All Chapters of Sun&Ireneซันไอริน: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่12 ผู้หญิงของซันบ่ายวันหนึ่ง กลางฤดูฝนที่อากาศอบอ้าวแต่ใจของไอรินกลับเย็นเยียบไปด้วยความเงียบในเพนต์เฮ้าส์หรูไอรินนั่งกอดหมอนอยู่บนโซฟาใหญ่ ดวงตาจ้องมองทีวีที่เปิดค้างไว้แต่ไม่ได้ใส่ใจเนื้อหา หูของเธอคอยจับเสียง...ว่าเขาจะกลับมารึยังหลายวันมาแล้วที่ซันแทบไม่ได้นอนบ้าน กลับดึกทุกคืน บางวันเธอตื่นขึ้นมาก็เจอแค่แผ่นกระดาษโน้ตสั้น ๆ บอกว่า“มีประชุมเช้า ไม่อยากปลุก ดูแลตัวเองด้วย - ซัน”เย็นวันนั้น ประตูห้องเปิดออกเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นทำให้ไอรินหันขวับไปด้วยแววตาเปล่งประกาย ก่อนจะกลับมาหม่นลงอีกครั้งเพราะสีหน้าเขาเหนื่อยล้าเหลือเกินซันเดินตรงมาหาเธอทันทีก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เอาแขนพาดพนักโซฟาด้านหลังเธอ ดึงหญิงสาวเข้ามากอดไว้หลวม ๆ“เหนื่อยมากเหรอคะ...”เธอถามเสียงเบา แต่ซันกลับตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เหนื่อยสิ...แต่เหนื่อยที่ไม่ได้อยู่กับหนูมากกว่า”ไอรินเบือนหน้าหนีเล็กน้อยอย่างขัดใจ“แล้วทำไมไม่วางงานบ้างล่ะคะ?”ซันยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบผมเธอเบา ๆเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทั้งอ่อนโยนและรู้สึกผิด“พี่รู้ว่าหนูเหงา พี่รู้ว่าไม่ควรปล่อยให้หนูนั่งรอ

บทที่14 ทำไมไม่รับสายว่ะแสงแดดส่องลอดผ้าม่านบางในห้องรับแขกสุดหรูของเพนเฮ้าท์ ไอรินนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาหนานุ่ม ข้างตัวมีรีโมทโทรทัศน์ นิตยสารแฟชั่น แต่ไม่มีเสียงหัวเราะของฝาแฝด ไม่มีเสียงชวนคุยของพี่พลับ ไม่มีเสียงแซวจากพลอย และที่สำคัญ...ไม่มีพี่ซันเธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย พลิกตัวไปมาอย่างเบื่อหน่ายอยู่หลายรอบก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกไอริน (กดโทรหาเพื่อนสาว):"ฮัลโหล ลูกน้ำ! ว่างมั้ย? ไปกินข้าวกันเถอะ กูเบื่อมาก อยู่บ้านคนเดียว อย่างกะอยู่หนาวๆในตู้เย็นคนเดียวเลย"ลูกน้ำ (ปลายสายหัวเราะ):"เพนเฮ้าท์สุดหรูของพ่อมาเฟียน่ะนะ เรียกว่าตู้เย็น? หูยยย"ไอริน (หัวเราะ):"สาบานเลยว่าเงียบเหมือนโลงศพ แอร์ก็หนาว กูก็ว่าง จะบ้าอยู่ละ!"ลูกน้ำ:"โอเค! งั้นเจอกัน บ่ายโมงเป๊ะนะ"ไอริน:"จ้า"(ไอรินแต่งตัวน่ารักๆ ด้วยเดรสสีอ่อนสบายตา สะพายกระเป๋าแบรนด์เล็กๆ เดินออกจากเพนเฮ้าท์)เสียงเพลง เสียงคน เสียงประกาศโปรโมชั่นดังทั่วห้าง ไอรินกับเพื่อน กำลังเดินเลือกซื้อเสื้อผ้า รองเท้า และของกระจุกกระจิก เธอยิ้มสดใส ราวกับได้ปลดปล่อยตัวตนเดิมที่เคยหายไปตั้งแต่เข้ามาอยู่ในโลกของซันลูกน้

บทที่16 เริ่มงานวันแรกด้านไอ้วิชัยหลังจากถูกซันและวิทย์กระทืบจนยับและโยนร่างที่มีแต่บาดแผลทิ้งไว้หน้าสถานีตำรวจในตอนนั้น ชื่อของ “วิชัย” ก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากแวดวงที่เขาเคยแวะเวียนและกร่างไว้มากมาย ใคร ๆ ก็คิดว่าเขาคงรามือแล้ว... แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าในหัวของมัน ยังเต็มไปด้วยไฟแค้นที่รอวันลุกโชนอีกครั้ง“มึงคิดว่ากระทืบกูครั้งเดียว แล้วเรื่องจะจบง่าย ๆ เหรอ ไอ้ซัน... ไอ้สันดานมาเฟีย”“อีเด็กห้าวนั่น... กูจะเอาคืนให้ได้ กูไม่ลืมหรอก ว่ากูเคยโดนเอาขวดฟาดหัวไว้ยังไง”มันเก็บงำความอาฆาตไว้เงียบ ๆ ไม่ปรากฏตัว ไม่เคลื่อนไหวอะไรให้สะดุดตาแต่ในเงามืด “ยศ” มือขวาคนสนิทที่มันไว้ใจที่สุด ถูกสั่งให้คอย ตามดูไอรินอย่างลับ ๆ ตลอดสองปีที่ผ่านมา“ไปดูมันให้แน่ ๆ ว่าตอนนี้มันอยู่กับใคร อยู่ที่ไหน ไปไหนมาไหนยังไง กูจะเอาทุกอย่างมาวางแผนชำระหนี้เลือดเอง”ยศทำตามคำสั่งอย่างเงียบเชียบ ด้วยความที่มันชำนาญในการติดตาม ทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่า “ไอริน” ถูกจับตามองมานานแล้วตอนออกจากคอนโด กระทั่ง…ช่วงที่เธออยู่กับซันในเพนเฮ้าหรู มันก็ยังมีคอยจับจ้องคอยรายงานทุกอย่างกลับไปให้วิชัยเสมอ“ตอนนี้อยู่กับไอ้ซันจริง ๆ

