ฉันลงมายืนรออยู่หน้าหอพัก หลังจากที่แสนดีโทรมาบอกว่าใกล้ถึงแล้ว ตอนนี้ใจฉันเต้นระส่ำจนยากจะควบคุม ไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงตอนเจอกับเอ็มเจ ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ยังไม่ได้เจอกับเขาเลย เขาหายเงียบไปเหมือนกำลังหลบเลี่ยงกันอย่างไรอย่างนั้น หรือเขาจะโกรธฉันนะ คิดซ้ำไปซ้ำมา ถ้าเราต้องไปเที่ยวด้วยกันครั้งนี้ ฉันควรทำหน้าแบบไหน หรือควรเริ่มพูดกับเขายังไงดี สองขาเริ่มสั่น เมื่อเสียงรถพีทดังเข้ามาใกล้ ฉันมองไปยังรถคันคุ้นตาซึ่งจอดอยู่ด้านหน้า ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของพีทที่ลงมาจากฝั่งคนขับ และแสนดีที่ลงมาจากประตูด้านข้างคนขับ แต่ไม่มีเอ็มเจ “เดี๋ยวเราช่วยเอากระเป๋าไปเก็บหลังรถเอง” พีทเดินมาหาพร้อมกับรับกระเป๋าของฉันไปเก็บไว้หลังรถให้ แสนดีจูงมือฉันขึ้นรถด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ถ้าง่วงฝันก็นอนไปเลยนะ กว่าจะถึงหัวหินน่าจะเกือบเที่ยง” แสนดีบอกขณะเปิดประตูให้ฉันขึ้นนั่งด้านหลัง จากนั้นเธอก็ปิดประตูให้ แล้วเดินไปขึ้นด้านหน้านั่งคู่คนขับ รถเคลื่อนตัวออกจากหอพักช้า ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ แล่นออกนอกเขตเมืองหลวง ฉันรู้สึกใจวูบไหวอย่าง
Baca selengkapnya