Semua Bab ลิ้มลองรักเพื่อน: Bab 61 - Bab 69

“ไหนบอกว่าจะอยู่ทานข้าวกับคุณย่าไง” ฉันเอ่ยถามทันทีเมื่อกลับเข้ามาในห้อง เอ็มเจมองฉันด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนมุมปากจะยกยิ้มเล็กน้อย “พอดีเปลี่ยนใจน่ะ” คนตรงหน้าตอบเสียงแผ่ว ใบหน้ายังจ้องฉันไม่ยอมลดละ “แล้วไหนว่าจะไปหาน้องเจ้าขาไง” “วันหลังค่อยไป” อะไรของเขา เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาราวกับเด็ก แม้จะคิดในใจอย่างนั้น แต่ฉันก็พยักหน้าครางอืมเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ฉันก็ไม่อยากเซ้าซี้ ลุกจากโซฟาแล้วเดินไปที่ตู้เย็น ตั้งใจจะรินน้ำเย็น ๆ มาเสิร์ฟให้คนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ทว่าจู่ ๆ คนตัวสูงก็มายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง วงแขนแข็งแรงรวบกอดเอวฉัน ใบหน้าคมโน้มลงแนบแก้มในทันที ริมฝีปากหนาสัมผัสตรงซอกคอจากนั้นก็เริ่มซุกไซ้ ขณะฝ่ามือสอดเข้ามาใต้ชายเสื้อนักศึกษา แล้วเคลื่อนไล้ขึ้นมากอบกำเนินอก ก่อนจะพูดแนบชิดหู “สอบเสร็จแล้วเหรอ” “สะ...เสร็จแล้ว” “งั้นก็จบแล้วสิ” “อืม” ลมหายใจกระเส่าดังแนบชิดหูทำเอาเส้นขนของฉันพากันลุกซู่ อยากหันไปสบตากับเขาแต่เขากลับดันให้ฉันเดินไปที่โต๊ะกินข้าว ฝ่ามือหนาเคล

เนื่องในโอกาสครบรอบสามปีที่ผมได้พบกับฝันหวาน วันนี้ผมจึงวางแผนเซอร์ไพรส์ขอเธอแต่งงาน ทุกอย่างถูกเตรียมการมานานกว่า 2 สัปดาห์ โดยมีไอ้พีทกับแสนดีเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงช่วยกันวางแผนและดำเนินการอย่างลับ ๆ ผมตั้งใจจะขอเธอแต่งงานตรงสะพานข้ามคลองซึ่งเป็นสถานที่ที่เราพบกันครั้งแรก สองสัปดาห์ที่ผ่านมาจึงลงพื้นที่ไปดูหน้างานด้วยตัวเอง จากนั้นก็ทำหนังสือขออนุญาตใช้พื้นที่ไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ขับรถไปเลือกดอกไม้เพื่อใช้ตกแต่งสถานที่ถึงต่างจังหวัด ทุกขั้นตอนผมตั้งใจทำด้วยหัวใจ เพราะอยากให้ช่วงเวลานี้เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของเรา เมื่อกี้ทีมออร์แกไนซ์ก็โทรมาเพื่อสอบถามเรื่องข้อความที่จะใช้ขึ้นป้ายบิลบอร์ดขนาดใหญ่ฝั่งตรงข้ามกับสะพานข้ามคลอง ผมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบอกกับปลายสายไปว่า ‘ฉันรักเธอ แต่งงานกันนะ’ ประโยคสั้น ๆ เรียบง่ายไม่ต้องมีถ้อยคำฟุ่มเฟือย แต่ชัดเจนที่สุดในความรู้สึกของผม เหตุผลที่ผมตัดสินใจขอฝันหวานแต่งงานหลังเรียนจบทันที นั่นก็เพราะว่ามีบริษัทเอกชนชื่อดังมาทาบทามฝันหวานไปทำงานหลังเรียนจบ แล้วบริษัทนั้นก็มีชื่อเสียงมาก มีพนักงานนับพันชีวิต และที

หลังจากขอฝันหวานแต่งงาน สิ่งที่ต้องทำในลำดับต่อไปคือเดินทางไปหาพ่อกับแม่ของเธอที่ต่างจังหวัด เราสองคนเดินทางโดยรถไฟ ออกจากสถานีหัวลำโพงตั้งแต่ช่วงเก้าโมงเช้า ใช้เวลาราว ๆ ห้าชั่วโมงก็เดินทางมาถึงจังหวัดพิษณุโลกเกือบบ่ายสอง ความจริงผมอยากขับรถพาเธอกลับบ้านด้วยตัวเอง แต่ฝันหวานก็ดื้อดึงไม่ยอมนั่งมาด้วย เธอบอกอยากนั่งรถไฟกลับบ้านมากกว่า ประมาณว่าอยากได้ฟีลเหมือนสมัยเข้ามาเรียนกรุงเทพฯ ใหม่ ๆ อะไรทำนองนั้น รถไฟสายเหนือเทียบชานชาลาอย่างเชื่องช้า เสียงเบรกครูดโลหะปลุกให้ผมตื่นจากงีบสั้น ๆ ฝันหวานหันมายิ้มให้ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ถึงแล้ว” เราสองคนก้าวลงจากรถไฟพร้อมกับสัมภาระเล็ก ๆ หนึ่งใบ จากสถานีรถไฟยังต้องต่อรถอีกหลายต่อกว่าจะถึงบ้านของเธอ ฝันหวานไม่ยอมให้ผมเช่ารถ เธอยืนยันว่าอยากนั่งรถโดยสารประจำทางเหมือนสมัยที่ยังเรียนมัธยม “นั่งรถโดยสารลมเย็นดีออก” ผมก็เลยยอมจำนนนั่งเบียดกับเธอในรถสองแถวคันเก่า เครื่องยนต์กระหึ่มลั่นฝ่าอากาศเย็น ลมปะทะหน้าแรงแต่ให้ความสดชื่น ใช้เวลาราว ๆ หนึ่งชั่วโมงครึ่ง รถก็ค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดที่หน้าหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่ง

