Alle Kapitel von วิศวะหน้านิ่งกับยัยคุณหนูตัวร้าย: Kapitel 11 – Kapitel 20

"นี่ไปสืบมาเดี๋ยวนี้ว่าบ้านหลังข้างๆ อาร์ตเป็นของใคร ฉันจะซื้อถ้าเขาไม่ขาย ก็เสนอราคาไปสามเท่าถ้ายังไม่ขายอีก ก็บอกไปว่าฉันจะสร้างตึกบังแดดบ้านเขาเอง" เพนนีสั่งการเสียงเฉียบขาดขณะที่กำลังนั่งมาร์กหน้าทองคำ​เพียงไม่ถึงสามวัน แผนการก็สำเร็จผล เพนนีจัดการรีโนเวทบ้านไม้เก่าๆ หลังติดกับอาร์ตให้กลายเป็น "พูลวิลล่าสไตล์มินิมอล" สุดหรูที่ดูขัดกับบรรยากาศในซอยสุดๆ แต่เธอไม่แคร์หรอก​เช้าวันเสาร์ ณ บ้านของอาร์ต​อาร์ตเดินออกมาหน้าบ้านเพื่อรดน้ำต้นไม้ตามปกติ แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรถกระบะขนเฟอร์นิเจอร์หรูหลายคันจอดเรียงรายอยู่บ้านข้างๆ และที่สำคัญมีป้ายชื่อหน้าบ้านสลักตัวอักษรสีทองตัวเบ้อเริ่มว่า 'สวรรค์ของเพนนี'​"เพนนีนี่คุณอย่าบอกนะว่า..." อาร์ตยืนกุมขมับ​"เซอร์ไพรส์ค่ะเพื่อนบ้าน!" เพนนีโผล่หน้าออกมาจากรั้วต้นไม้ที่เธอเพิ่งสั่งมาปลูกกั้นระหว่างสองบ้าน แต่แอบทำประตูลับเชื่อมถึงกันไว้ด้วย "ต่อไปนี้นายห้ามขี้เหงาเด็ดขาดนะ เพราะฉันจะมาเคาะประตูบ้านนายทุกเช้าสายบ่ายเย็น"​"คุณมันบ้าไปแล้วเพนนี ซื้อบ้านเพื่อมาอยู่ใกล้ผมเนี่ยนะ?" อาร์ตเดินมาที่รั้ว พยายามทำหน้านิ่งแต่แววตากลับสั่นไหวด้วยควา

"ลำดับต่อไปโปรเจกต์HEROจากทีมนักศึกษาอิสระ นำโดย คุณอนันดา ครับ"​เสียงประกาศดังขึ้น อาร์ตเดินเข็นหุ่นยนต์ขนาดกะทัดรัดที่ดูภายนอกเรียบง่ายมากเมื่อเทียบกับหุ่นยนต์ยักษ์ตัวท็อปของเบนซ์ที่เพิ่งโชว์ศักยภาพการทำลายล้างและยกของหนักไปก่อนหน้า​"หุ่นยนต์ของผมไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อทำลายหรือเพื่อโชว์ความรวย" อาร์ตพูดใส่ไมค์ เสียงของเขานิ่งและมั่นคงมาก "แต่มันถูกสร้างมาเพื่อช่วยชีวิตคนครับ"​อาร์ตเริ่มการสาธิต พื้นที่จำลองถูกเซตเป็นตึกถล่มที่มีผู้รอดชีวิตติดอยู่ในซอกที่เล็กเกินกว่าคนหรือหุ่นยนต์ทั่วไปจะเข้าถึง หุ่นยนต์ของอาร์ตขยับตัวอย่างคล่องแคล่ว มันสามารถปรับเปลี่ยนรูปร่างให้ลีบแบนเพื่อมุดผ่านช่องแคบ และที่สำคัญที่สุดมันมีระบบเซนเซอร์ตรวจจับสัญญาณชีพที่ละเอียดอ่อนมาก​"ระบบตรวจจับพบสัญญาณหัวใจครับ" อาร์ตประกาศ​ในขณะที่ทุกคนกำลังลุ้น จู่ๆ หุ่นยนต์ของเบนซ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เกิดระบบรวน ซึ่งเพนนีแอบรู้อยู่ลึกๆ ว่าเป็นเพราะทีมงานของเบนซ์เร่งรีบทำจนระบบระบายความร้อนมีปัญหา หุ่นยนต์ยักษ์นั่นเริ่มล้มลงทิศทางที่อาร์ตยืนอยู่!​"อาร์ตระวัง!" เพนนีตะโกนสุดเสียง​แทนที่อาร์ตจะหนี เขาคว้าคอนโทรลเลอร์แล้ว