บทที่18 ไม่คุย ไม่มอง ไม่สนใจหลังจากกลับมาถึงเพนต์เฮ้าส์ ไอรินไม่พูดอะไรกับซันอีกแม้แต่คำเดียวเธอเดินเข้าไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้ว…ล็อกประตูห้องนอนอีกต่างหาก ทิ้งให้ซันนั่งเงียบ ๆ อยู่โซฟาคนเดียวเสียงล็อกประตูดัง แกร๊ก!เหมือนเสียงกรีดลงกลางหัวใจซัน“ไอริน…เปิดประตูเถอะ พี่ขอโทษ…”ไม่มีเสียงตอบกลับจนเช้าไอรินตื่นก่อน ฟ้าเพิ่งสาง เธอแต่งตัวเงียบ ๆ จนเรียบร้อยเดินผ่านหน้าซันที่หลับอยู่บนโซฟา…แบบ ไม่แม้แต่จะมองซันสะดุ้งตื่นตอนประตูเปิด“ไอริน… จะไปไหน เดี๋ยวพี่ไปส่ง…”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเรียกแท็กซี่เอง”เธอพูดสั้น ๆ เย็นชา แล้วเดินออกจากห้องทันทีซันได้แต่มองตามหลังเธอไป…แบบหมดคำพูดหัวใจเขารู้สึกเหมือนกำลังโดนลงโทษด้วย “ความเงียบ” ที่ทรมานกว่าการถูกตบวันนี้ไอรินยังคงมาทำงานตรงเวลา แต่งตัวเรียบร้อยสมบทบาทแต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือ — เธอ ไม่พูดกับซันเลยแม้จะต้องเข้าไปในห้องทำงานเดียวกันแม้จะต้องทำงานตรงข้ามกัน ไอรินก็ไม่พูดแม้แต่คำว่า “ค่ะ” หรือ “พี่ซัน”แม้แต่ตอนพักกลางวัน ไอรินก็ลงไปกินข้าวคนเดียวปล่อยให้ซันนั่งมองข้าวในกล่องอย่างหมดอารมณ์อยู่คนเดียวทุกครั้งที่ซันพยายามจ

บทที่20 ให้20ล้านเลยNCหลังจากจบการประชุมวันนั้นไอรินเดินออกมาจากห้องประชุมพร้อมซัน ทุกคนในทีมมองมาด้วยรอยยิ้มโล่งใจ สุดท้ายความเข้าใจผิดระหว่างสองคนนี้ก็คลี่คลายลงได้ซักทีซันก้มลงกระซิบที่ข้างหูไอรินเสียงเบา“ขึ้นรถเลยครับคุณแม่ของลูก… พ่อจะเลี้ยงดูให้เหมือนเป็นทองคำแท่งพันล้าน”ไอรินเลิกคิ้วหัวเราะหึๆ เบาๆ“พันล้านเลยเหรอ...เว่อร์นะเธอ”“ถ้าเมียจะน่ารักขนาดนี้… โอนให้เลยก็ได้นะ”ไอรินยังไม่ทันตอบอะไร โทรศัพท์ของเธอก็เด้งแจ้งเตือนจากแอปธนาคารติ๊ง! เงินเข้าบัญชี 10,000,000 บาทเธอเบิกตากว้าง หันขวับไปมองซันที่กำลังนั่งทำหน้ายิ้มร้าย ๆ อยู่ข้าง ๆ“สิบล้านแรก สำหรับลูกเรา”“ส่วนอันนี้…”ติ๊ง! เงินเข้าบัญชีอีก 10,000,000 บาท“สิบล้านที่เมียพี่ให้อภัย อย่าหนีอีกนะเว้ย ไม่งั้นจะตามถึงดวงจันทร์”ไอรินทั้งอึ้งทั้งขำ จนต้องตบอกเขาเบาๆ“บ้าเอ๊ย! โอนมาแบบนี้จะให้เอาไปทำไร!?”“จะได้ไม่มีข้ออ้างหนีผัวอีกไง... อยู่ด้วยกันยันลงโลงเลยน่ะเมียจ๋า”พอขึ้นรถได้ ซันก็พาไอรินไปที่ร้านอาหารหรูริมแม่น้ำ ซึ่งเขาจองโต๊ะไว้ล่วงหน้า(ทั้งที่เพิ่งคืนดีกันเมื่อกี้นั่นแหละ)พอไปถึง ก็จัดเมนูที่เธอชอบที่สุด ทั้ง