บทที่18

"อ๊ะ จะ เจ็บนะ" 

"ขอโทษครับ" 

ความมันเขี้ยวที่มีทำให้ริมฝีปากร้ายงับเข้าเนินนุ่มนิ่มสีขาวจนคนตัวเล็กรู้สึกเจ็บยื่นมาขยุ้มผมสั้นคงจะหวังเอาคืนที่ผมพาเธอเผลอไผลหลงในสัมผัสจากผม สัมผัสที่มือข้างหนึ่งกำลังนวดเฟ้นก้อนกลมขนาดพอดีมือมาก อีกสัมผัสคือริมฝีปากที่คอยขบเม้มไล่เลียชิมเนื้อซาลาเปาทีละนิดอย่างหลงใหลในความหวานหอม ยิ่งชิมเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกอยากชิมมากขึ้นเรื่อยๆ 

ตาคู่คมเหลือบตามองคนตัวเล็กที่เวลานี้ผิวที่เคยขาวใสเปลี่ยนเป็นสีชมพูไปทั้งตัว อาจจะเพราะฤทธิ์ซินแฟนเดลก็ใช่ หรืออาจเพราะความรู้สึกหวามไหวที่มีผมคอยปั่นป่วน อาจมีส่วน ทำมุมปากเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ที่ตัวเองได้กลายเป็นคนถือไพ่เหนือกว่าบ้าง ก่อนจะทำใจกล้าค่อยๆ กดปากจูบลงไปตามผิวเนียนลื่นจนไปหยุดอยู่ตรงขอบกางเกงผ้าสีดำชวนน่าค้นหา แล้วคนขี้สงสัยอย่างผมก็อยากจะรู้ว่าภายใต้ความน่าค้นหานั้นมีอะไรซ่อนอยู่ เพียงแค่คิดใจแกร่งก็สั่นไหว เลื่อนตัวขึ้นไปกดปากจูบปากบวมเจ่อนั่นอีกครั้งเบี่ยงเบนความสนใจจากมือซุกซนที่กำลังยุ่งอยู่กับกระดุมกางเกงของเธอ

"คะ คุณ" 

"เฮีย" 

"อื้อ" 

เสียงหอบหายใจติดขัดไปตามจังหวะของปลายลิ้นที่กำลังละเมียดชิมเกสรดอกไม้ตรงหน้า สิ่งที่ใจผมเฝ้าค้นหาความหอมหวานจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ยิ่งได้ยินเสียงหวานหูเรียกกันถึงเป็นคำที่ฟังแล้วดูห่างเหินไปสักหน่อย แต่ก็ทำให้แก่นกายที่ซ่อนอยู่ในกางเกงคับแน่นจนรู้สึกปวดหนึบราวกับอยากระเบิดออกมาเสียตอนนี้ 

"เรียกเฮีย" 

"อ๊ะ" 

"ฮะ เฮีย" 

"เฮียขา" 

"อื้ม ฮะ เฮียขา" 

แต่คนเอาแต่ใจอย่างผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ จากที่ค่อยๆ ละเมียดชิมทีละนิด ก็เปลี่ยนเป็นระรัวจุดอ่อนไหวให้เธอยอมใจอ่อนยอมเรียกคำหวานหูที่ผมอยากได้ยิน จนกว่าจะเป็นคำที่ผมพอใจ ก่อนที่ผมจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งปล่อยคนตัวสั่นระริกให้เป็นอิสระ เพื่อจะอุ้มเธอไปห้องด้านในที่เป็นห้องส่วนตัวของผม ค่อยๆ วางเธอลงบนที่นอนกว้างมองเธอด้วยความหลงใหล ต่างจากตากลมโตที่มองกลับมาตาขวาง

"ถอดเสื้อให้เฮียหน่อย"

"ถะ ถอดเองสิ"

"หึ"

