LOGINShare
บทที่15
publish date:
2026-03-08 21:04:52"ตริติณ ช่วงนี้งานยุ่งรึเปล่า"
"ที่บริษัทลงตัว มีแค่งานใหญ่ที่บอก" "แล้วน้องโฟ เป็นยังไงบ้างดีขึ้นรึยัง" "ดีขึ้น คุณน้ามายมารับกลับไปอยู่บ้าน" "ถ้าอย่างนั้น ช่วงนี้ฝากเข้าไปดูที่ร้านให้มินินหน่อยได้มั้ย" "ทำไม" "..." "มีอะไร" จากที่คิดว่าจะเก็บเรื่องที่ทำให้ว้าวุ่นใจตลอดทั้งคืนพยายามข่มตาให้ปิดลงเท่าไหร่ก็ไม่สามารถนอนหลับได้ลง เป็นเหตุให้ปวดหัวจนเช้านี้ตริติณต้องเอามื้อเช้าและหายามาให้ สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้ตริติณฟัง เพราะรู้ว่าไม่ว่าจะปิดเรื่องนี้ไว้อย่างไร สักวันตริติณก็ต้องรู้อยู่ดี และฉันคงไม่สามารถหนีความจริงไปได้ตลอด "ให้ติณเคลียร์ให้มั้ย" "มินิน..." "มินินว่า มินินไหว" "อืม มีอะไรก็บอก" "อย่าบอกคุณป๊ากับคุณมี๊นะ" "อืม" ฉันไม่กล้าเลือกให้พี่ชายเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างให้ เพราะกลัวใจของตริติณว่าจะร้อนจนทำให้ใครบางคนต้องเจ็บตัว แล้วตริติณจะต้องกลายเป็นคนที่เดือดร้อน ฉันไม่อยากให้ทุกอย่างเลวร้ายขนาดนั้น สามวันที่ฉันรบกวนให้ตริติณช่วยดูแลร้านให้ โดยที่ฉันอยู่ทำเค้กสองสามอย่างที่คอนโด เท่าที่จะสามารถทำได้และพอให้มีขายหน้าร้านฝากตริติณไปทุกเช้า ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง คิดทบทวนความรู้สึกที่มีตลอดระยะเวลาที่เขาคนนั้นเข้ามา ไม่รับโทรศัพท์ที่เขาพยายามโทรเข้ามาทุกชั่วโมง ไม่เปิดอ่านข้อความที่เขาส่งเข้ามามากมาย แต่ใจดวงนี้ก็ไม่แข็งพอ จนแอบเปิดกล้องวงจรปิดดูว่าเขาเข้ามาที่ร้านบ้างหรือเปล่า คำตอบก็คือ เขายังคงมาปกติตั้งแต่ร้านเปิด นั่งอยู่ในร้านจนถึงเวลาร้านปิด แน่นอนว่าเขากับตริติณได้เจอกันแล้ว และเป็นเขาที่กล้าเข้าไปคุยกับพี่ชายของฉันก่อน แต่กว่าที่ตริติณจะยอมคุยด้วยก็ทำเอาคนแปลกหน้านั่งหน้าตึงอยู่หลายชั่วโมง ฉันไม่รู้ว่าเขาสองคนคุยอะไรกันบ้าง รู้แค่ว่าบรรยากาศครุกรุ่นจนน้องอินส่งข้อความมาขอกลับก่อน เพราะกลัวระเบิดลงจนตัวเองโดนลูกหลงไปด้วย ดีที่ตริติณใจเย็นพอจนไม่เกิดมวยคู่ใหญ่กลางคาเฟ่ของฉัน "แน่ใจ ว่าพร้อมเจอ" "ไม่แน่ใจ แต่มินินคิดว่าไหว" "ติณไปส่ง" "ใจดีนะเนี่ย" ฉันโผลเข้ากอดเอวสอบของพี่ชายที่คลานตามกันมาติดๆ แทนคำขอบคุณที่ตลอดหลายวันที่ผ่านมาคอยมาดูแลและมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน แต่ถึงอย่างนั้น ตริติณก็ไม่ยอมปริปากเล่าให้ฟังว่าได้คุยอะไรกับเขาบ้าง บอกเพียงว่าเขามานั่งกินกาแฟทุกวัน ในเมื่อพี่ชายไม่อยากให้ฉันรู้ ฉันก็เลือกที่จะไม่ถามก่อน บอกตามตรงฉันกลัว กลัวคำตอบที่มันมีผลต่อใจ แล้วก็เป็นตามที่คิด คนแปลกหน้าคนนั้นนั่งอยู่มุมร้านที่ประจำของเขาตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นพนักงานส่งขนม มาวันนี้เขาอยู่ในลุคที่แปลกตาไปจากเดิมอาจเป็นเพราะเสื้อผ้าราคาแพงที่อยู่บนตัวเขาก็ส่วนหนึ่ง เป็นสิ่งยืนยันได้อย่างดีว่า...