บทที่20

กว่าครึ่งชั่วโมง​แล้วที่ฉันนั่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอัน​ร้อนระอุที่ห้องของตัวเอง​ ห้องของตัวเองที่เวลานี้มีผู้ชายสองคนนั่งกอดอกมองหน้ากัน​อย่างไม่มีใครยอมใคร คนหนึ่งคือตริติณ​ แฝดของฉันเอง​ ส่วนอีกคน​ คือคนหน้ามึนที่อาสาขับรถมาส่งฉันตั้งแต่เมื่อวาน​ แต่ทำเนียนอยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้​ และเขาก็เป็นคนเปิด​ประตู​ให้ตริ​ติณ​เข้ามาในตอนที่ฉันกำลังอาบน้ำอยู่​ แล้วจะให้ตริติณคิดอย่างไร​ เพราะถ้าเป็นฉัน​ ฉันก็ไม่สามารถคิดดีได้

ถึงตริติณ​จะดูเข้าใจฉันมาก​ ไม่เอ่ยปากว่าอะไรฉัน​เลยสักนิด แต่พอเอาเข้าจริงก็นั่งหน้าตึงมาก​ มากเสียจนฉันเองไม่รู้จะเอามือวางไว้ตรงไหน​ ได้แต่ประสานมือวางไว้บนตักใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างวนเข้าหากันอยู่อย่างนั้น​ ไม่ได้การแล้ว! ฉันว่า​ ฉันควรทำลายบรรยากาศอึมครึมน่ากลัวนี้สักที​ 

"อะ​ เอ่อ​ ตริติณกินข้าวเช้ามารึยัง​ มินิน​ มินินจะทำเผื่อ" 

"ยัง" 

"กินที่นี่​ หรือว่าอยากเอากลับไปกินกับน้องโฟ" 

"ที่นี่"​

ไม่รู้ว่าฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่เอ่ยปากชวนตริติณกินมื้อเช้าด้วยกัน​ ก็ตอนนั้นใจคิดแค่เพียงว่าอยากจะคลี่คลายสถานการณ์​โดยเร็วที่สุด​ แต่ไม่คิดว่าจะเป็นวิธีที่รู้สึกเหมือนฆ่าตัวเองทางอ้อมแบบนี้

อาหารเช้าง่ายๆ​ สามจานวางลงบน​โต๊ะ​พร้อมเสิร์ฟสำหรับสามที่​ ก่อนที่ฉันจะเรียกสองหนุ่มมานั่งทานมื้อเช้าด้วยกันครั้งแรกในฐานะที่ฉันเองก็อธิบายไม่ถูกว่าควรเรียกว่าอย่างไร​ เป็นความสัมพันธ์​ที่ค่อนข้างซับซ้อนมากกว่าสูตรเบอเกอรี่เสียอีก

"มินินมานั่งข้างติณ" 

"อ่อ​ อะ​ อื้ม​ อยู่แล้วสิ" 

ในขณะที่ฉันกำลังยืนรินน้ำส้มคั้นใส่แก้วให้ทุกคนอยู่นั้น​ เสียงทุ้มของพี่ชายก็ทำลายความเงียบโดยการเรียกให้ฉันไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างข้างๆ​ ปิดโอกาสของใครบางคนเหมือนปิดสวิตช์​ไฟที่เปิดสว่างของเขาให้มืดลงสนิท​ แต่เชื่อเถอะ​ ว่าคนนิสัยไม่ดีอย่างเขาต้องหาทางเอาคืนตริติณแน่

"เมื่อคืนเฮียทำมินินนอนดึก​ กินเยอะๆ" 

"..."