ปากเชิดๆ นี่ชวนให้น่ากัดนักจนห้ามใจไม่ไหว เพิ่งจะรู้ก็วันนี้ว่าเธอที่จะมาเป็นว่าที่เมีย ไม่สิ! เป็นเมีย ทั้งดื้อทั้งซ่อนเขี้ยวเล็บคอยคิดแต่จะเอาคืนกันให้สมกับที่ผมโกหกเธอไว้ ผมก็พยายามอธิบายเป็นจูบที่ดูดดื่มและถ้อยคำที่ร้อนแรงไปตามอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ จับสองมือเล็กมาวางตรงตำแหน่งกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำ ค่อย ๆ สอนให้เธอปลดกระดุมเสื้อให้ ฝึกให้คุ้นเคยว่าหลังจากนี้หน้าที่นี้จะเป็นของเธอ และต้องมีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่เธอจะทำแบบนี้ให้ได้ ทันทีที่กระดุมเสื้อถูกปลดออกทีละเม็ดจนครบ มือนุ่มนิ่มของคนเรียนรู้เร็วก็ค่อยๆ ไล่นับก้อนซิคแพ็คอย่างอ้อยอิ่งราวกับจงใจล้อเล่นกับความรู้สึกหวามไหวของผม ก่อนจะไปหยุดตรงหัวเข็มขัดเคาะลงบนหน้าท้องไลน์วีเชฟเบาเบาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ยิ่งทำให้ใจแกร่งเต้นแรงอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อจากนี้

"ซี๊ด...ด"

"ร้ายนักนะ"

และมือเล็กก็หยิกเข้าเนื้อตรงหน้าท้องเต็มแรงจนรู้สึกได้ถึงรอยถลอกบนผิวหนัง ในเมื่อเธออยากจะเอาคืนผมก็ไม่ว่า แล้วผมก็มีเวลามากพอ พอที่เธอจะเอาชนะผมได้ทั้งคืนเช่นกัน เพียงแต่ตอนนี้เป็นเวลาของผม จัดการรวบข้อมือเล็กชูขึ้นเหนือศีรษะเอาไว้ไม่ให้ซุกซนลงมาทำร้ายกันอีก ก่อนขบเม้มปากอวบอิ่มบวมเจ่อด้วยความมันเขี้ยวซึ่งปากเล็กๆ ก็พยายามสู้กลับอย่างไม่ยอมกัน อย่างนี้สิ...ถึงจะเรียกว่าสมน้ำสมเนื้อ

"เฮียอยาก จะโกรธมั้ย"

"โกรธ"

"หึ ตื่นมาค่อยง้อ"

น้ำเสียงแหบพร่าถามลองเชิงคนใต้ร่าง ทั้งที่รู้ในคำตอบว่าเธอจะเลือกตอบกลับมาว่าอะไร แต่ด้วยอารมณ์ที่มันร้อนรุ่มอยู่ตอนนี้มาไกลเกินกว่าที่ผมจะปล่อยให้ลูกเสือนอนหลับสบายๆ ได้ จัดการถอดเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกจากร่างบางครบทุกชิ้นเผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่มีรอยสีกุหลาบอยู่เต็มเนินอก และเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกเสียเปรียบ คนใจดีอย่างผมก็จะถอดเป็นเพื่อน ให้เธอได้รู้จักตัวตนที่แท้จริง

"ต่อนะ"

"งะ ง่วงแล้ว"

"รอบสุดท้าย"

เสียงซองสีเงินชิ้นสุดท้ายในกล่องฉีกออกดังให้ได้ยิน ก่อนจะช้อนสะโพกมนยกขึ้นมารับแท่งร้อนอีกครั้ง พาเธอล่องลอยไปกับสัมผัสของผมอีกหน เสี้ยวหนึ่งของใจก็อยากจะออกแรงให้มากกว่านี้ แต่เพราะเป็นครั้งแรกของเธอ ผมก็อยากให้เธอประทับใจและหลงใหลไปกับผมให้มากที่สุด มากพอที่ยอมให้ผมกลืนกินได้ทุกวันโดยไม่หวั่นกลัวกัน

จุ๊บ

"อยากล้างตัว หรือเช็ดตัว"

"ล้างตัว"

