บทที่19

กลิ่นไหม้ของอาหารบางอย่างลอยแตะจมูกปลุกให้ฉันตื่นจากความเหนื่อยล้าที่โดนคนนิสัยไม่ดีเคี่ยวกรำตั้งแต่เมื่อคืนและเมื่อหลายชั่วโมงก่อนจนฉันหมดแรงหลับไปตอนไหนก็ไม่แน่ใจ แต่เอ๊ะ! อย่าบอกนะที่มาของกลิ่นไหม้เป็นเพราะเขาหน่ะ

ฉันค่อยๆ พาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงกว้างสีเทาเดินไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันให้พอรู้สึกสดชื่น ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนตามกลิ่นไหม้ที่ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง กลิ่นแบบนี้ถ้าเป็นที่คอนโดของฉัน ตริติณคงรีบวิ่งหน้าตาตื่นมาเคาะประตูห้องฉันแน่ และภาพที่เห็นก็คือ ผู้ชายตัวใหญ่รูปร่างเหมือนนายแบบทั้งตัวมีเพียงกางเกงนอนขายาวปกปิดอาวุธร้ายอยู่เท่านั้นเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากฝีมือฉัน ทำใบหน้าเห่อร้อนเมื่อภาพระหว่างฉันกับเขาฉายเข้ามาในสมองอย่างชัดเจนชวนให้ความรู้สึกหวามไหวเริ่มก่อตัวเล็กๆ ขึ้นมาอีกครั้ง จนฉันต้องสะบัดหน้าเพื่อสลัดภาพในหัวให้หลุดออกไป แล้วกลับมาสนใจไข่ดาวไหม้เกรียมที่นอนรอลงถังขยะอยู่ในจานเกือบสิบฟอง

"ทำอะไรหน่ะ"

"อะ เอ่อ คือ คือ เฮีย..."

"เฮีย?"

"เฮียแค่อยากทำอาหารให้มินินกิน"

"..."

สีหน้าเลิ่กลั่กดูไม่เป็นตัวเองของเขาทำฉันอดสงสารไม่ได้ จนต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ อยากรู้ว่าในกระทะที่มีควันกำลังลอยขึ้นมาใหม่นั้นเป็นเมนูอะไร จนเห็นเป็นแท่งยาวๆ รูปทรงเหมือนไส้กรอกสีน้ำตาลเข้มคาดว่าจะเปลี่ยนเป็นสีดำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าดูน่าสงสาร เขาคงจะถอดใจจากทอดไข่ดาวมาเป็นทอดไส้กรอกง่ายๆ ให้แทนสินะ เห็นแก่ความตั้งใจจริงของเขาและฉันเองก็เริ่มรู้สึกหิวเลยแทรกตัวเข้าไปยืนแทนที่แล้วให้เขาคอยเป็นลูกมือหยิบวัตถุดิบที่พอเหลืออยู่ในตู้ออกมาให้จนได้เป็นเมนูง่ายๆ อย่างข้าวผัดไส้กรอกสำหรับสองที่พอดี 

ก็พอจะรู้ว่าเขาทำอาหารไม่เป็นเลย แม้แต่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเขาก็ไม่เคยทำมาก่อน เป็นฉันที่คอยทำให้เขากินตอนเป็นพนักงานที่ร้าน จนวันนี้ถึงได้รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงทำอะไรไม่เป็น แม่บ้านก็มี จะจ้างเชฟจากโรงแรมมาทำให้กินก็ง่าย หรือจะไปร้านอาหารหรูๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะเขามีเงินมากพอที่จะใช้ชีวิตหรูอยู่สบายได้ทุกวัน

"คืนนี้ค้างที่นี่นะ"

"อยากกลับห้อง"

"..."