ฉันไม่เคยรู้จักเขาจริงๆ "อเมริกาโน่เย็น ไม่หวานแก้วนึงครับ" "แสกนจ่ายด้านหน้าได้เลยค่ะ" คำพูดฟังหวานหูตามมารยาทของเจ้าของร้าน ทำให้ผมมีโอกาสได้ยินเสียงของเธออีกครั้งนับตั้งแต่วันนั้น วันที่โลกทั้งใบของผมได้พังทลายลง และผมไม่มีโอกาสเจอใบหน้าสวยๆ นี้อีก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังคงพาตัวเองมารอเธอที่ร้านทุกวัน หวังเพียงแค่ให้ได้ใกล้ ได้เห็นหน้าก็ยังดี ไม่เคยคิดว่าผู้ชายสีเทามืดอย่างผม จะตกหลุมรักผู้หญิงคนนึงได้มากขนาดนี้ มากจนไม่อาจปล่อยให้เธอเดินออกไปจากชีวิตได้ "รับครัวซองค์หนึ่งชิ้นครับ" "..." กาแฟแก้วร้านของวันหมดลงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ผมก็เดินหน้ามึนมายืนตรงเคาน์เตอร์สั่งอาหารเช้าง่ายๆ มากินรองท้อง พยายามมองหน้าหวังให้เธอหันมาสบตากัน แค่เสี้ยววินาทีก็ยังดี แต่ก็ไม่เป็นอย่างหวัง คนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้าก้มตากดเมนูแลพราคาให้ผมแสกนจ่าย ก่อนจะหมุนตัวไปหยิบครัวซองค์ใส่ถุงกระดาษแทนใส่จานนั่งกินที่ร้าน เป็นการไล่กันทางอ้อม "ขอโทษนะครับ ทานที่นี่ครับ" "..." คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเป็นปมดูหงุดหงิดให้ได้เห็นทันทีที่ผมพูดประโยคขัดใจ เธออยากให้ผมกลับ ส่วนผมอยากอยู่ แต่เพราะมีลูกค้ายืนรออยู่ด้านหลัง คุณเจ้าของร้านเลยรีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉยยังคงไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่อยากเห็นได้ง่าย ก่อนจะหมุนตัวเอาครัวซองค์ในถุงกระดาษออกมาใส่จานแล้ววางที่เคาน์เตอร์ แล้วมองผ่านผมไปทักทายลูกค้าด้านหลังด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ต่างจากผมโดยสิ้นเชิง "รับน้ำเปล่าหนึ่งขวดครับ" "..." แต่ความพยายามของผมมันมีมากกว่าที่เธอคิด กินครัวซองค์ทันทีจะไม่มีน้ำเปล่ามาดื่มแก้คอแห้งคงไม่ได้ ยิ่งอากาศร้อนๆ อย่างนี้ควรดื่มน้ำเย็นๆ เติมความสดชื่นให้ร่างกายสักหน่อย เพราะฉะนั้นผมจึงเดินไปซื้อน้ำเปล่าเพิ่มหนึ่งขวด แล้วกลับมานั่งที่เดิมเปิดโน๊ตบุ๊คเตรียมเข้าประชุมออนไลน์ทำงานของตัวเอง งานก็ต้องทำ ว่าที่เมียก็ต้องง้อ นี่แหละชีวิตของผมตอนนี้ ผ่านไปเพียงครึ่งวัน อเมริกาโน่เย็นแก้วที่สี่ ก็วางให้เห็นบนโต๊ะ จนผมรู้สึกว่าตาคู่คมตอนนี้สว่างเต็มตื่น และสามารถนั่งอยู่ตรงนี้ได้อีกหลายชั่วโมง ให้นั่งรอเธอทั้งคืน