บทที่16

อย่างน้อยเธอก็ยอมให้ผมนั่งอยู่ในห้องครัวพื้นที่เดียวกันสองต่อสอง มองเธอทำขนมได้ แค่ต้องนั่งสงบปากสงบคำคนเดียวเงียบๆ ไม่ส่งเสียงรบกวนการทำงานของเธอ​ เพราะต่อให้พูดอะไรถามอะไรออกไปก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

ผมเองก็ไม่อยากเร่งรัดสร้างความรู้สึกอึดอัดให้เธอมีมากขึ้น จนทุกอย่างเลวร้ายไปมากกว่านี้ เพียงแค่มีโอกาสกลับมาอยู่ใกล้ๆ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ มองหน้าสวยหวานของเธออีกครั้งก็ดีมากแล้วสำหรับผม

"เฮียล้างให้" 

"จิ๊" 

แต่จะให้นั่งเฉยๆ​ ไปตลอด​ โดยไม่ทำคะแนนบวกให้ตัวเอ​งเลย​ ก็คงจะมีแต่เสียกับเสีย​ ไม่ใช่นิสัยของนักธุรกิจ​อย่างผมเท่าไหร่​ ส่วนเรื่องหัวใจ​ คนที่คะแนนติดลบล้านอย่างผม​ จะห้าคะแนนหรือสิบคะแนนก็มีค่ามาก​ เพราะงั้นทันทีที่เห็นเธอเริ่มทยอยเก็บอุปกรณ์​ทำขนมไปล้าง​ ผมจึงรีบพุ่งตัวลุกจากเก้าอี้เข้าไปยืนซ้อนคนแสนงอนทางด้านหลังแล้วแย่งฟองน้ำในมือเล็กมาถือไว้​ ช่วยเปิดน้ำล้างความมันจากเนยและครีมออกจากอุปกรณ์​ทุกชิ้นจนสะอาด​ ก่อนจะถือวิสาสะ​ จับมือเล็กของคนหน้างอเหมือนปลาทูที่เพิ่งทำขนมเสร็จมาล้างน้ำเปล่าให้​ เป็นอีกหนึ่งบริการที่ผมหวังว่าเธอจะเพิ่มคะแนนให้​ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่คิด​เท่าไหร่​ 

"เฮียไปส่งนะ"

"ไม่ต้อง" 

"..."

คนที่ไม่ได้ขับรถมาเองวันนี้นั่งเรียกรถผ่านแอพลิเคชั่นอยู่นานหลายนาที​ มีผมยืนกอดอกพิงพนังสังเกตการณ์​อยู่ไม่ไกล​ พอให้รู้ว่าเวลานี้ไม่มีไรเดอร์​คนไหนรับงานจากเธอ​ เป็นโอกาสให้ผมได้มีช่องทางทำคะแนนเพิ่มอีกครั้ง​ แต่กลับโดนตอบปฏิเสธมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา​ เย็นชาเสียจนผมเริ่มรู้สึกน้อยใจขึ้นมานิดหน่อย​ น้อยใจจนอยากจะกัดปากเชิดๆ​ นั่นให้ยอมพูดจาหวานหูกับผมบ้าง...ได้แต่คิด

ยืนรอคนดื้อจนเวลาล่วงเลยมาเกือบห้าทุ่มเธอก็ยังคงใจแข็งไม่ยอมปริปากยอมรับข้อเสนอจากผมไม่เอ่ยปากขอให้ผมไปส่ง​ ส่วนตริติณพี่ชายของเธอ​ เป็นผมที่ขอเวลาทำคะแนนเพื่อให้ได้เธอคืนมา​ภายในหนึ่งสัปดาห์นับจากวันที่เรานั่งเปิดอกคุยกันอย่างลูกผู้ชายกว่าสองชั่วโมง​ ​​เลยไม่ได้มารับอย่างที่ควรจะเป็น​ ในเมื่อเวลามีน้อย​ ทุกวินาทีที่มีจึงไม่สามารถทิ้งไปได้

"ว้าย!"