ไข่ดาวเต็มฟองจากจานของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม​ถูกวางลงบนจานของฉัน​ พร้อมกับคำพูดสองแง่สองง่ามชวนให้คนฟังคิดไปไกล​ ทำฉันถลึงตาใส่มองเขาตาเขียวที่พูดมากไม่รู้จักเวลาล่ำเวลาเอาซะเลย​ ถามว่าเขาสำนึกผิดหรือเปล่า​ ตอบเลยว่า​ ไม่! เพราะทันทีที่เขาพูดจบก็ปรายตามองแฝดของฉันเพียงครู่​ ยกยิ้มมุมปากราวกับบอกว่าตริติณไม่มีทางทำอะไรเขาได้​ ทำพี่ชายของฉันขบฟันแน่นจนคนที่นั่งข้างๆ​ อย่างฉัน​ได้ยินเสียงฟันกำลังสู้รบกัน

ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้ว​ ว่าเขาอยากจะทำคะแนนให้พี่ชายฉันเปิดไฟเขียวให้ผ่าน​ หรืออยากตั้งตนเป็นศัตรู​กันแน่​ถึงได้ทำท่าทางยียวนขนาดนี้​ คอยดูเถอะ! ตริติณกลับเมื่อไหร่​ ได้เห็นดีกันแน่! 

โชคดีที่น้องโฟโทรหาตริติณให้ไปซื้อของเป็นเพื่อน พอกินข้าวเช้าเสร็จตริติณก็รีบออกไปทันที แต่ก่อนจะลุกจากเก้าอี้​ อยู่อยู่ตริติณก็เอ่ยปากบอกคนอายุมากกว่าให้ล้างจานให้ ยอมรับตามตรงว่าฉันเองก็ไม่คิดว่าพี่ชายตัวเองจะเอาคืนเขาด้วยวิธีเหมือนเด็กแบบนี้​ ได้แต่นั่งมองตาปริบๆ​ ซึ่งคนที่โดนคาดโทษเอาไว้เหมือนจะรู้ตัวนะยอมทำให้ไม่ปริปากบ่นอะไร​ คงรู้ว่าตัวเองต้องทำคะแนนไม่ใช่ตั้งตัวเป็นศัตรู​กับแฝดของฉัน

ก็อก​ ก็อก​ ก็อก

"เฮียไปเปิดให้" 

"หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ​ นั่งอยู่เฉยๆ​ เลย" 

"..."

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนถึงสามทุ่ม​ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังให้ได้ยินอีกครั้ง​ และคนหน้ามึนที่ไล่ให้กลับเพนเฮ้าส์​หรูของตัวเองเท่าไหร่​ก็ไม่ยอมกลับ​ ทำทีเป็นหาเรื่องนั่งทำงานอยู่ที่ห้องของฉันเพราะมีกระเป๋าโน็ตบุ้คและเสื้อผ้ามาพร้อม​ รีบอาสาเป็นคนไปเปิดประตูให้อย่างขยันขันแข็ง​ ฉันจึงต้องรีบสั่งห้ามให้เขานั่งอยู่กับที่​ ถ้าเดาไม่ผิดคนที่จะมาเคาะห้องฉันเวลานี้เห็นทีจะมีแค่พี่ชายฉันเท่านั้น​ หรือจะเป็นน้องโฟ​ ก็ไม่แน่นะ...

"..."

"แอร์ห้องติณเสีย​ นอนด้วยสิ" 

"ห๊ะ!" 

"อะ​ เอ่อ​ ได้สิ" 

ร้อยวันพันปีฉันไม่เห็นว่าห้องของตริติณจะมีอะไรเสียเลย​ จะก็อกน้ำ​ หลอดไฟ​ หรือเครื่องใช้ไฟฟ้า​ เพราะถึงเสียตริติณก็ซ่อมได้เองไม่เคยมีปัญหา​ ขนาดห้องของฉัน​ เป็นตริติณที่ซ่อมให้ตลอด​ อยู่อยู่มาวันนี้เดินมาบอกว่าแอร์เสีย ฉันว่าแปลกเกินไป

แต่ก็เอาเถอะ! ฉันเองก็อยากรู้​เหมือนกันว่าคนหน้ามึนที่ยึดที่นอนฉันนั่งทำงานอยู่จะแก้ไขสถานการณ์​นี้อย่างไร

คิดได้อย่างนั้นฉันก็เปิดประตู​ให้กว้างขึ้น​ ต้อนรับพี่ชายตัวเองที่อยู่​ในชุดพร้อมนอนและหมอนในมือเดินเข้ามาในห้อง​ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนพร้อมกัน​ 

"..."

"ติณปวดหลัง​ นอนบนเตียงกับมินินนะ" 

"อืม​ ได้สิ" 

"..."