ก็ยังไหว "น้องอิน พี่ฝากบอกลูกค้าหน่อยสิจ๊ะ ว่าร้านปิดแล้ว" "อะ เอ่อ ค่ะพี่มินิน" "พี่ภูผาคะ คือ... คือว่า ร้านปิดแล้วค่ะ" "..." จนกระทั่งถึงเวลาใกล้ปิดร้าน เจ้าของร้านคนสวยก็ให้พนักงานของเธอมาเชิญผมออก ผมเอง ก็ไม่อยากสร้างความลำบากใจให้น้องอินไปมากกว่านี้ ยอมเก็บของลงกระเป๋าสะพายแล้วเดินออกจากร้านอย่างว่าง่าย ก่อนจะเอาของไปเก็บไว้ในรถเปิดแอร์เย็นๆ นั่งรอเวลาน้องอินเลิกงานและออกจากร้าน "ถอดใจง่ายๆ อย่าเรียกผมว่า ภูผา" กรุ้งกริ้ง กรุ้งกริ้ง "น้องอิน ลืมของเหรอ" "..." เสียงหวานส่งเสียงออกมาจากด้านในห้องครัว เพราะคิดว่าผมคือน้องพนักงานของเธอ ผมเลยถือวิสาสะเดินเข้าไปหาเธอด้านใน เห็นคนตัวเองกำลังก้มๆ เงยๆ หาอุปกรณ์ทำขนมในตู้ "น้องอิน เห็นที่ร่อนแป้งมั้ย" "..." "ขอบใจจ๊ะ" ตาคู่คมบังเอิญกวาดตาไปเห็นที่ร่อนแป้งวางอยู่บนชั้นวางจาน จึงเดินไปหยิบมาถือไว้ แล้วเดินไปยืนอยู่ข้างหลังร่างบาง ยื่นอุปกรณ์ทำขนมที่เธอหาไปตรงหน้า รอจนเธอรับไปถือไว้ แล้วโน้มตัวลงไปรวบร่างหอมหวานเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ทั้งที่รู้ว่าคงเพิ่มความโกรธที่เธอมี แต่ยังอยากเลือกทำตามเสียงหัวใจที่มันคอยตะโกนอยู่ข้างใน ทำเธอยืนตัวแข็งทื่อ คงไม่คิดว่าจะเป็นผมสินะ "คิดถึง" "ปล่อยเดี๋ยวนี้" "ขอเฮียกอดหน่อยได้มั้ย" "เรารู้จักกันเหรอ" "มินินยังไม่รู้จักเฮียก็ได้" "แค่เฮียรู้จักมินินก็พอ" ฟอด "นี่!" "บอกให้ปล่อยไงเล่า" รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งกอดแน่นเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำเธอโกรธมากเท่านั้น แต่ผมมันหัวรั้นเกินกว่าจะห้ามใจ ยิ่งได้ใกล้ก็ยิ่งอยากกอด ยิ่งได้กอดก็ยิ่งคิดถึงทั้งที่อยู่ใกล้กันขนาดนี้ คิดถึงร่างนุ่มนิ่มและแก้มนุ่มๆ จนเผลอยื่นหน้าไปกดปลายจมูกลงบนแก้มแดงๆ ที่เต็มไปด้วยความโมโหนั่นฟอดใหญ่ ขอให้ได้หอมก่อน ค่อยง้อทีหลัง "หายโกรธ เฮียจะปล่อย" "ไม่ มี วัน" "งั้นเฮียก็ไม่ปล่อย" ฟอด #รออ่านคอมเมนท์น้าาาา
Latest chapter
ไรเดอร์มาเฟีย บทที่31
ปึก! "ไม่มีฤกษ์""..."เสียงแก้วกาแฟวางกระทบลงบนโต๊ะกระจกในห้องนั่งเล่นที่บ้านใหญ่ของมินิน กว่าสองชั่วโมงแล้วที่ผมนั่งตัวตรงต่อหน้าป๊าและมามี๊ของเธอ ไม่แม้แต่จะขยับตัวหรือลุกไปเข้าห้องห้องน้ำ เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมได้มีโอกาสมาแนะนำตัวต่อหน้าผู้ใหญ่ และเป็นผู้ใหญ่ของผู้หญิงคนแรกในชีวิต บรรยากาศตอนแนะนำตัวในหนึ่งชั่วโมง มีบ้างที่อาจดูอึมครึมรู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก แต่สุดท้ายผมก็นำเสนอตัวเองได้ดีจนพอจะได้เห็นรอยยิ้มสวยๆ บนใบหน้าของมามี๊มินินบ้าง