All Chapters of รักเธอเสมอแมว (ซีรีส์สามหมอ): Chapter 11 - Chapter 20

“อีกอย่างพี่มีน้องวัช พี่ต้องดูแลลูก คงไม่ยุติธรรมกับใครหากพี่จะให้เขามาร่วมรับรู้ปัญหากับเรา” อวัชสุขภาพไม่แข็งแรงตั้งแต่เกิด เด็กชายมีโรคประจำตัวคือหอบหืด เป็นหนักมากในช่วงอายุสามสี่ขวบเป็นหนักจนมัทรีแทบไม่ยอมให้ลูกทำกิจกรรมกลางแจ้งแบบออกแรงหรือเล่นกีฬาเลย เด็กชายเพิ่งมีอาการดีขึ้นในปีนี้ สามเดือนที่ผ่านมาหมอประจำตัวเห็นว่าสุขภาพของอวัชดีขึ้นมากจึงให้ลดการพ่นยาลงเหลือเพียงแค่วันละหนึ่งครั้ง เธอหวังว่าเมื่อโตขึ้นอวัชจะหายขาดได้จริงๆ แบบที่คุณหมอเคยบอก“ก็นี่ไงน้องวัชมีโรคประจำตัว มีพ่อเป็นหมอน่ะดีที่สุดเลยนะพี่” บุษบาไม่วายออกความเห็น ขณะที่มัทรีส่ายหน้าไปมาและพูดตัดบทไม่สนใจกองเชียร์“พี่ไม่คุยกับเธอแล้ว ไปอาบน้ำดีกว่า” “น้องมาศนี่แฟนเก่าพี่เหรอพี่ต้น” วิศรุตถามพี่ชายตรงๆ ในยามที่ได้อยู่กันตามลำพังที่บ้านพักตากอากาศของเพื่อนพี่ชาย “อืมม” รามตอบสั้นๆ“ไม่ใช่แค่แฟนทั่วไปใช่ไหมพี่ เด็กคนนั้นก็หน้าตาคล้ายพี่อยู่นะ”รามมองหน้าน้อง ไอ้หมอนี่คิดเหมือนเขาเลย“ฉันก็ว่างั้น แต่มาศเขาบอกว่าน้องวัชเป็นหลานเป็นลูกพี่สาวเขา” “เขาโกรธพี่อยู่หรือเปล่าเลยไม่ยอม

หลังจากผ่านการคิดและตรึกตรองแล้ว มัทรีจึงพาลูกและน้องสาวไปพักที่เดียวกับรามตามที่เขาแนะนำ พอดีกับที่วิศรุตกับปาริฉัตรไปบ้านเพื่อนของชายหนุ่มในตัวเมืองภูเก็ต และบอกว่าเขามีธุรกิจที่ต้องหารือกับชารีฟจะอยู่ภูเก็ตต่ออีกหลายวัน รามจึงมีแผนจะพาเด็กชายไปเที่ยวหนึ่งวันก่อนกลับกรุงเทพฯ พร้อมกับครอบครัวของมัทรีในอีกวันวันรุ่งขึ้นรามซื้อทริปเที่ยวภูเก็ตจำนวนหนึ่งวันสำหรับตัวเขาและครอบครัวของมัทรี ชายหนุ่มเลือกแผนการท่องเที่ยวเป็นการล่องเรือไปยังเกาะสิมิลัน โดยที่มีรถตู้มารับหน้าบ้านพักตั้งแต่เจ็ดนาฬิกาหญิงสาวอยากจะค้านแต่พอเห็นท่าทางดีใจกระตือรือร้นของเด็กชายอวัชเธอเองก็ต้องเก็บคำปฏิเสธไว้ ดูเหมือนว่าเด็กชายจะไว้ใจและสนิทสนมกับรามมากขึ้นอีกเท่าตัว ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาลตอนเย็นวานนี้ทริปในวันนั้นเริ่มต้นจากการเดินทางไปท่าเรือเมื่อไปถึงไกด์จะให้รับประทานอาหารเช้าเพื่อรองท้องก่อนการเดินทาง ที่นี่คณะทัวร์สามารถเลือกอุปกรณ์ดำน้ำไปใช้ได้ นอกจากนั้นที่ท่าเรือยังมีบริการฝากกระเป๋าอีกด้วยตอนสายๆ พวกเขาลงเรือไปยังหมู่เกาะสิมิลันหลายจุด ชมปะการังและฝูงปลา ตอนเที่ยงพักทานข้าวกล่องที่บริษั