"กอดคอเฮียดีดี เดี๋ยวตก"

"ไม่กอด"

"ว้าย!"

ขายาวก้าวเพียงสองก้าวก็สามารถช้อนตัวคนที่ตามง้อในท่าเจ้าสาวได้อย่างง่ายดาย​ ทำคนตัวเล็กตกใจดิ้นขลุกขลิกไปมาไม่ยอมแม้แต่จะใช้สองแขนคล้องคอแกร่งยึดเกาะไว้​ เป็นอย่างที่พี่ชายเธอบอก

"มินิน​ ใจแข็งมากกว่าที่คุณคิด"

ผมจึงแกล้งทำเป็นคลายมือออกเล็กน้อยทำท่าเหมือนอุ้มร่างบางไม่ไหวให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะตกจากที่สูง​ ทำเธอถึงกับตกใจรีบยกสองแขนมากอดคอผมไว้แน่น​ ถลึงตามองดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนผมแกล้ง​ ป่านนี้... คะแนนผมติดลบสิบล้านไปแล้วมั้ง

ผมพาตัวเองและเธอเดินมาที่รถสปอร์ตคันโปรดที่ทั้งชีวิตไม่เคยให้ใครมานั่งข้างๆ​ ว่าที่เมียคนแรก​ แต่ผมเลือกที่จะพาเธอมานั่งซ้อนบนตักแกร่งหลังพวงมาลัยด้วยกันแทนจนอะไรอะไรที่มันหลับไหลมานานตื่นตัวจนรู้สึกปวดหนึบไปหมด​ ผมมันก็เสือตัวหนึ่ง​ ที่กำลังตะล่อมให้แมวสีขาวตัวน้อยที่เฝ้าคอยมานานเผลอเข้าถ้ำเสือสักวัน

และอาจเป็นเพราะเธอกลัวว่าถ้าขัดขืนจะทำให้เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนน​เลยยอมนั่งตัวแข็งทื่อให้ผมโอบเอวเอาไว้โดยไม่ขัดขืน​ ทำผมแอบขำคนที่อยากจะหนี​ แต่ก็หนีไปไหนไม่ได้ต้องนั่งเป็นตุ๊กตานุ่มนิ่มให้ผมกอดจนถึงลานจอดรถคอนโด​หรูของเธอ​ 

"เฮียหิวน้ำ"

"ร้านสะดวกซื้ออยู่ตรงนั้น"

"ใจดำจัง" 

"..."

"พรุ่งนี้เฮียมารับนะ"

"ไม่...อื้อ"

ผมไม่ปล่อยให้เธอพูดปฏิเสธคำที่ได้ยินมาตลอดทั้งวัน​ ประคองใบหน้าง้ำงอของคนบนตักให้หันมารับจูบร้อนๆ​ ขบเม้มริมฝีปากอวบอิ่มหวังปิดปากเชิดๆ​ ไม่ให้พูดจาเย็นชาให้ได้ยินอีก​ ก่อนจะงับริมฝีปากหวานออกเล็กน้อยให้พอแทรกลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นเล็กตักตวงชิมความหวาน​ของเจ้าของร้านขนม​ได้สะดวก​ อยากรู้ว่าจะหวานเหมือนกับขนมที่เธอชอบทำหรือเปล่า​ ถึงแม้ว่าจะเคยลองแอบชิมมาบ้างครั้งสองครั้ง​ แต่ครั้งนี้มันแฝงไปด้วยความโหยหา​ ความคิดถึง​ และแอบน้อยใจ​ น้อยใจที่เธอเอาแต่ผลักไสกัน​ น้อยใจที่รอยยิ้มหวานๆ​ มีให้ทุกคนยกเว้นผม​ จะว่าผมเอาแต่ใจ​ ผมยอมรับ​ 

"อื้อ" 