"วิศวกรพี่เลี้ยงเหรอ? หึพี่เลี้ยงหรือจะคิดกินไก่ในเล้าฉัน" เพนนีจ้องเขม็งไปที่เกลวิศวกรสาวมาดเท่ที่กำลังยืนติวเข้มอาร์ตอยู่หน้าเครื่องจักร​เพนนีตัดสินใจเดินนวยนาดเข้าไปหาทันที "ขอโทษนะคะพี่สาวพอดีเพนนีเอาน้ำแร่เอเวียงมาส่งให้อาร์ตค่ะ กลัวว่าเขาจะดื่มน้ำตู้ของโรงงานแล้วท้องเสีย งานวิจัยเขาบอกว่าลำไส้ของอัจฉริยะมักจะบอบบางน่ะค่ะ"เกลเงยหน้าขึ้นจากพิมพ์เขียว มองเพนนีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตานิ่งๆ "อ๋อเธอคือนักศึกษาฝึกงานฝ่าย PR ที่เสียงดังผ่านลำโพงเมื่อเช้าสินะ? ที่นี่คือโรงงาน ไม่ใช่สโมสรนะหนู ถ้าจะเอาของมาส่งก็วางไว้ตรงนั้น แล้วรีบออกไปซะ เพราะตรงนี้อันตรายสำหรับคนนอกที่ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเครื่องจักรเลยไงล่ะ"​เพนนีหน้าตึงเปรี๊ยะ "คนนอกเหรอคะ? เพนนีอาจจะไม่รู้เรื่องเครื่องจักร แต่เพนนีรู้เรื่องเจ้าของเครื่องจักรคนนี้ดีที่สุดค่ะ"​อาร์ตที่ยืนอยู่ตรงกลางเริ่มเหงื่อตก "เพนนีพี่เกลเขาแค่สอนงานผม คุณกลับไปที่ออฟฟิศ PR เถอะครับ เดี๋ยวโดนหัวหน้าตำหนินะ"​"ไม่ต้องห่วงค่ะอาร์ต เพนนีซื้อหุ้นบริษัทแม่ของโรงงานนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครกล้าตำหนิเพนนีหรอกค่ะ" เพนนีประกาศศักดาจนคนงานแถวนั

"อีนี่หน้าสวยแต่ใจดุเว้ย!" หัวหน้ากลุ่มเจ้าถิ่นเช็ดน้ำแข็งใสออกจากหน้าพลางตะโกนด่า "จัดการพวกมัน!"​อาร์ตรีบคว้าตัวเพนนีมาไว้ข้างหลัง "นิกฝากดูเมล์กับเพนนีด้วย"​"ไม่ต้องห่วงเพื่อน กูน่ะสายซัพพอร์ตอยู่แล้ว" นิกคว้าถาดเหล็กของร้านน้ำแข็งใสมาถือไว้เหมือนโล่กัปตันอเมริกา "เมล์มายืนข้างหลังผมไว้อย่าห่างนะ"​กลุ่มเจ้าถิ่น 3-4 คนพุ่งเข้าใส่ อาร์ตไม่ได้ใช้แค่กำลังแต่เขาใช้กฎฟิสิกส์ นั่นก็คือเมื่อคนแรกเหวี่ยงหมัดมา อาร์ตเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้การคำนวณแรงเหวี่ยง คว้าข้อมืออีกฝ่ายแล้วบิดตามทิศทางแรงคู่อันดับจนฝ่ายนั้นล้มลงไปกองกับพื้นแบบไม่ทันตั้งตัว​"โอ๊ย มือขยับไม่ได้"​นิกเองก็ไม่เบาเขาใช้ถาดเหล็กในมือฟาดเข้าที่หน้าแข้งของคนที่พุ่งเข้ามาหาเมล์ ปัง! "อย่ามาแตะต้องเธอนะ!"​เพนนีเห็นท่าไม่ดีเธอรีบหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาโทรหาบอดี้การ์ดที่จอดรถรออยู่ไม่ไกล "ฮัลโหลมาที่ตลาดหน่อย พอดีมีขยะแถวนี้ให้ต้องจัดการ!"​ภายในไม่ถึงสองนาที ชายชุดสูทสี่คนก็พุ่งเข้ามาล้อมกลุ่มเจ้าถิ่นไว้จนหมอบราบคาพื้น เพนนีเดินนวยนาดออกมาจากหลังอาร์ต แล้วใช้รองเท้าส้นสูงราคาแพงเหยียบลงบนมือของคนที่พยายามจะจับตัวเธอเมื่

อาหารราคาแพงถูกจัดวางเต็มโต๊ะ แต่เพนนีกลับรู้สึกอิ่มจนจุกตั้งแต่น้ำยังไม่เข้าปาก เธอจ้องมองไหมที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับอาร์ตด้วยสายตาที่ถ้าเป็นเลเซอร์ ไหมคงละลายกลายเป็นอากาศไปแล้วด้วยซ้ำ​"ไหมต้องขอโทษคุณเพนนีด้วยนะคะ ที่มาบุกบ้านกะทันหันแบบนี้ พอดีคุณพ่อของไหมคุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่กับท่านอาเดช ท่านเลยชวนไหมมาทานข้าวด้วย แถมไม่นึกเลยว่าจะได้เจออาร์ตที่นี่" ไหมพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ​"ไม่เป็นไรค่ะแขกของคุณพ่อเพนนีต้อนรับได้เสมอค่ะ" เพนนีเน้นคำว่าแขกของคุณพ่อเสียงหนัก "แต่แปลกใจจังนะคะ ที่ระยองอาร์ตไม่เห็นเคยเล่าให้ฟังเลยว่ามีเพื่อนชื่อไหมสงสัยจะเป็นความทรงจำที่เก่าจนลืมไปแล้วใช่ไหมคะอาร์ต?"​เพนนีหันไปบีบมืออาร์ตใต้โต๊ะแรงมาก จนอาร์ตต้องรีบพยักหน้า "ครับ ก็ไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้ว"​"นั่นสินะไหมหายไปเรียนต่อเมืองนอกตั้งหลายปี อาร์ตก็คงจะลืมวันเก่าๆ ที่เราเคยไปติวหนังสือด้วยกันที่ลานเกียร์ หรือวันที่เราไปช่วยกันทำโปรเจกต์จนดึกดื่น..." ไหมเว้นจังหวะแล้วมองอาร์ตด้วยสายตาอาวรณ์ "แต่ไหมไม่เคยลืมเลยนะ"​เคร้ง!​เสียงช้อนในมือเพนนีกระทบจานดังลั่น ท่านเดชมองลูกสาวด้วยสายตาต