Todos los capítulos de ไรเดอร์มาเฟีย: Capítulo 21 - Capítulo 30

กว่าสามวันที่ผมไม่ได้กอดร่างนุ่มนิ่มก่อนนอน​เป็นสามวันที่ทำให้ผมเองแทบนอนไม่หลับภายในใจมันรู้สึกว้าวุ่นไปหมด งานก็คือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เวลาที่ผมกลับไปหาเธอที่คอนโดเป็นเวลาเข้านอนของเธอ​แล้ว​ ซึ่งหากเป็นช่วงเวลาปกติทั่วไปไม่ว่าจะกลับดึกแค่ไหน​ ผมมั่นใจว่าผมสามารถพาตัวเองขึ้นไปนอนกอดเธอบนเตียงได้​ แต่เหตุผลที่ไม่สามารถทำได้ก็เพราะ...มีก้างชิ้นใหญ่มาขวางทางผม​ 'ตริติณ​ ฝาแฝดของเธอ' ห้องตัวเองก็อยู่ไม่ไกล แต่อยากจะมากวนตีนผมเล่นเท่านั้น​ ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่เมีย​ ผมว่า...คงได้แลกหมัดกันสักทีสองที"มีชุดใส่ไปงานรึยัง" "ยังไม่ได้ไปดูเลย​ ต้องถามตริติณก่อน" "ทำไมต้องถาม" "จะได้ใส่สีเดียวกันไง" "ใส่สีเดียวกับเฮีย" "..."ผมเลยต้องหาโอกาสเพิ่มคะแนนให้ตัวเอง​ โดยการขับรถมากินมื้อกลางวันกับเธอที่ร้าน​ ให้ลูกน้องสั่งเมนูโปรดของเธอจากร้านดังมานั่งกินด้วยกัน​ และตั้งใจว่าช่วงบ่ายจะพาเธอไปลองชุดสำหรับใส่ไปงานแสดงรถที่บริษัทนำเข้ารถยนต์​ชั้นนำของประเทศ​ร่วมกันจัดขึ้น​ หนึ่งในนั้นคือบริษัทของผม​ และบริษัทของพี่ชายเธอ"แล้วเฮียภูผาอยากใส่สีอะไร" "ดำครับ" "สีดำอีกแล้วเหรอ" ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้จักสี

สายของอีกวัน​ ฉันพาร่างกายอันอ่อนล้าเดินออกมาจากห้องนอนขนาดใหญ่​ ตรงไปยังห้องครัวหาใครบางคนเพราะคิดว่าเขาต้องอยู่ตรงนั้นแน่​ แต่กลับเห็นความว่างเปล่า​ ไม่มีแม้แต่เงาให้เห็น​ ทำคิ้วผูกพันกันเป็นโบว์​ หายไปไหนของเขานะ? "นายไปวิ่งครับนายหญิง" "..."ฉันหันซ้ายมองขวาหานายหญิงตามเสียงทุ้มทางด้านหลัง​ ไม่เห็นจะมีใครอยู่สักคน​ มีก็แต่ฉันที่ยืนงงอยู่คนเดียวตรงนี้​ ก่อนจะหันกลับ​ไปทางเสียง​ต้นทาง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นชาล​ คนที่เคยไปช่วยงานที่ร้านฉันวันที่เขาไม่สบาย​ ในมือเต็มไปด้วยถุงกระดาษ​ เหมือนจะมีถุงกาแฟและอาหารเช้าจากร้านของฉันด้วย​ ฉันหลีกทางให้ชาลเดินถือของในมือไปวางลงบนไอส์แลนด์หินอ่อนสีดำขนาดใหญ่ แต่ยังคงตั้งคำถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย เพราะตลอดทางที่นั่งรถเข้ามาฉันไม่เห็นว่ามีสวนสาธารณะใกล้ๆ นี้เลย จะว่าเขาขยันขับรถออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ก็ไม่น่าใช่!"เขาไปวิ่งที่ไหนเหรอ" "ด้านฟ้าครับ" "ฉันไปได้มั้ย" "เชิญครับ" ชาลผายมือไปข้างหน้าเล็กน้อยตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ​เพื่อให้ฉันเดินนำไปข้างหน้า​ ฉันเลยพาตัวเองเดินตรงไปที่ลิฟต์​โดยสารที่เปรียบเสมือนประตู​เข้าออกชั้นส่วนตัวของเขา​ ก่อนที่ชาลจ

