปลก ๆ ทั้งที่ผ่านเรื่องพวกนี้มาก็ตั้งหลายปี แต่ทำไม...ทุกครั้งที่ซันมองเธอแบบนั้น พูดแบบนั้น เธอก็ยังเขินเหมือนวันแรกซันเดินไปเปิดโคมไฟหัวเตียง ปรับไฟในห้องให้นุ่มนวล กลิ่นหอมบางจากเตียงที่ไอรินฉีดสเปรย์หอมไว้ทำให้เขายิ่งรู้สึกว่า—คืนนี้...จะเป็นอีกหนึ่งคืนที่เขาจะทำให้ภรรยารู้ว่า“เขารักเธอมากแค่ไหน”เขาหยิบเสื้อคลุมมาใส่ เดินไปนั่งรอบนโซฟาปลายเตียง ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่ง แต่ตาไม่ได้อ่านจริงจัง เพราะหูเขาฟังแต่เสียงน้ำไหลในห้องน้ำไม่นานนัก ประตูห้องน้ำก็เปิดออกช้าๆ ไอรินในช

บทที่39 จงใจ บ่ายวันเดียวกัน ณ ห้างเมฆา เสียงหัวเราะของเด็กแฝดสองคนดังแทรกอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นบรรยากาศสงบ ผู้คนบางตา ไอรินในชุดแม็กซี่เดรสลินินสีครีม นั่งอยู่ข้างลูกชายแฝด—ทะเลและตะวัน ที่กำลังใช้ช้อนเล็กตักข้าวหน้าไข่ปลาเองอย่างตั้งใจ…แม้จะหกเลอะเทอะไปทั่วโต๊ะ “ตะวันจ๋า อย่าเอาช้อนไปทิ่มจมูกปลานะลูกกก! นั่นมันอาหาร ไม่ใช่ของเล่น~” ไอรินหัวเราะเบา ๆ พลางเอาทิชชู่เช็ดมุมปากลูก ขณะที่มืออีกข้างป้อนไข่หวานให้ทะเลที่ทำท่าจะร้องเพราะคำเมื่อกี้ไม่ใหญ่พอ ติ๊งติ๊ง! 📱 เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น — บนหน้าจอขึ้นชื่อว่า "Sun ☀️" พร้อมอิโมจิหัวใจที่เธอตั้งไว้ “ฮัลโหล~ พี่คะ” ไอรินรับสายด้วยน้ำเสียงสดใส “อยู่ไหนครับ? พี่คิดถึงหนูอยากได้ยินเสียง” เสียงของซันดังจากปลายสาย เสียงฟังดูเหนื่อยแต่ยังอบอุ่นเสมอ “หนูพาลูกมาเดินห้างน่ะค่ะ อยู่ร้านอาหารญี่ปุ่น...กำลังป้อนข้าวลูกอยู่เลย” “อ่อ...หรอ เดี๋ยวพี่ต้องเข้าประชุมอีกรอบละ ถ้าอยากได้อะไร โทรมาบอกนะ พี่จะให้คนไปจัดการให้หมดเลย” “หม่ำๆ! หม่ำมาม๊า ปะป๊า หม่ำ หิววว~!” เสียงทะเลกับตะวันพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกัน พูดไม่ค่อยชัดแต่พอเข้าใจได้ ซันหัวเร