Semua Bab ไรเดอร์มาเฟีย: Bab 11 - Bab 20

20 Bab

บทที่11

ข้าวต้มหมูที่เจ้านายคนสวยทำมาให้หมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่น้ำซุปภายในเวลาไม่กี่นาที​ ตามด้วยยาแก้ปวดลดไข้ที่เธอเตรียมมาให้อย่างใส่ใจไม่เคยคิด​ ว่าผู้ชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวผ่านลูกกระสุนมานับครั้งไม่ถ้วน​ อยู่ๆ​ จะมาป่วยด้วยพิษไข้​ ที่ผมแอบสันนิษฐาน​เอาเองว่าน่าจะเป็นเพราะวันก่อนขับมอเตอร์ไซค์​ตากแดดที่มีอุณหภูมิ​สูงมากนานหลายชั่วโมง​ ประกอบกับตลอดระยะเวลาที่ได้มาอยู่ที่นี่เวลาพักผ่อนที่เคยคิดว่ามากพอในแต่ละวัน​ กลับเหลือเพียงวันละสองถึงสามชั่วโมง​เท่านั้น​ แถมกลับมายังต้องมาเจอเรื่องว้าวุ่นใจ​ ​ยิ่งทำให้ตลอดทั้งคืนผมนอนปวดหัวและมีไข้​ จนเธอต้องมาคอยดูแล​ และมีโอกาสได้คว้าเธอมานอนกอดคลายความหนาวจากอุณหภูมิ​ในร่างกายที่สูงมาก เป็นชั่วโมง​ที่ผมรู้สึกว่าตัวเองนอนหลับสนิทมาก​ มากที่สุดเลยก็ว่าได้​ จนอยากมีร่างนุ่มนิ่มนี้มานอนกอดแบบนี้ทุกคืนผมพาตัวเองลงมาจากห้องพักพร้อมกับถาดและชามข้ามต้มเพื่อจะเอามาล้างให้เรียบร้อย แต่กลับเห็นแสงไฟในห้องครัวและกลิ่นหอมของขนมที่ลอยออกมาชวนน่ากิน ก็ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองจะมีเมียเป็นเจ้าของคาเฟ่ ผมก็ฝึกกินขนมทั้งที่ไม่ชอบของหวานมากขึ้น บางวันก็นั่งเป็นหนูทดลองชิม
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-28
Baca selengkapnya

บทที่12

"...""หึ"ฟอดที่จริงผมรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่ร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดขยับตัวยุกยิกไปมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน​ เพียงแค่อยากรู้ว่าเธอจะโวยวายหรือแอบทำอะไรไม่ดีไม่ร้ายผมหรือเปล่าก็เท่านั้น​ แต่สุดท้ายร่างนุ่มนิ่มก็หยุดนิ่งยอมให้ผมกอดอยู่อย่างนั้น​ ทำผมแปลกใจอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมามองให้หายข้องใจ​ ตากลมโตจากที่นอนมองตาแป๋วแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย​ รีบหลับตาปี๋ด้วยความตกใจทันทีที่เห็นตาคู่คมของผมลืมขึ้นมาสบตา​ เหมือนเด็กน้อยกำลังหนีความผิด​ คงจะกลัวผมจับได้ว่ามีคนคอยแอบมองอยู่นานสองนาน​ ในเมื่อเธออยากมองผมก็ไม่ติด​ จะยอมนอนกอดให้เธอมองอยู่อย่างนี้ต่ออีกหน่อย​ แต่ขอเก็บค่าเสียหายเป็นหอมแก้มนุ่มๆ​ ฟอดใหญ่สักฟอดให้พอหายมันเขี้ยวก็พอ​ มาเฟียอย่างผม​ ใจสปอร์ต​อยู่แล้ว"ปล่อยได้แล้ว​ อยากเข้าห้องน้ำ" "ครับ" ฟอด"นี่​ ไม่ว่าหน่อย​ เอาใหญ่เลยนะ" "อยากแก้มหอมทำไม" "ครั้งละหนึ่งพัน​ จ่ายมา?" "เฮียให้หักจากค่าแรงแล้วกัน" "ไม่พอเถอะยะ" "หึ" ผมหยัดตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียงมองตามคนที่คอยเหลียวหลังมามองตาขวางจนเดินหายเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ​ ผมก็เลยให้พื้นที่ส่วนตัวกับเธอ​ พาตัวเองลงมาจัดขนมที่เธอท
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-01
Baca selengkapnya