พอเริ่มดึกเสียงแมลงก็เริ่มดังระงมไปทั่วอาณาบริเวณ บรรยากาศของบ้านหลังเล็กใต้แสงจันทร์ในยามค่ำคืนสุดแสนโรแมนติก ผมไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้มาสัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้ การได้นอนดูดาวอยู่บนแคร่ไม้ไผ่เย็นเฉียบในคืนเงียบสงบแบบนี้ มันดีเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้จริง ๆ ผมนอนนิ่งก่อนจะค่อย ๆ หลับตาสูดหายใจเอาอากาศเย็นสบายเข้าปอด ขณะนั้นได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะสัมผัสถึงแรงสั่นไหวของแคร่ไม้ไผ่ ผมลืมตาตื่นแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างฉับพลันเมื่อเห็นว่าคนที่เพิ่งนั่งลงข้าง ๆ คือพ่อของฝันหวาน แสงจันทร์ทอดเงาลงบนใบหน้าคมเข้มที่แต่งแต้มด้วยริ้วรอยตามวัย ริมฝีปากหยักหนาคาบมวนบุหรี่เอาไว้ มือหยาบกร้านล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบไฟแช็กโลหะขึ้นมา เขาดีดนิ้วโป้งเปิดฝาเสียงดังแกร๊ก ปลายนิ้วโป้งรูดจุดประกายไฟติดในจังหวะเดียว เปลวไฟสีส้มสว่างวูบสะท้อนในดวงตานิ่งเฉย คนอายุเยอะกว่าโน้มหน้าลงเล็กน้อย จ่อปลายมวนไว้ตรงเปลวไฟ ก่อนที่ปลายมวนจะลุกโชนด้วยแสงสีแดง สูบควันเข้าปอดแล้วพ่นออกมาจากทางจมูกและปาก ใบหน้าเคร่งขรึมหันมาทางผม จากนั้นก็ยื่นซองบ

พอเริ่มดึกบรรยากาศในหมู่บ้านก็เริ่มเงียบสงบลง ทว่าบ้านของฉันยังคงครึกครื้นไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้ใหญ่ ปาร์ตี้เล็ก ๆ หน้าบ้านเกิดขึ้นหลังมื้อเย็น ทุกคนอารมณ์ดี โดยเฉพาะพ่อที่ดูจะภูมิใจเป็นพิเศษที่มีแขกจากกรุงเทพฯ มาเยือนถึงบ้าน หลังอาหารคุณย่ากับคุณแม่ของเอ็มเจขอตัวกลับโรงแรมไปพักผ่อนก่อน ขณะที่ฉันช่วยแม่เก็บจานไปล้างในครัว เสียงผู้ชายจากหน้าบ้านก็ดังเจื้อยแจ้วไม่หยุด พ่อของฉันกับคุณพ่อของเอ็มเจดูจะเข้ากันได้ดี โดยเฉพาะตอนที่พ่อยกเหล้าต้มสูตรเด็ดของตัวเองไปให้อีกฝ่ายลองชิมดูจะคุยกันถูกคอเกินคาด ฉันเดินออกไปดูก็เห็นทั้งสามหนุ่มนั่งล้อมวงอยู่บนเสื่อ แก้วเหล้าต้มวางอยู่ตรงหน้าคนละใบ เสียงหัวเราะของทั้งสามคนดังขึ้นเป็นระลอกอย่างสนุกสนาน “ดื่มเลยครับไม่ต้องเกรงใจ มีเติมไม่อั้น ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า” พ่อฉันว่าอย่างใจป้ำ หัวเราะขบขันพลางรินเหล้าใส่แก้วทุกคน “คุณพ่อนี่คอแข็งนะครับ กินไปตั้งเยอะยังดูปกติอยู่เลย” ว่าที่ลูกเขยเยินยอไม่หยุด ได้ยินอย่างนั้นพ่อฉันก็ยืดอกทันที แววตาภูมิใจเปล่งประกายเต็มที่ “เรื่องกินเหล้าพ่อไม่เคยแพ้ใคร