มัทรีพยักหน้า เธอเหนื่อยมากแต่เป็นความเหนื่อยที่มีความสุขเจือปน ยิ่งหลานชายเติบโตขึ้นในทุกวันความผูกพันก็เพิ่มมากจนคิดว่าตนเองไม่ต้องการครอบครัวอื่นนอกจากเท่าที่มีอยู่คือน้องสาวและหลานชาย “ให้ผมช่วยนะ ผมยินดีที่จะดูแลมาศกับครอบครัว” หญิงสาวสั่นหน้าปฏิเสธแทบไม่ต้องคิด“ไม่ได้หรอกค่ะหมอ มันไม่ใช่ความรับผิดชอบของหมอ มาศรับไว้ไม่ได้หรอก” เธอจะเห็นแก่ตัวให้รามมารับภาระตรงนี้ไม่ได้ และรู้ดีว่าตัวเองยังไม่พร้อมที่จะสร้างครอบครัวใหม่ของตัวเองจริงๆ“ถ้าไม่ใช่ความรับผิดชอบของผม แล้วมันเป็นความรับผิดชอบของใคร น้องวัชเป็นหลานชายไม่ใช่ลูกแต่มาศก็ยินดีดูแลไม่ใช่เหรอ คนเราไม่ได้ทำทุกอย่างเพื่อหน้าที่เสมอไปหรอกนะมาศ บางครั้งเราก็เลือกที่จะทำเพราะเรารักคนๆ นั้นต่อให้มันไม่ใช่หน้าที่ของเรา” เช้าวันรุ่งขึ้นคณะของมัทรีกลับกรุงเทพฯ ด้วยสายการบินเดียวกันกับราม ส่วนวิศรุตบอกมาแค่ว่าเขายังทำธุระไม่เสร็จ หลังเครื่องบินลงจอดรามอาสาไปส่งมัทรีด้วยรถยนต์ของเขาที่จอดไว้ที่สนามบินดอนเมือง“วันนี้ผมมีเวรตรวจที่แผนก มาศจะเข้าไปที่โชติไหมครับ” เขาถามในตอนที่ช่วยเธอขนขอ

สี่นาฬิการามที่เพิ่งนอนไปได้ไม่นานตื่นขึ้นเพราะเสียงโทรศัพท์ดังรัว เขาไม่เคยปิดเครื่องเพราะต้องเผื่อเหตุฉุกเฉินที่โรงพยาบาลและมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาถูกตามไปที่ห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วนจากคนไข้ที่ประสบอุบัติเหตุ ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นแต่งตัวเขาพยายามไม่ให้มีเสียงรบกวนการนอนของอีกคนแต่เธอก็ตื่นขึ้นจนได้ตอนเขาปิดตู้เสื้อผ้ามัทรีลุกมานั่งเธอยังคงงัวเงียอยู่ รามก้มลงมาหอมแก้มเธอเร็วๆ แล้วรีบบอก“พี่มีผ่าตัดด่วนมาศนอนต่อเลยนะครับ คีย์การ์ดอยู่บนหัวเตียงถ้ามาศตื่นตอนเช้าจะกลับก่อนก็ได้หรือจะรอพี่กลับมาก็ได้” และนอกจากปลุกมาบอก มัทรียังเจอโน้ตของเขาที่หัวเตียงอีกบอกย้ำว่าเขามีเคสด่วน ไม่ได้ทิ้งเธอไปไหนแต่หลังจากวันนั้นมัทรีก็ไม่ได้พบหน้าเขาอีกเลย เพราะเธอเองที่เป็นฝ่ายบอกเลิกเขาจากปัญหาส่วนตัวทางบ้าน มัทรีหัวเราะกับตัวเองเมื่อความคิดกลับมาอยู่กับปัจจุบัน เธอไม่เคยคิดว่ารามจะยังไม่มีใครตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอได้เห็นภาพเขาในหน้าข่าวเสมอและได้แต่ย้ำกับตัวเองว่าโลกของรามกับของเธอต่างกันเกินไป หญิงสาวเคยมั่นใจตลอดมาว่าการตัดสินใจของตนเองถูกต้องจนกระทั่งได้กลับมาพบเขาอีกครั้ง เหนือกว่า

“ป้าสอนงานได้ลูก แล้วหนูมาศล่ะสนใจไหม ป้ารับได้ทั้งคู่เลยนะ” นางหันมาหามัทรีที่ยิ้มเจื่อนๆ ให้ ส่วนลูกชายคนโตรีบปราม“มาศเขามีงานแล้วครับแม่” ลักษณ์ยิ้มมุมปากก่อนจะหัวเราะน้อยๆ “ผมว่าน้องบุษมาเป็นเลขาคุณแม่ก็ดีนะ แม่จะได้มีลูกสาวไว้ให้จับแต่งตัวออกงานด้วยกัน” คุณแม่ค้อนให้ลูกชายคนกลางเมื่อเขารู้ทันนาง“รองเห็นแม่เป็นคนยังไง แม่จริงจังนะ” “ครับผมรู้ว่าแม่จริงจัง ตอนนี้แม่คิดแล้วเนี่ยว่าจะให้น้องบุษนอนห้องไหน” รามกับคุณศิวะหัวเราะขึ้นพร้อมกัน และเขาก็เห็นด้วยว่ามารดาคิดแบบนั้นจริง ๆ คุณวิชุตาค้อนสามีและลูกชายสองคน“อย่ามาทำเป็นรู้ทันแม่นะ”“แล้วจริงไหมล่ะคุณ” คุณศิวะพูดบ้าง ขณะที่มือตักอาหารให้หลานชายคนใหม่“จริง” คุณวิชุตาตอบ ก่อนที่นางจะรับหันไปคุยกับบุษบา “หนูไม่ต้องตกใจนะลูก ถ้าไม่อยากย้ายมาอยู่กับป้าก็ไม่เป็นไร ไปเช้าเย็นกลับได้จ้ะ” “คือว่าหนูเป็นห่วงน้องวัชค่ะคุณป้า ตอนนี้หนูทำงานที่บ้านแล้วก็คอยไปรับไปส่งน้องวัชวันที่พี่มาศไม่อยู่ค่ะ” บุษบาอธิบายหน้าที่ของเธอให้ผู้ใหญ่ทราบ เพราะที่บ้านเธออยู่กันเพียงสามคนไม่มีแม่บ้านหรือพี่เลี้ยงเด็กคุณวิชุตาเริ่มขมวดคิ้ว