บทที่13

"วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ" "อืม" "แล้วมาทำไมละ" "คิดถึง"​คิดถึงเหรอ? ทำไมเพียงแค่เขาพูดคำนี้​ ใจฉันก็พลอยสั่นไหวไปกับคำหวานของเขาได้อย่างง่ายดาย​ ทั้งที่ไม่ควรเผลอใจไปกับความเจ้าชู้ของเขาแท้ๆ​ และความแพรวพราวที่ส่งผ่านมาทางดวงตาคู่คมคอยยิ้มกรุ่มกริ่ม​ กับมือปลาหมึกที่ชอบทำเนียนมาโอบเอวของฉันทุกครั้งเมื่อมีโอกาส​ เป็นเครื่องหมายการันตีความเจ้าชู้ของเขาได้อย่างดีเยี่ยมเชียวละเหมือนกับตอนนี้​ที่ฉันกำลังยืนนวดแป้งอยู่ในห้องครัวเตรียมทำชิโอะปังอยู่นั้น​ เขาก็พาตัวเองเดินเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียงคอยป้วนเปี้ยนทำมือปลาหมึกมาโอบเอวบางเอาไว้จากด้านหลังแทนคำทักทายจากเขา​ จนฉันอยากจะใช้ศอกกระทุ้งเข้าไปที่หน้าท้องแกร่งสักที​ ถ้าไม่ติดว่าสองมือกำลังยุ่งอยู่กับการนวดแป้ง​ คงได้ฟาดลงไปบนต้นแขนของเขาให้เป็นรอยแล้ว​ ลืมไปแล้วละมั้งว่าตัวเองเป็นลูกน้อง​ บอกตามตรง​ ฉันเองยังสับสนกับความสัมพันธ์​ที่นับวันยิ่งดูซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ​ ระหว่างเราสองคนตอนนี้​ เหมือนทุกอย่างจะข้ามเส้นของคนแปลกหน้า​ ข้ามความเป็นเจ้านายกับลูกน้องอย่างที่ควรจะเป็นไปแล้วด้วยซ้ำ​ เฮ้อ... ใจหนอใจฟอด"คิดอะไรอยู่" "จ่ายมา" "หึ"
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-03
Baca selengkapnya

บทที่14

"ไหงวันนี้มาหามินินได้" "พรุ่งนี้ไปประชุมแทนติณหน่อยสิ" "สำคัญเหรอ" "สำคัญ​ โฟไม่สบาย""อ่าฮะ​ ได้สิ" "มินินตัดสินใจทุกอย่างแทนติณได้เลย""มีรายละเอียด​มั้ย" "ติณส่งเข้าอีเมล​ให้แล้ว" "โอเค" ดีที่วันนี้ฉันกลับมาถึงคอนโดตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ​ ไม่อย่างนั้นคงได้พลาดเรื่องสำคัญของตริติณแน่​ ไม่บ่อยนักที่ตริติณตะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากฉันและยิ่งได้เห็นสีหน้าดูร้อนใจแฝงความกังวล​ ฉันเลยรีบรับคำทันทีโดยไม่จำเป็นต้องมีเงื่อนไขใดใดเป็นข้อต่อรอง​ ก็มีกันสองคนพี่น้องนี่นา"ไม่ต้องแต่งตัวสวย""ทำไมหล่ะ​ ทางการไม่ใช่เหรอ" "ผู้ชายทั้งนั้น" "กลัวใครจะมาจีบมินินเหรอ""ถึงจะเป็นมิตรที่ดี​ แต่เรื่องส่วนตัวใช่ว่าจะน่าไว้ใจ"บางทีฉันก็อยากจะเถียงตริติณบ้าง​ ว่าตลอดยี่สิบกว่าปีที่ฉันไม่มีแฟน​ ก็เพราะว่ามีฝาแฝดชื่อ​ 'ตริติณ' ​นั่นแหละ​ แต่ขี้เกียจฟังคำบ่น​เลยกลืนทุกคำพูดลงไป​ ตั้งใจฟังสรุปข้อมูลสำคัญคร่าวๆ​ ที่ฉันควรรู้​เงียบๆ ก่อนที่ฉันจะไล่ให้ตริติณรีบกลับไปดูแลน้องโฟที่ป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์​ใหม่ต่อ​ แล้วตัวเองก็นั่งอ่านรายละเอียดที่แฝดส่งมาให้อีกครั้ง​ เพราะไม่อยากทำงานที่พี่ชายไว้ใจพลาด"
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-06
Baca selengkapnya