จุ๊บ

กว่าที่ผมจะยอมปล่อยริมฝีปากหวานๆ​ ให้เป็นอิสระ​ก็ตอนที่ได้ยินเสียงเล็กประท้วงในลำคอเพื่อขออากาศหายใจ​ เลยจำใจต้องถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่่ง​ทั้งที่อยากจะไล่เลียชิมความหวานนั้นต่ออีกหน่อย แต่ด้วยรู้ตัวเองว่า​ ถ้าต่อตอนนี้...คงไม่จบง่ายๆ​ แน่​ เพราะอะไรอะไรของผมที่เธอนั่งทับอยู่มันรอระเบิดออกมาทุกเมื่อ​ เมื่อเธอพร้อม...​ จึงได้แต่แตะหน้าผากกว้างไว้ตรงหน้าผากมน​ มองสบตากลมโตให้เธอเห็นถึงความจริงใจที่ผมมี​ วนนิ้วหยาบกระด้างบนแก้มนุ่มๆ​ ไปมา​ ปล่อยให้ลมหายใจของเราสองคนรดรินให้ชินกลิ่นของกันและกัน

"ให้โอกาสเฮียได้มั้ย"

"..."

"ให้เฮียได้แนะนำตัวกับมินินอีกครั้ง"

"..."

"ได้มั้ย"

"เพื่ออะไร"

จุ๊บ

"อยากได้เป็นเมีย"

"นี่!" 

จุ๊บ​

"หึ​ ได้มั้ยครับ"​

เหตุผลของผมที่ตอบเธอ​ ทำตากลมโตมองตาเขียว​ ดูน่ารักน่ามันเขี้ยวมากกว่าน่ากลัวที่เธออยากให้เป็น​ ถ้าตอนนี้เธอบีบคอผมได้​ คงจะทำผมมั่นใจ​ แต่ติดตรงที่สองมือเล็กของเธอโดนมือใหญ่รวบเอาไว้​ เปิดโอกาสให้ผมได้ชิมริมฝีปากตรงหน้าได้ไม่รู้เบื่อ​ จนอยากลักพาตัวเธอกลับเพนเฮ้าส์ซะตอนนี้

จุ๊บ

"ขอคำตอบครับคุณว่าที่เมีย"

"เดี๋ยว​เถอะ!" 

จุ๊บ​

"คำตอบ"

"เอ๊ะ!" 

จุ๊บ

"สะ​ สามเดือน" 

สามเดือน​ คือเวลาที่เธอให้โอกาสผมในการเข้ามาทำความรู้จักกับเธอใหม่​ นับหนึ่งอีกครั้ง​ ถึงมันจะนานจนผมแอบแย้งเธออยู่ในใจ​ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้รับโอกาสนั้น​ สามเดือนก็สามเดือน​ ค่อยหาโอกาสยื่นอุทธรณ์​ลดโทษทีหลังก็ไม่สาย​ เตรียมตัวรับวิธียื่นอุทธรณ์​ของเฮียได้เลย​ครับน้องมินิน

"ฉันขึ้นห้องได้รึยัง"​

"เฮียขึ้นไปด้วยได้มั้ย" 

"ได้คืบจะเอาศอกงี้?" 

"อยากเอาเมีย​ แต่...อะ​ โอ้ย!"

สองนิ้วเล็กบิดเนื้อตรงหน้าท้องแกร่งเต็มแรง​ ถึงจะเป็นการหยิกผ่านเสื้อ​ แต่ก็พอให้รู้สึกเจ็บจนผมต้องนิ่วหน้า​ ยังไม่ได้เป็นเมีย​ก็ดุขนาดนี้!​ 

แต่ผมจะปล่อยให้เธอได้ใจไปก่อน​ มีโอกาสเอาคืนเมื่อไหร่​ สัญญากับตัวเองไว้เลยว่าผมจะทบต้นทบดอกให้สมกับที่เฝ้าอดทนมาแน่! 

 

#ก็ไม่คิดว่าเค้าจะง้อกันจนใจย้วยขนาดนี้​ 

#รออ่านคอมเมนท์​น้าาา