Semua Bab ลิ้มลองรักเพื่อน: Bab 11 - Bab 20

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาในห้องนอน ฉันค่อย ๆ ลืมตา สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาด ก่อนที่กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจะลอยคลุ้งเข้ามาเตะจมูก ความง่วงงุนก็พลันหายไปแทบจะทันที ฉันรีบดีดตัวลุกนั่ง ใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่ กวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องที่แปลกตา ผนังสีเทา เตียงนอนแสนกว้าง ผ้าห่มที่กองอยู่ข้างตัวดูยุ่งเหยิง บรรยากาศโดยรอบดูอึมครึมแต่ให้ความรู้สึกเรียบหรู จำได้แล้ว เมื่อคืนฉันนอนค้างที่ห้องเอ็มเจนี่นา หัวสมองของฉันรีบเร่งประมวลผล เค้นความทรงจำให้กลับคืนมา เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนกำลังฉายขึ้นมาทีละภาพจนกระทั่ง...นึกออก “เมื่อคืนเราจูบกับเอ็มเจเหรอเนี่ย” ฉันพูดพึมพำคนเดียวแล้วยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง อยากจะกรีดร้องออกมาให้สุดเสียง นี่เธอทำอะไรลงไปเนี่ยฝันหวาน ฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องสีเทาอีกครั้ง หัวใจเริ่มเต้นตึกตัก นี่ฉันเมามากจนเผลอทำเรื่องน่าอายเหรอ “ยัยเซ่อเอ๊ย” ยกมือขึ้นมาทุบหัวลงโทษตัวเองที่ทำตัวเหมือนคนขาดสติ ก่อนจะสูดหายใจลึกรวบรวมสมาธิแล้วขยับตัวลุกจากเตียงนอนอย่างเบาที่สุด เดินสำรวจไปรอบ ๆ

หลังไปขอกุญแจสำรองจากคนดูแลหอพัก ฉันก็กลับเข้าห้อง เปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กส่งข้อความไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แสนดีรู้ ยัยเพื่อนสนิทโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เดือดปุด ๆ แทนพร้อมทั้งสาปแช่งพี่ธีสารพัด นอกจากนั้นฉันยังบอกด้วยว่าเพราะโทรศัพท์พัง เมื่อคืนเลยติดต่อแสนดีไม่ได้ ยัยเพื่อนสาวตอบกลับมาว่ารู้แล้วเพราะเอ็มเจบอกพีทให้โทรบอกเธอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หลังอ่านข้อความของแสนดี ฉันก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย ตอนฉันขอยืมมือถือเอ็มเจบอกว่าแบตหมด หาที่ชาร์จไม่เจอ แล้วเขาบอกพีทตอนไหน หรือจะเป็นตอนที่ฉันนอนหลับไปแล้วนะ วันต่อมา เช้านี้ฉันแวะไปรับแว่นตาอันใหม่ที่ร้าน จากนั้นก็เลยมาที่คณะเลย ลมยามเช้าพัดเอื่อย ๆ ให้ความรู้สึกเย็นสบาย แต่ในหัวกลับวุ่นวายไปหมด เมื่อวานตอนอยู่ลำพังฉันร้องไห้ให้กับเรื่องพี่ธีอย่างหนัก รักเขามาหกเดือนเต็ม เพิ่งจะรู้ความจริงว่าอีกฝ่ายไม่เคยรู้สึกอะไรเลย พอมองย้อนไปฉันก็ไม่ต่างอะไรจากคนโง่ที่ยอมให้เขาหลอกใช้อยู่ได้ตั้งนาน ฉันหย่อนก้นลงนั่งใต้ต้นไม้หน้าตึกแล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหยิบขวดน้ำขึ้นมาจิบ ขณะนั้นรู้สึกเหมือนมีใค

ฉันนั่งอยู่ตรงหน้าตึกเรียนกับแสนดีและเพื่อนร่วมคณะอีกสองสามคน บทสนทนาของเรายังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องทั่วไป เสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อน ๆ ทำให้บรรยากาศยามเช้าสดใส ก่อนที่เพื่อนคนหนึ่งจะหันมาทางฉันแล้วถามเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน “สรุปไอ้พี่ธีคืนเงินที่ยืมไปยัง” ฉันยู่ปากพลางส่ายหน้าช้า ๆ ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นก็ทำใจแล้วว่าคงไม่ได้เงินคืนแน่ ๆ “เห็นหน้าหล่อ ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นคนแบบนี้เนอะ” เพื่อนอีกคนพูดเสริม คนอื่น ๆ พยักหน้าเห็นด้วยอย่างทันควัน ใช่! ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้ ไม่รู้เมื่อก่อนฉันหลับตาชอบเข้าไปได้ยังไง “ช่างมันเถอะ อย่าไปพูดถึงคนพรรค์นั้นเลย” เบื่อที่จะพูดเรื่องนี้จึงชวนเพื่อนคุยเรื่องอื่น ก่อนเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ดังขึ้นจากด้านข้างจะดึงดูดความสนใจจากพวกเราให้หันไปมอง ฉันชะงักงันด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นคนที่ไม่คิดว่าจะเจออีกในเร็ว ๆ นี้ “พี่ธี!” ฉันอุทานชื่อเขาด้วยความตกใจ สภาพพี่ธีดูแทบไม่ได้ บนใบหน้ามีรอยฟกช้ำเต็มไปหมด ริมฝีปากแตกจนเห็นคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ ตามตัวมีบาดแผลเหม