บทที่15

"ตริติณ​ ช่วงนี้งานยุ่งรึเปล่า" "ที่บริษัท​ลงตัว​ มีแค่งานใหญ่ที่บอก" "แล้วน้องโฟ​ เป็นยังไงบ้าง​ดีขึ้นรึยัง"​"ดีขึ้น​ คุณน้ามายมารับกลับไปอยู่บ้าน""ถ้าอย่างนั้น​ ช่วงนี้ฝากเข้าไปดูที่ร้านให้มินินหน่อยได้มั้ย" "ทำไม" "...""มีอะไร"จากที่คิดว่าจะเก็บเรื่องที่ทำให้ว้าวุ่นใจตลอดทั้งคืน​พยายามข่มตาให้ปิดลงเท่าไหร่ก็ไม่สามารถนอนหลับได้ลง​ เป็นเหตุให้ปวดหัวจนเช้านี้ตริติณต้องเอามื้อเช้าและหายามาให้​ สุดท้าย​ฉันก็ตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้ตริติณฟัง​ เพราะรู้ว่าไม่ว่าจะปิดเรื่องนี้ไว้อย่างไร​ สักวันตริติณก็ต้องรู้อยู่ดี​ และฉันคงไม่สามารถหนีความจริงไปได้ตลอด"ให้ติณเคลียร์​ให้มั้ย" "มินิน...""มินินว่า​ มินินไหว" "อืม​ มีอะไรก็บอก" "อย่าบอกคุณป๊ากับคุณมี๊นะ" "อืม" ฉันไม่กล้าเลือกให้พี่ชายเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างให้​ เพราะกลัวใจของตริติณว่าจะร้อนจนทำให้ใครบางคนต้องเจ็บตัว​ แล้วตริติณจะต้องกลายเป็นคนที่เดือดร้อน​ ฉันไม่อยากให้ทุกอย่างเลวร้ายขนาดนั้นสามวันที่ฉันรบกวนให้ตริติณช่วยดูแลร้านให้​ โดยที่ฉันอยู่ทำเค้กสองสามอย่างที่คอนโด​ เท่าที่จะสามารถทำได้และพอให้มีขายหน้าร้าน​ฝากตริติณไ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-08
Baca selengkapnya

บทที่16

อย่างน้อยเธอก็ยอมให้ผมนั่งอยู่ในห้องครัวพื้นที่เดียวกันสองต่อสอง มองเธอทำขนมได้ แค่ต้องนั่งสงบปากสงบคำคนเดียวเงียบๆ ไม่ส่งเสียงรบกวนการทำงานของเธอ​ เพราะต่อให้พูดอะไรถามอะไรออกไปก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาผมเองก็ไม่อยากเร่งรัดสร้างความรู้สึกอึดอัดให้เธอมีมากขึ้น จนทุกอย่างเลวร้ายไปมากกว่านี้ เพียงแค่มีโอกาสกลับมาอยู่ใกล้ๆ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ มองหน้าสวยหวานของเธออีกครั้งก็ดีมากแล้วสำหรับผม"เฮียล้างให้" "จิ๊" แต่จะให้นั่งเฉยๆ​ ไปตลอด​ โดยไม่ทำคะแนนบวกให้ตัวเอ​งเลย​ ก็คงจะมีแต่เสียกับเสีย​ ไม่ใช่นิสัยของนักธุรกิจ​อย่างผมเท่าไหร่​ ส่วนเรื่องหัวใจ​ คนที่คะแนนติดลบล้านอย่างผม​ จะห้าคะแนนหรือสิบคะแนนก็มีค่ามาก​ เพราะงั้นทันทีที่เห็นเธอเริ่มทยอยเก็บอุปกรณ์​ทำขนมไปล้าง​ ผมจึงรีบพุ่งตัวลุกจากเก้าอี้เข้าไปยืนซ้อนคนแสนงอนทางด้านหลังแล้วแย่งฟองน้ำในมือเล็กมาถือไว้​ ช่วยเปิดน้ำล้างความมันจากเนยและครีมออกจากอุปกรณ์​ทุกชิ้นจนสะอาด​ ก่อนจะถือวิสาสะ​ จับมือเล็กของคนหน้างอเหมือนปลาทูที่เพิ่งทำขนมเสร็จมาล้างน้ำเปล่าให้​ เป็นอีกหนึ่งบริการที่ผมหวังว่าเธอจะเพิ่มคะแนนให้​ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่คิด​เท่าไ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-09
Baca selengkapnya