จะให้ฉันค้างอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน ในเมื่อเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวของฉันไม่มีเลยสักชิ้น และยังอยู่ในช่วงโปรโมชั่นที่เขาต้องพิสูจน์ตัวเองให้ฉันเห็นด้วย ที่สำคัญที่สุดเลยก็คือ ฉันยังรู้สึกโกรธเขาอยู่ถึงจะเผลอตัวเผลอใจไปกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม​ อยู่อยู่จะให้กลับมานอนมองหน้ากันเพียงชั่วข้ามคืนเป็นเขาที่จะได้ใจแล้วกลับไปทำแบบเดิมอีก เพราะงั้นขอกลับไปตั้งหลักที่ห้องตัวเองก่อนดีกว่า 

และเหมือนว่าคำตอบของฉันจะไม่ถูกใจคนตรงหน้า ถึงได้นั่งกินข้าวเงียบๆ ทำหน้าตึงเหมือนเพิ่งไปฉีดโบท็อกซ์มาอย่างนี้

"เป็นอะไร"

"เปล่าครับ"

ใครจะเชื่อว่าผู้ชายอย่างเขาจะขี้งอนขี้น้อยใจเป็นที่หนึ่ง ต้องเป็นฉันหรือเปล่าคนที่โกรธเขาอยู่ตอนนี้ แต่กลายเป็นเขาที่ถามคำตอบคำจนน่าหมันไส้ เพิ่มข้อหาที่มอมเมาและหลอกล่อให้ฉันหลงในสัมผัสของเขาซะดีไหมแบบนี้ มีคนคอยตามใจจนเคยชิน พอฉันขัดใจเข้าหน่อยก็งอแงเหมือนเด็กเอาแต่ใจไม่มีผิด

"คุณภูผาคะ เสื้อผ้าของฉันอยู่ไหนเหรอ"

"ต้องอยู่บนเตียง? ถึงจะเรียกเฮีย?"

"ห๊ะ?"

เชื่อฉันหรือยังว่าเขาเหมือนเด็กเอาแต่ใจจริงๆ ทั้งๆ ที่ฉันแค่แกล้งเรียกชื่อเขาก็เท่านั้น เขาจะดูไม่ออกเลยหรือไงว่าแววตาที่ฉันมองเขาเมื่อครู่มันซุกซนและแฝงไปด้วยความหยอกล้อขนาดไหน ทำฉันถึงกับมองบนให้กับท่าทีของเขา เก็บมือที่ยื่นไปแบอยู่ตรงหน้าคนขี้งอนแล้วพาตัวเองลุกไปเข้าห้องน้ำอยากอาบน้ำให้หายเหนียวตัวสักหน่อย ค่อยแอบหาเสื้อผ้าของเขาในตู้มาใส่ก่อนก็ได้ เขาคงไม่ขี้หวงของด้วยหรอกมั้ง

"ฮัลโหลตริติณ"

"ว่าไง"

"อยู่ไหน"

"อยู่ข้างนอกหน่ะ"

"ตั้งแต่เมื่อคืน"

"อะ เอ่อ อื้ม"

"อืม ดูแลตัวเองดีดี ติณเป็นห่วง"

"รับทราบค่ะ"

จะมีก็แต่พี่ชายฝาแฝดของฉันเท่านั้น ที่ไม่เอาแต่ใจตัวเองและไม่ขี้งอนเหมือนใครบางคน แถมเข้าใจฉันมากๆ ด้วย ฉันจึงเลือกที่จะไม่ปิดบังตอบไปตามความเป็นจริงทั้งที่ใจก็แอบลุ้นว่าจะโดนดุกลับมาหรือเปล่า แต่ผิดคาดตริติณดูเข้าใจหรือบางทีอาจจะไม่เข้าใจแค่ไม่พูด​เท่านั้น​ ตัวฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ

แกร็ก!​

เสียงน้ำจากเรนชาวเวอร์ดังจนร่างบางเปลือยเปล่าที่กำลังถูฟองสบู่ไปตามผิวเนียนลื่นไม่ได้ยินเสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามาจากใครบางคน​ ใครบางคนที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไม่ต่างกัน

