“โอ๊ย!...ตีผมทำไม โธ่...โอ๊ย!...เจ็บนะมีน นี่อุตส่าห์คิดถึงรีบบินมาหา มาถึงก็ตีเราแบบนี้ใช่ได้เหรอหือ”เขาทำเสียงโวยวาย มีนภาหน้าแดงด้วยอารมณ์ที่กำลังตีกันอยู่ อารมณ์ที่โดดเด่นที่สุดเห็นจะเป็นความตื่นเต้นยินดีกับการได้เห็นร่างสูงของเขามาอยู่ต่อหน้าเช่นกันนี้ แต่ก็ยังโมโหที่เขาทำให้หล่อนตกใจและไม่ยอมบอกล่วงหน้าว่าเขาจะมา“ก็คุณทำให้มีนตกใจทำไมเล่า คนบ้า!”หล่อนทำเสียงฉุนใส่ เมอร์ฟีก้มมองร่างบางในอ้อมแขน... กลิ่นหอมอ่อนละมุนจากเรือนผมและผิวของหล่อนทำให้เขาก้มมากดจมูกไปกับผมสลวยดำขลับแล้วรัดร่างหล่อนแน่นอย่างลืมตัวมีนภายืนนิ่งขึงให้เขากอดอยู่อย่างนั้น ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าหล่อนคิดถึงเขามากเพียงไร... เขากอดแน่นเหมือนทุกครั้งที่หล่อนไปรับที่สนามบินหรือเวลาที่หล่อนไปส่งเขาก่อนลากัน“คิดถึงคุณ”เขาเอ่ยบอกเบาๆ เหนือศีรษะ เพียงเท่านั้นหัวใจแสนดื้อด้านของหล่อนก็รู้สึกดีใจอย่างเงียบๆ มีนภากลืนก้อนแข็งลงไปในลำคอ... เอื้อมแขนไปโอบรอบเอวสอบซุกหน้ากับอกของเขา“เลือดเย็นอย่างคุณคิดถึงคนอื่นเป็นเหมือนกันหรือ”หล่อนแกล้งเอ่ยต่อว่า เมอร์ฟีโยกร่างเล็กไปมาอย่างที่ชอบทำเวลาหล่อนงอน“ใครเลือดเย็น ผมเหรอ...
더 보기
로그인