ไม่แปลกใจว่ารอยยิ้มสวยหวานของมินินได้มาจากใคร และก็ไม่แปลกใจว่าตริติณหน้านิ่งเหมือนใครแล้วผมก็ทำให้เมฆฝนเคลื่อนตัวมาปกคลุมทั่วห้องนั่งเล่นอีกครั้ง เพราะความใจร้อนของผมเอง ใจร้อนผลีผลามพูดถึงเรื่องขอแต่งงานกับเธอไปตามความคิด ไอ้ผมมันก็มาเฟียเก่าคิดอะไรก็พูดไปอย่างนั้น อยากได้ลูกสาวเขาก็ขอกับคุณพ่อตาตรงๆ เพราะสำหรับผมการแสดงความจริงใจด้วยใจจริงถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด และหวังเพียงคุณพ่อตาและคุณแม่ยายจะเห็นในความจริงใจของลูกเขยคนนี้"วันเดียวกับตริติณก็ได้ครับ ผมพร้อม""ไม่สะดวก""ถ้างั้น...""ห้าปีมาว่ากันใหม่ รอได้ก็รอ รอไม่ได้ก
ไรเดอร์มาเฟีย บทที่30
"ตริติณอะ ทำมาตรฐานไว้สูงมากเลยนะ""คืออะไร""ก็ตริติณขอน้องโฟแต่งงานซีนใหญ่ขนาดนั้น แล้วมินินจะทำยังไงละ""ไม่ต้องทำยังไง ไม่ต้องแต่ง""..."เป็นอีกวันที่ตริติณมานั่งเล่นที่ร้านรอเวลาไปรับน้องโฟที่ไปทำสปาผิวเข้าคอร์สเจ้าสาวร้านข้างๆ ร้านฉันนี่แหละ และบังเอิญมาเจอคู่ปรับที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันอย่างคนหน้ามึนผู้ที่ทำตัวว่างงานทุกคน ฉันก็เลยต้องพาตัวเองมานั่งคั่นกลางระหว่างเสือกับสิงโตที่ดูท่าทางแล้วไม่มีทางยอมให้กันง่ายๆนึกภาพไม่ออกเลย ตอนที่บอกว่าเคยคุยธุรกิจด้วยกันมาเขาคุยกันยังไง ไม่น่าจะงัดกันไปกันมาแบบนี้หรอกใช่ไหม"อันนี้ปลอบใจกันถูกมั้ย""ตริติณพูดจริง ไม่ต้องแต่ง""..."เป็นฉันเองแหละ ที่ไม่น่าเริ่มบทสนทนาเรื่องแต่งงานตามที่ตัวเองรู้สึก เพราะทำเอาคนที่ถามฉันทุกวันนั่งหน้าหงิกคิ้วขมวดผูกเป็นปมแน่นมองตริติณตาขวางเหมือนใกล้จะทนไม่ไหวเต็มที"กวนตีนเก่ง""เห็นมีแต่ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิง ที่โชว์รูมก็มีแต่สาวๆ""โชว์รูมมึงไม่มีผู้หญิงงั้นซิ""โชว์รูมกูไม่เหมือนโชว์รูมมึง""กู...""สวัสดีค่ะพี่มินิน พี่ภูผา""จ๊ะน้องโฟ"นั่งหันซ้ายมองขวาฟังผู้ชายตัวใหญ่สองคนเอาแต่เถียงกันอย่างไม่มีใครยอ
ไรเดอร์มาเฟีย บทที่29
เวลาผ่านไปเร็วเหมือนความฝัน เพราะเข้าสู่เดือนที่สิบเอ็ดแล้วที่ฉันมีเขาเข้ามาในชีวิต เป็นสิบเอ็ดเดือนที่เขาทำให้ฉันรู้จักครบทุกรสชาติเหมือนรู้จักกันมาหลายปีเลยก็ว่าได้ ถามว่าฉันให้อภัยเขาหรือยัง ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจตัวเองเท่าไหร่ แต่ลองเอาเหตุผลของเขามาคิดทบทวนดูแล้ว เป็นฉันก็คงทำไม่ต่างกัน ใครจะอยากให้คนที่ตัวเองรักเป็นอันตรายกันละ และถ้าถามถึงเรื่องสถานะระหว่างฉันกับเขายังคงไม่มีคำเรียกที่ชัดเจนเหมือนเดิม เพราะฉันอยากมั่นใจอีกหน่อยว่าเขาจะไม่ล้อเล่นกับใจฉันอีก ที่สำคัญอยากจะดัดนิสัยคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาด้วย