บทที่17

การกลับมาทำความรู้จักกันอีกครั้ง ไม่สิ! ต้องบอกว่าเป็นผมที่ต้องพาตัวเองไปแนะนำให้เธอรู้จักฝ่ายเดียวอย่างเป็นทางการ ผมใช้เวลานั่งคิดนอนคิดทั้งคืน​ ว่าควรเริ่มจากตรงไหนเพื่อให้เธอประทับใจ ชื่อก็รู้จักแล้ว การงานก็รู้จักแต่อาจจะไม่ครบทั้งหมดมีอีกครึ่งที่เธอยังไม่รู้ คงต้องค่อยๆ เล่ารายละเอียดให้ฟังเพื่อให้เธอค่อยๆ ปรับตัวและเรียนรู้ หลังจากนั้นเทคนิคการป้องกันตัวที่เธอควรมีติดตัวไว้ ผมจะเป็นคนสอนด้วยตัวเอง"มึงไปเหมาขนมกับกาแฟเลี้ยงทุกคน""ครับนาย" "ทุกวัน""ครับ" "พวกที่อยู่โกดังด้วยมั้ยครับนาย" "สลับวันแล้วกัน" "ครับ"และนี่คือสิ่งแรกที่ผมเลือกทำ​ เหมาขนมและเครื่องดื่มจากร้านของเธอมาเลี้ยงพนักงานบริษัท​และลูกน้องที่โกดังทุกวัน​ นอกจากจะได้ใจจากลูกน้องแล้ว​ ใจเธอ...​ผมก็คงได้มาไม่ยาก​ ทันทีที่มาถึงบริษัท​ ผมก็สั่งให้ไอ้ชาลทำหน้าที่ช่วยเป็นธุระเรื่องขนมและเครื่องดื่มให้ทุกคน​ เพื่อที่เธอจะได้เหนื่อยน้อยลงหน่อย​ เผื่อมีเวลาว่างมากพอจะนั่งคิดถึงผมบ้าง"นาย​ ใกล้ถึงเวลาประชุมแล้วครับ" "อืม" ประชุมบอร์ด​นัดสำคัญที่จะเกิดในเวลาไม่กี่นาทีข้างหน้าตามที่ไอ้ชาลีรายงานให้ผมเตรียมความพร้อม​ เ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-11
Baca selengkapnya

บทที่18

"อ๊ะ จะ เจ็บนะ" "ขอโทษครับ" ความมันเขี้ยวที่มีทำให้ริมฝีปากร้ายงับเข้าเนินนุ่มนิ่มสีขาวจนคนตัวเล็กรู้สึกเจ็บยื่นมาขยุ้มผมสั้นคงจะหวังเอาคืนที่ผมพาเธอเผลอไผลหลงในสัมผัสจากผม สัมผัสที่มือข้างหนึ่งกำลังนวดเฟ้นก้อนกลมขนาดพอดีมือมาก อีกสัมผัสคือริมฝีปากที่คอยขบเม้มไล่เลียชิมเนื้อซาลาเปาทีละนิดอย่างหลงใหลในความหวานหอม ยิ่งชิมเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกอยากชิมมากขึ้นเรื่อยๆ ตาคู่คมเหลือบตามองคนตัวเล็กที่เวลานี้ผิวที่เคยขาวใสเปลี่ยนเป็นสีชมพูไปทั้งตัว อาจจะเพราะฤทธิ์ซินแฟนเดลก็ใช่ หรืออาจเพราะความรู้สึกหวามไหวที่มีผมคอยปั่นป่วน อาจมีส่วน ทำมุมปากเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ที่ตัวเองได้กลายเป็นคนถือไพ่เหนือกว่าบ้าง ก่อนจะทำใจกล้าค่อยๆ กดปากจูบลงไปตามผิวเนียนลื่นจนไปหยุดอยู่ตรงขอบกางเกงผ้าสีดำชวนน่าค้นหา แล้วคนขี้สงสัยอย่างผมก็อยากจะรู้ว่าภายใต้ความน่าค้นหานั้นมีอะไรซ่อนอยู่ เพียงแค่คิดใจแกร่งก็สั่นไหว เลื่อนตัวขึ้นไปกดปากจูบปากบวมเจ่อนั่นอีกครั้งเบี่ยงเบนความสนใจจากมือซุกซนที่กำลังยุ่งอยู่กับกระดุมกางเกงของเธอ"คะ คุณ" "เฮีย" "อื้อ" เสียงหอบหายใจติดขัดไปตามจังหวะของปลายลิ้นที่กำลังละเมียดชิมเกสรดอก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-14
Baca selengkapnya