ข่าวลือเรื่องฉันกับพี่ธีเลิกกันแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว สาเหตุของการเลิกราไม่ได้ถูกบิดเบือนไปจากความจริง ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าฉันเป็นฝ่ายตัดขาด เพราะจับได้ว่าพี่ธีไปแอบแซ่บกับผู้หญิงคนอื่น แต่แทนที่คนเหล่านั้นจะเห็นใจฉันซึ่งเป็นผู้ถูกกระทำให้เสียใจ กลับพูดเข้าข้างฝ่ายชายเพียงเพราะเขาหล่อ แถมยังบอกอีกด้วยว่าผู้หญิงน่าเบื่อแต่งตัวเฉิ่มเชยอย่างฉันไม่มีอะไรเหมาะสมกับพี่ธีตั้งแต่แรก “ก็น่าสงสารอยู่นะ แต่ก็ช่วยไม่ได้อะเนอะ พี่ธีออกจะหล่อขนาดนั้น ถ้าจะมีสาว ๆ มาติดพันก็ไม่แปลก” “จริง ผู้หญิงอย่างฝันหวานจืดชืดจะตาย เป็นใครก็ต้องเบื่อแหละ” “ตอนแรกฉันยังแอบสงสัยเลยว่าไปคบกันได้ไง พี่ธีทั้งหล่อทั้งเก่ง ส่วนฝันหวานแต่งตัวก็เฉิ่ม ๆ ใส่แว่นหนาเตอะ แทบไม่เห็นจุดไหนที่เหมาะสมกันเลย มีดีอย่างเดียวคือเรียนเก่งเท่านั้นแหละ” “ฉันก็ว่างั้นแหละ” นักศึกษาสาวกลุ่มหนึ่งกำลังสนทนากันอย่างออกรสออกชาติอยู่ตรงหน้ากระจก ขณะฉันกับแสนดีกำลังเข้าห้องน้ำ ฉันกำมือแน่นรู้สึกเจ็บใจเหลือเกิน แทนที่พวกเธอจะเห็นใจผู้หญิงด้วยกัน กลับเลือกเข้าข้างคนผิดเพียงเพราะอีกฝ่ายหน้า

ผมก้าวลงจากรถพลางเหลือบมองไอ้พีทที่ยืนรออยู่หน้าผับอย่างใจเย็น มันส่งข้อความมาบอกตั้งแต่หัวค่ำว่าแสนดีมีเรื่องเซอร์ไพรส์ แล้วก็คะยั้นคะยอให้ผมมาที่นี่ให้ได้ “เซอร์ไพรส์อะไรวะ” ผมเอ่ยถามน้ำเสียงติดโมโหแทบจะทันทีที่เห็นหน้าไอ้เพื่อนสนิท วันนี้ยิ่งไม่ค่อยอยากออกมาเที่ยว แต่มันก็รบเร้าไม่เลิก ไอ้พีทยักไหล่แล้วยิ้มกวน ๆ ตามสไตล์ จากนั้นมันก็พูดขึ้น “เดี๋ยวมึงก็เห็นเองแหละน่า” ผมถอนหายใจเบา ๆ ไม่รู้ทำไมถึงยอมให้มันลากมา ทั้งที่ปกติผมเป็นคนไม่ชอบให้ใครมาบังคับ ผมเดินตามไอ้พีทเข้าไปในผับ บรรยากาศด้านในอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าและกลิ่นน้ำหอมจากผู้คนที่เบียดเสียดกันอย่างแน่นขนัด “อยู่นั่นไง” ไอ้พีทพูดแข่งกับเสียงดนตรี พลางบุ้ยปากไปทางโต๊ะโซนตรงกลาง ผมละสายตาจากบรรยากาศรอบตัวแล้วหันไปมองโต๊ะนั้น และนั่นคือจังหวะที่ผมได้เห็นฝันหวาน ผมชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเหลือบมองไปเพียงแวบเดียว แต่ก็ต้องยอมรับว่ารู้สึกเซอร์ไพรส์อย่างที่ไอ้พีทบอกไว้จริง ๆ ผู้หญิงที่ผมเคยเห็นใส่แว่นตาหนาเตอะ ผูกผมหางม้า และแต่งตัวเรียบร้อยเกินกว่า