มีอย่างที่ไหนกันหาช่างมาเปลี่ยนประตูห้องพักให้ฉัน เป็นประตูอย่างดีและแพงมากก็จริง แต่รหัสเปิดประตูเป็นวันเกิดของเขาโดยไม่ถามความสมัครใจจากเจ้าของห้องอย่างฉันเลยสักนิด"พี่มินิน อินขอไปซื้อข้าวกลางวันก่อนนะคะ""จ๊ะ เผื่อพี่กล่องนึงนะเอาเหมือนน้องอิน""ได้เลยค่ะ"ฉันแอบมองตามหลังน้องอินเดินออกไปขึ้นรถของใครบางคนจนลับตา เป็นอย่างนี้มาสักพักหนึ่งแล้วที่น้องอินมีคนมาคอยรับคอยส่งอย่างนี้ ใช่ว่าฉันจะไม่รู้จักเขาคนนั้นนะ แต่เมื่อเป็นเรื่องส่วนตัวของทั้งสองคนและน้องอินโตพอที่จะเรียนรู้ด้วยตั
ไรเดอร์มาเฟีย บทที่28
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกเจ็บแปลบที่อก พยายามกลืนอารมณ์ร้อนรุ่มทั้งหมดลงไป ดวงตาคมจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา แสงไฟในห้องสาดกระทบใบหน้าหวานที่ผมคิดถึงทุกคืน แต่ในแววตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนโยนเหมือนก่อน มีเพียงความแข็งกร้าวและระยะห่างที่ผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง "ตอบเฮีย พามันขึ้นมาทำอะไรบนห้อง" "ทำอะไรก็ได้ ฉันโตแล้ว""มินิน" "...""โอเค เฮียยอม" "นี่ อย่าเข้ามาใกล้นะ" ใบหน้าบึ้งตึงทำใจแกร่งปวดหนึบอย่างที่ไม่เคยเป็น จนผมต้องยกสองมือขึ้นยอมจำนนอย่างยอมแพ้ ค่อยๆ ก้าวขาขยับเข้าไปใกล้อยากรวบตัวเธอมากอด แต่เธอกลับถอยหนีพยายามพองขนเหมือนเม่นน้อยที่พร้อมจะทำร้ายกัน จนผมต้องถอนหายใจระบายความอัดอั้นที่มีให้น้อยลง"เฮียไม่ได้อยากหายไป" "และไม่ได้รู้สึกรำคาญตามที่พูด" เสียงทุ้มต่ำลงโดยไม่รู้ตัว ตัดสินใจอธิบายอย่างใจเย็น แม้รู้ว่าเธอคงไม่เชื่อคำพูดของผมง่ายๆ"ถ้าเฮียไม่พูดแบบนั้น...""มาอธิบายอะไรตอนนี้" ขายาวก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าวจนแทบชิด ครั้งนี้ เธอไม่ขยับถอยหนี ให้เห็นดวงตาคู่กลมแดงก่ำได้ชัดเจนถามกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่แฝงไปด้วยความน้อยใจและโกรธ จนผมร้อนรนแทบทำอะไรไม่ถ
ไรเดอร์มาเฟีย บทที่27
เอี๊ยด...ด!เสียงล้อรถเสียดสีไปกับผิวถนนจนเกิดสะเก็ดไฟ บ่งบอกถึงการมาของใครอีกคนที่ผมเป็นคนส่งข้อความไปนัดให้มาเจอหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลได้ไม่ถึงหนึ่งวัน ตริติณฝาแฝดของผู้หญิงที่ผมพูดร้ายกับเธอไปเมื่อหลายวันก่อน"มีอะไร" "มินินเป็นยังไงบ้าง" ทันทีที่รถสปอร์ตหรูสีดำด้านรุ่นล่าสุดมาจอดข้างๆ พร้อมกับเปิดกระจกลงมาเป็นการยืนยันว่าเขาคือคนที่ผมนัดเอาไว้ ก่อนจะทักทายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายที่ฟังแล้วรู้สึกขัดหูไม่น้อย"ถามทำไม" "...""มีความสุขดี""กูไม่อยู่นาน ฝากมึง...""