"นายครับ" "มึงสองคนคอยดูแลมินิน""แล้วนายละครับ" "เลือกคนที่มึงไว้ใจมาก็พอ" "ครับ" หลายวันมานี้ลูกน้องที่ผมสั่งให้คู่แฝดส่งไปคอยดูแลมินิน​เข้ามารายงานถึงความผิดปกติว่าที่ร้านของเธอมีคนไม่น่าไว้ใจคอยเทียวไปเทียวมาอยู่หน้าร้านจนผิดสังเกต​ ผมเลยให้ชาลีสืบจนได้หลักฐานว่าเป็นพวกเดียวกันกับที่ลอบยิงผมเมื่อหลายเดือนก่อน​ พวกหมาลอบกัด​ที่พยายามหาจุดอ่อนมาทำร้ายหวังให้ผมวางมือจากธุรกิจมืดและจุดอ่อนเดียวที่ผมมีอยู่ตอนนี้คือเธอ...หัวใจของผม​ เพราะฉะนั้นผมจึงเลือกคนที่ผมไว้ใจมากที่สุด​ และมีความสามารถมากที่สุดคอยดูแลเธอที่ร้าน​ หรือเวลาขับรถกลับไปหาคุณพ่อคุณแม่ของเธอ​ที่บ้านไม่ให้คาดสายตา(เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์)​"ครับคุณเมีย" มือใหญ่หยิบมือถือราคาแพงขึ้นมากดรับสายสำคัญอย่างอารมณ์ดี​ โบกมือข้างที่ว่างส่งสัญญาณให้คนสนิทออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง​ เพราะผมต้องการความเป็นส่วนตัวอยากคุยกับเธอสองคนโดยที่ไม่ต้องกังวลว่าใครจะแอบฟัง​จนภาพลักษณ์​ที่สร้างเอาไว้หมดความน่าเชื่อถือ เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองอายุสิบแปดอีกครั้งก็ตอนนี้​ ทั้งๆ​ ที่ในความเป็นจริงผ่านมาแล้วเกือบสิบปีก็ตาม"บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกช

เอี๊ยด...ด!เสียงล้อรถเสียดสีไปกับผิวถนนจนเกิดสะเก็ดไฟ บ่งบอกถึงการมาของใครอีกคนที่ผมเป็นคนส่งข้อความไปนัดให้มาเจอหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ถึงหนึ่งวัน​ ตริติณฝาแฝดของผู้หญิงที่ผมพูดร้ายกับเธอไปเมื่อหลายวันก่อน"มีอะไร" "มินินเป็นยังไงบ้าง" ทันทีที่รถสปอร์ตหรูสีดำด้านรุ่นล่าสุดมาจอดข้างๆ​ พร้อมกับเปิดกระจกลงมาเป็นการยืนยันว่าเขาคือคนที่ผมนัดเอาไว้​ ก่อนจะทักทายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายที่ฟังแล้วรู้สึกขัดหูไม่น้อย"ถามทำไม" "...""มีความสุขดี""กูไม่อยู่​นาน​ ฝากมึง...""น้องกู​ กูดูแลอยู่แล้ว" "งั้นก็ดี" "ส่วนมึง​ ถ้ายังเคลียร์​ตัวเองไม่ได้​ ก็อย่ากลับไปวุ่นวายกับมินินอีก" ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่เมีย​ ผมคงได้ซัดหน้ากวนๆ​ นั่นสักทีให้หายหมันไส้​ ไหนจะคำพูดคำจาที่ไม่เคยคิดว่าเป็นผมที่อายุมากกว่า​ แต่ผมทำได้เพียงใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มระงับอารมณ์​หงุดหงิดที่มีก็เท่านั้น​ เพราะรู้ตัวเองดีว่าเป็นรองพี่เมียมากจนคะแนนติดลบยากที่จะทำคะแนนบวกตีตื้นขึ้นมาได้​ ยังไม่ทันได้ขอบคุณ​ในน้ำใจที่ให้เลือดกับผมในวันนั้นไม่แม้จะเปิดโอกาสได้โต้กลับใดใด​ รถคันหรูก็ออกตัวไปไกลไม่ทันให้ผมได้เปิดปากพูด ไอ้

เวลาผ่านไปเร็วเหมือนความฝัน เพราะเข้าสู่เดือนที่สิบเอ็ดแล้วที่ฉันมีเขาเข้ามาในชีวิต เป็นสิบเอ็ดเดือนที่เขาทำให้ฉันรู้จักครบทุกรสชาติเหมือนรู้จักกันมาหลายปีเลยก็ว่าได้ ถามว่าฉันให้อภัยเขาหรือยัง ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองเท่าไหร่ แต่ลองเอาเหตุผลของเขามาคิดทบทวนดูแล้ว เป็นฉันก็คงทำไม่ต่างกัน ใครจะอยากให้คนที่ตัวเองรักเป็นอันตรายกันละ และถ้าถามถึงเรื่องสถานะระหว่างฉันกับเขายังคงไม่มีคำเรียกที่ชัดเจนเหมือนเดิม เพราะฉันอยากมั่นใจอีกหน่อยว่าเขาจะไม่ล้อเล่นกับใจฉันอีก ที่สำคัญอยากจะดัดนิสัยคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาด้วย มีอย่างที่ไหนกันหาช่างมาเปลี่ยนประตูห้องพักให้ฉัน เป็นประตูอย่างดีและแพงมากก็จริง แต่รหัสเปิดประตูเป็นวันเกิดของเขาโดยไม่ถามความสมัครใจจากเจ้าของห้องอย่างฉันเลยสักนิด"พี่มินิน อินขอไปซื้อข้าวกลางวันก่อนนะคะ""จ๊ะ เผื่อพี่กล่องนึงนะเอาเหมือนน้องอิน""ได้เลยค่ะ"ฉันแอบมองตามหลังน้องอินเดินออกไปขึ้นรถของใครบางคนจนลับตา เป็นอย่างนี้มาสักพักหนึ่งแล้วที่น้องอินมีคนมาคอยรับคอยส่งอย่างนี้ ใช่ว่าฉันจะไม่รู้จักเขาคนนั้นนะ แต่เมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวของทั้งสองคนและน้องอินโตพอที่จะเรียนรู้ด้วยตั