ผมค่อยๆ​ เดินไปซ้อนตัวร่างบางทางด้านหลังหวังช่วยถูสบู่ให้ด้วยความตั้งใจไม่ได้คิดเป็นอื่น​ ทำเธอสะดุ้งด้วยความตกใจ​ ​ดีที่มือของผมไหวพอที่จะกระชับเอวบางไว้แน่น​ แน่นจนสะโพกกลมงอนบดเบียดกับอะไรอะไรที่ทำให้เธอหน้าแดงอย่างปิดไม่มิด​ ไม่ต่างจากผมที่ไม่สามารถปิดบังความรู้สึกพลุ่งพล่านได้เหมือนกัน

"หะ​ ห้ามทำนะ" 

"ยังเจ็บอยู่?" 

"อะ​ อื้ม" 

ฟอด

มือใหญ่ค่อยๆ​ ถูสบู่ไปตามผิวเนียนลื่นอย่างหลงใหล​ทั่วทุกซอกทุกมุม​ ไม่เว้นแม้แต่ส่วนที่บอบบางอ่อนนุ่ม​น่าทะนุถนอม แต่เวลานี้กลับบวมแดงจากฝีมือของผมเอง​ ทำใจแกร่งกระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจตัวเองในครั้งแรกของเธอ​ ถึงทำเธอเจ็บขนาดนี้​ เลยต้องจำใจรีบดึงมือซุกซนของตัวเองกลับขึ้นมาไม่ทำให้ตรงนั้นของเธออักเสบเพิ่ม​ หันมาตั้งหน้าตั้งตาช่วยเธอถูสบู่บริเวณที่นุ่มมืออย่างตั้งใจแทน​ พร้อมกับกดปลายจมูกลงบนแก้มหอมๆ​ ซ้ำๆ​ แทนคำขอโทษที่ทำตัวเอาแต่ใจมากเกินไปหน่อย​ และปลอบโยนที่ถูกผมเคี่ยวกรำจนอ่อนแรง​ ปล่อยให้สายน้ำจากเรนชาวเวอร์ไหลผ่านตัวเราสองคนล้างฟองสบู่บนผิวเนียนลื่นออกจนสะอาด

ก่อนที่ผมจะนึกอะไรขึ้นมาได้​ คิดได้ว่าผิวบนตัวผมยังไม่โดนฟองสบู่เลยสักนิด​ มีก็แค่ฟองสบู่บนผิวที่ได้สัมผัสเธอเท่านั้น​ คิดได้อย่างนั้นผมก็จับมือเล็กกดสบู่เหลวกลิ่นเดียวกันกับเธอ​ กลิ่นของผม​ ให้อย่างเอาใจ​ แล้วพามาวางลงบนหน้าอกแกร่งนำทางให้มือนุ่มนิ่มค่อยๆ​ ถูไปตามผิวหยาบกระด้างเหมือนที่ผมทำให้เธอเมื่อครู่จนทั่ว​ ก่อนจะพาไปหยุดอยู่ตรงอาวุธร้ายที่กลั่นแกล้งเธอตลอดคืน​ เปิดโอกาสชักนำให้เธอเอาคืนได้ตามใจตามที่เธอต้องการโดยไม่ขัดขืน​ ทำแก้มนุ่มๆ​ และผิวขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีชมพูดูน่าเอ็นดู​ยิ่งทำให้อะไรอะไรตื่นเต้นอยากจะเข้าไปซุกซนส่วนอ่อนนุ่มอีกครั้ง​ ได้แต่ห้ามใจตัวเอง​ไม่ทำให้เธอเจ็บไปมากกว่านี้​ และยืนเฉยๆ​ พามือซุกซนไปจับตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อย​ ปล่อยให้เธอใช้มือนุ่มๆ​ เอาคืนจนพอใจ​ พอใจเธอ​ และจนกว่าผมจะพอใจด้วยเช่นกัน

ปึก! 

"นิสัยไม่ดีที่สุดเลย"​

"หึ​ ขอบคุณ​ครับ"

ฟอด

 

#รออ่านคอมเมนท์​น้าาา🤭