น้องกู กูดูแลอยู่แล้ว" "งั้นก็ดี" "ส่วนมึง ถ้ายังเคลียร์ตัวเองไม่ได้ ก็อย่ากลับไปวุ่นวายกับมินินอีก" ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่เมีย ผมคงได้ซัดหน้ากวนๆ นั่นสักทีให้หายหมันไส้ ไหนจะคำพูดคำจาที่ไม่เคยคิดว่าเป็นผมที่อายุมากกว่า แต่ผมทำได้เพียงใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มระงับอารมณ์หงุดหงิดที่มีก็เท่านั้น เพราะรู้ตัวเองดีว่าเป็นรองพี่เมียมากจนคะแนนติดลบยากที่จะทำคะแนนบวกตีตื้นขึ้นมาได้ ยังไม่ทันได้ขอบคุณในน้ำใจที่ให้เลือดกับผมในวันนั้นไม่แม้จะเปิดโอกาสได้โต้กลับใดใด รถคันหรูก็ออกตัวไปไกลไม่ทันให้ผมได้เปิดปากพูด ไอ้
ไรเดอร์มาเฟีย บทที่26
"ให้ติณอยู่เป็นเพื่อนมั้ย""แล้วน้องโฟละ" "อยู่บ้าน" "อื้ม" ฉันพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะโผลสวมกอดพี่ชายที่เดินมามาหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ และเหมือนตริติณจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของฉันตอนนี้ที่เต็มไปด้วยความกลัวและกังวลไปหมดถึงได้ยกแขนขึ้นมาโอบกอดฉันไว้พร้อมกับลูบผมหนาเบาเบา ไม่มีคำพูดใดใดแต่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แฝดมีให้ฉันตลอดมา "อุ้ย! เจ็บรึเปล่า มินินขอโทษนะ" "ไม่" จนฉันลืมไปเลยว่าแขนของตริติณมีพลาสเตอร์ปิดเอาไว้เพราะเพิ่งผ่านการให้สิ่งสำคัญกับคนที่นอนนิ่งมีสายระโยงระยางเต็มไปหมดอยู่ในห้องไอซียูเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา แต่ตริติณก็คือตริติณต่อให้เจ็บมากแค่ไหนก็ไม่ยอมปริปากพูดออกมาหรอก ฉันเลยขยับตัวออกห่างเล็กน้อยก้มหน้ามาเป่าตรงรอยจุดเล็กๆ สีแดงหวังช่วยให้ความเจ็บลดลงบ้าง ถึงจะรู้ว่าอาจจะช่วยไม่ได้เลยก็ตาม อย่างน้อยฉันก็อยากตอบแทนความใจดีของตริติณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้"ไม่กลัว?" "ไม่" ถ้าเดาไม่ผิด ตริติณคงหมายถึงตัวตนที่เขาเป็นและความอันตรายที่อยู่รอบทุกทิศทุกทางเหมือนอย่างวันนี้ แต่แล้วยังไงหล่ะ ในเมื่อฉันเลือกเปิดใจให้เขาแล้ว เรียนวิชาป้องกันตัวหรือการจับปืนฉ
You may also like
พ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี138.7K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI87.9K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา56.2K viewsบอสฮั่ว พี่ชายทั้งสิบของคุณผู้หญิงเร่งให้หย่าอีกแล้วนะ
เจียงซือซัน57.0K viewsคนนี้ของแทน
เค้กมัฟฟิ่นn92 viewsมารรักซาตานเถื่อน
Sainam.สายน้ำ74 viewsเพียงรักพยัคเฆนทร์
ลิตเติ้ลกิ๊ฟ63 viewsSET จักรวาลของเมีย !!! (หมาแก่กับเมียเด็ก)
ลิลลี่สีกุหลาบ87 views