บทที่19

กลิ่นไหม้ของอาหารบางอย่างลอยแตะจมูกปลุกให้ฉันตื่นจากความเหนื่อยล้าที่โดนคนนิสัยไม่ดีเคี่ยวกรำตั้งแต่เมื่อคืนและเมื่อหลายชั่วโมงก่อนจนฉันหมดแรงหลับไปตอนไหนก็ไม่แน่ใจ แต่เอ๊ะ! อย่าบอกนะที่มาของกลิ่นไหม้เป็นเพราะเขาหน่ะฉันค่อยๆ พาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงกว้างสีเทาเดินไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันให้พอรู้สึกสดชื่น ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนตามกลิ่นไหม้ที่ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง กลิ่นแบบนี้ถ้าเป็นที่คอนโดของฉัน ตริติณคงรีบวิ่งหน้าตาตื่นมาเคาะประตูห้องฉันแน่ และภาพที่เห็นก็คือ ผู้ชายตัวใหญ่รูปร่างเหมือนนายแบบทั้งตัวมีเพียงกางเกงนอนขายาวปกปิดอาวุธร้ายอยู่เท่านั้นเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากฝีมือฉัน ทำใบหน้าเห่อร้อนเมื่อภาพระหว่างฉันกับเขาฉายเข้ามาในสมองอย่างชัดเจนชวนให้ความรู้สึกหวามไหวเริ่มก่อตัวเล็กๆ ขึ้นมาอีกครั้ง จนฉันต้องสะบัดหน้าเพื่อสลัดภาพในหัวให้หลุดออกไป แล้วกลับมาสนใจไข่ดาวไหม้เกรียมที่นอนรอลงถังขยะอยู่ในจานเกือบสิบฟอง"ทำอะไรหน่ะ""อะ เอ่อ คือ คือ เฮีย...""เฮีย?""เฮียแค่อยากทำอาหารให้มินินกิน""..."สีหน้าเลิ่กลั่กดูไม่เป็นตัวเองของเขาทำฉันอดสงสารไม่ได้ จนต้องเด
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-22
Baca selengkapnya

บทที่20

กว่าครึ่งชั่วโมง​แล้วที่ฉันนั่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอัน​ร้อนระอุที่ห้องของตัวเอง​ ห้องของตัวเองที่เวลานี้มีผู้ชายสองคนนั่งกอดอกมองหน้ากัน​อย่างไม่มีใครยอมใคร คนหนึ่งคือตริติณ​ แฝดของฉันเอง​ ส่วนอีกคน​ คือคนหน้ามึนที่อาสาขับรถมาส่งฉันตั้งแต่เมื่อวาน​ แต่ทำเนียนอยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้​ และเขาก็เป็นคนเปิด​ประตู​ให้ตริ​ติณ​เข้ามาในตอนที่ฉันกำลังอาบน้ำอยู่​ แล้วจะให้ตริติณคิดอย่างไร​ เพราะถ้าเป็นฉัน​ ฉันก็ไม่สามารถคิดดีได้ถึงตริติณ​จะดูเข้าใจฉันมาก​ ไม่เอ่ยปากว่าอะไรฉัน​เลยสักนิด แต่พอเอาเข้าจริงก็นั่งหน้าตึงมาก​ มากเสียจนฉันเองไม่รู้จะเอามือวางไว้ตรงไหน​ ได้แต่ประสานมือวางไว้บนตักใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างวนเข้าหากันอยู่อย่างนั้น​ ไม่ได้การแล้ว! ฉันว่า​ ฉันควรทำลายบรรยากาศอึมครึมน่ากลัวนี้สักที​ "อะ​ เอ่อ​ ตริติณกินข้าวเช้ามารึยัง​ มินิน​ มินินจะทำเผื่อ" "ยัง" "กินที่นี่​ หรือว่าอยากเอากลับไปกินกับน้องโฟ" "ที่นี่"​ไม่รู้ว่าฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่เอ่ยปากชวนตริติณกินมื้อเช้าด้วยกัน​ ก็ตอนนั้นใจคิดแค่เพียงว่าอยากจะคลี่คลายสถานการณ์​โดยเร็วที่สุด​ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นวิธีที่รู้สึกเหมือนฆ่าตัวเองท
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-07
Baca selengkapnya
Sebelumnya
12
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status