พรึบ!

หมอนในมือแฝดลอยไปวางตรงตำแหน่งหัวเตียง​ ข้างคนตัวโตที่นั่งเหยียดขายาวอยู่อีกฝั่ง​ ทำคิ้วเข้มขมวดพันกันยุ่งมองด้วยความสงสัย​ ก่อนจะหันมามองหน้าฉันอย่างมีคำถาม​ จนฉันอยากให้เขาเห็นหน้าตัวเองเวลานี้ว่าดูตลกมากขนาดไหน​ ก็ทั้งตลกทั้งหน้าเอ็นดูเลยนั่นแหละ​ 

"คืนนี้ตริติณ​มานอนด้วยหน่ะ" 

"ห้องตัวเองไม่มี?" 

"ถามใคร?" 

"พี่เมีย"

"..."

เพี๊ยะ!

"พูดแบบนี้ได้ยังไงห๊ะ" 

"เฮียพูดจริง"

คำตอบของเขาทำปากเล็กอ้าปาก​ ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ​ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าตอบตริติณไปอย่างนั้น​ และเหมือนว่าตริติณเองก็ไม่ได้เตรียมใจมาฟังคำตอบแบบนี้เหมือนกัน​ ถึงกับยืนมองด้วยสายตาเกินคาดเดาขบฟันแน่น​ จนฉันต้องฟาดยกมือเล็กฟาดลงบนต้นแขนแกร่งโทษฐานที่เขากวนประสาท​ใส่พี่ชายฉัน​ 

ก่อนจะค่อยๆ​ ช้อนตามองหน้าแฝดตัวเอง​ พยายามยิ้มให้ได้มากที่สุด​ ทำใจดีสู้เสือ​ ไม่ให้สถานการณ์​ของเราสามคนแย่ลงไปกว่านี้​ สถานการณ์​ที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นภาพนี้และไม่ได้เผื่อใจว่าจะมาเจอกับตัวเอง​ 

พี่ชายปะทะคนคุย​ ฉันควรอยู่ทีมไหน​ ใครรู้ช่วยบอกที​ แต่ตอนนี้​ ฉันขอหนีไปหาหมอนและผ้าห่มมาเพิ่ม​ สำหรับใครอีกคนก่อนแล้วกัน

"นอนโซฟาหรือพื้น" 

"พื้น" 

"พื้นเย็นนะ​ นอนได้เหรอ" 

"เป็นห่วงเฮีย?" 

แค่ก แค่ก​ แค่ก

"..."

ฉันกลับมาในห้องตัวเอง​ ที่มีเสือสองตัวมองเขม่นกันอยู่​ พร้อมกับผ้าห่มผืนบาง​ ผ้านวมและหมอนหนึ่งใบที่พอจะหอบมาได้​ เดินมาส่งให้เขาที่นั่งกันที่อยู่ตรง​ที่เดิมเพียงแต่ไม่มีโน็ตบุ้คอยู่บนตักแกร่งแล้ว​ ซึ่งเขาเลือกที่นอนตรงพื้นข้างเตียงฝั่งที่ฉันนอนอย่างไม่เรื่องมาก​ ไม่เรื่องมากแต่ก็พูดจาชวนให้แฝดฉันหมันไส้ได้​ จนคนที่นั่งเล่นมือถือเหยียดขายาวอยู่บนที่นอนส่งเสียงไอยกใหญ่ราวกับบอกให้รู้ว่าเวลานี้​ ไม่ได้อยู่กันเพียงสองคน​ ทำฉันถึงกับรีบนั่งลงปูผ้านวมรองพื้นให้คนตัวโตทันที​ ก่อนจะใช้สองมือเล็กดึงแขนแกร่งให้ลงมานอนที่นอนชั่วคราว​ แล้วพาตัวเองขึ้นเป็นนอนบนที่นอนแทนที่ข้างๆ​ ตริติณ

ภาวนาขอให้คืนนี้​ ฉันสามารถข่มตาหลับได้สนิท​ และขอให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆ​ 

 

 

#ทีมตริติณ​หรือทีมเฮียภูผา

#รออ่านน้าาา