เมื่อพายุลูกใหญ่จบลง ผมก็เอาใจคนเก่งด้วยการพาเธอไปล้างตัวอย่างเอาใจ ประคองให้เธอยืนซบไหล่กว้างเฉยๆ มีผมคอยล้างความเหนียวเหนอะหนะให้ทุกซอกทุกมุมอย่างห้ามใจ ไม่ให้เผลอทำอะไรไปตามอารมณ์พลุ่งพล่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอีก ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูผืนใหม่ห่อหุ้มร่างนุ่มนิ่มเอาไว้ แล้วหาเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่มาใส่ให้เธอแทนชุดนอนคืนนี้ 

จุ๊บ

"ฝันดีครับ"

"อืม"

"..."

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมนอนมองคนในอ้อมกอดหลับตาพริ้มจากความเหนื่อยล้า ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกหลุมรักใครง่ายๆ รักมากพอที่จะไม่ยอมปล่อยมือเธอไปให้เจอใครที่อาจจะดีกว่าผู้ชายสีเทาอย่างผม เธอเป็นผู้หญิงธรรมดาที่สวยซะจนใจผมสั่นทุกครั้งที่ได้สบตา รอยยิ้มก็หวานมากจนผมรู้สึกหวงไม่อยากให้เธอยิ้มให้ใคร แถมยังครบเครื่องความเป็นแม่ศรีเรือนที่เธอทำได้ดีมาก ความสามารถด้านการบริหารธุรกิจเธอก็สามารถจัดการได้ดี ทั้งอ่อนหวานและเข้มแข็งแต่ไม่แข็งกระด้าง สารภาพตามตรงว่าผมกลัวมาก กลัวว่าเธอจะไม่ให้อภัยกัน จึงคิดหาวิธีเอาชนะใจเธอให้ได้ 

และนี่เป็นอีกครั้งที่ผมได้นอนกอดเธอคนนี้ ต่างจากเคยตรงที่ผมยัดเยียดสถานะใหม่ให้เธอ...เป็นเมียของผมด้วยการกระทำโดยสมบูรณ์

จุ๊บ

"มอร์นิ่งครับเมียคนสวย"

ปึก!

"ใครเมียคุณ?" ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ยอมกันง่ายๆ ใช้กำปั้นเล็กทุบเข้าที่หน้าอกเปลือยเปล่าพร้อมกับตั้งคำถามเสียงเขียวและเต็มไปด้วยความห่างเหิน

"ลืมแล้ว?" ทำผมมันเขี้ยวมากกระชับเอวบางเข้ามาจนแนบชิด สัมผัสความนุ่มนิ่มเปลือยเปล่าที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวนั่น ปลุกอะไรอะไรที่กำลังตื่น ให้ตื่นเต็มที่พร้อมจัดการคนตัวแสบโดยไม่ต้องหาข้ออ้างมาหลอกล่อให้เธอติดกับอีกครั้ง

"กะ ก็แค่วันไนท์เท่านั้นแหละ"

"วันไนท์?"

"อะ อืม"

"หึ"

"กรี๊ด...ด"

เกือบสองชั่วโมงที่ผมสอนให้เธอเรียนรู้ รู้จักกับคำว่า 'วันไนท์' ที่เธอใช้พูดเอาคืนกัน สอนอยู่นานกว่าเธอจะเข้าใจ ที่จริงเป็นผมเองมากกว่าที่เป็นคนอยากสอน จนเธอหลับกลางอากาศ คนสอนอย่างผมถึงจะยอมปล่อยให้เธอพักร่างกายเหนื่อยล้าบนที่นอนกว้าง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาโทรบอกลูกน้องให้ไปช่วยเสิร์ฟกาแฟที่คาเฟ่ของเธอ และถือวิสาสะหยิบมือถือของเธอมาเปิดข้อความพิมพ์แชทไปบอกน้องที่ร้านอย่างรู้หน้าที่

minin.mn : น้องอิน วันนี้พี่ไม่เข้าร้านนะ

 

#พอกรุบกริบได้มั้ยนะ 

#รออ่านคอมเมนท์น้า