All Chapters of ภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง: Chapter 11 - Chapter 20

กราเซียสไฟในเตาผิงคุกกรุ่นแผ่วเบา ฉันฟังเสียงนี้เหมือนฟังภาษาที่ไม่รู้จัก แต่พอเดาเจตนาได้ความอบอุ่นแผ่ซ่านถึงปลายนิ้วที่ชา ฉันยังรู้สึกเหมือนผิวยังเปียกชื้น ถึงจะอาบน้ำไปแล้วก็ตามฉันสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของผ้าห่มบนบ่า กลิ่นอ่อนๆ ของมัน ที่ผสมกันระหว่างกลิ่นขนสัตว์และกลิ่นไม้ ไม่ใช่กลิ่นที่เราจะสังเกตเห็นได้ แต่เป็นกลิ่นประเภทที่ทำให้สงบฉันไม่ได้คิดจะกินข้าวเย็นคืนนี้ แต่อย่างไรก็ตาม มีจานรอฉันอยู่บนโต๊ะเล็ก: ซุปที่ยังร้อนๆ กับขนมปัง ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่ทำให้ฉันซึ้ง ไม่มีความพยายามที่จะทำให้ฉันประทับใจ แค่... อะไรก็ตามที่ทำให้ประคองตัวอยู่ได้ฉันหยิบช้อนขึ้นมา ความร้อนทำให้ฉันต้องถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว ฉันไม่รู้ตัวว่ายังสั่นเล็กน้อย จนกระทั่งเขาเหลือบมองฉันจากเหนือหนังสือ— ไม่เป็นไรนะ?เสียงของเขาทุ้ม เกือบจะระมัดระวังฉันพยักหน้า เพราะมันง่ายกว่าการอธิบายความจริงฉันกินช้าๆ รู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่บางครั้งจับจ้องมาที่ฉัน บางครั้งก็ไม่ เมื่อจานอาหารหมด ฉันยังคงนั่งเอามือโอบรอบชามอีกราวหนึ่ง เหมือนอยากจะกักเก็บความอบอุ่นนี้ไว้สักเล็กน้อยสำหรับคืนนี้จากนั้น โดยไ

อิเนสเธอกล้าดียังไงสวมชุดนั้นแล้วมาอยู่กับผู้ชายคนนี้ !การปรากฏตัวราวกับภาพยนตร์สโลว์โมชั่น ราวกับโถงขนาดใหญ่นี้เป็นเพียงฉากที่ถูกจัดวางเพื่อเธอ เสาหินอ่อนและพื้นหินอ่อนเป็นเพียงฉากหลังเพื่อขับเน้นผิวใหม่ของเธอฉันรู้สึกริมฝีปากของฉันถูกยืดออกเป็นรอยยิ้ม ปฏิกิริยาอัตโนมัติทางสังคมที่ฉันควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ภายใต้หน้ากากนั้นมีความเคลื่อนไหวอยู่ภายใน บางสิ่งบางอย่างที่เสียดสี ที่ขูดกร่อนกับเหล็กกล้าแห่งความทะนงตน ฉันคิดว่ารู้จักเธอหมดทุกกระเบียดนิ้ว กราเซียส น้องสาวคนดี จางๆ นิดหน่อย ที่เคยพอใจกับเศษเล็กเศษน้อย พอใจกับสิ่งที่คนอื่นยอมให้เธอ ที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ไม่เคยอยู่ข้างหน้า และแล้ว... และแล้ว เธอก้าวเดินมา ส้นสูงกระทบพื้นอย่างชัดเจน คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ท่าทางของคนที่คิดว่าทุกอย่างควรจะตกเป็นของเธอโดยชอบธรรมและเขา คนที่อยู่ข้างๆ เธอ...ไม่ใช่เพียงแค่รูปร่างบึกบึนหรือชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบของเขาเท่านั้น สิ่งที่กระแทกใจฉันคือวิธีที่เขามองเธอ ไม่ใช่มองดูเหมือนชัยชนะที่อวดอ้าง ไม่ใช่มองเหมือนถ้วยรางวัลที่ชูขึ้นเพื่อข่มคนอื่น แต่เป็นของล้ำค่าที่ปกป้อง โอบล้อม เชิดชู โดย

อิเนสห้องประชุมเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทั้งที่มีแสงนวลๆ สาดผ่านบานกระจก กลิ่นกระดาษ หมึก และหนังหุ้มเก้าอี้ใหม่ๆ คละเคล้ากับความเงียบที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก โต๊ะประชุมยาวราวกับสนามรบที่ปากกาทุกด้ามคืออาวุธ และลายเซ็นทุกแห่งคือกระสุนนัดหนึ่งกราเซียทรุดตัวนั่งลงตรงข้าม เปี่ยมด้วยความสง่างามที่ไร้ปรานี ชุดสูทสีเข้มกระชับรับกับสรีระของเธออย่างมั่นใจจนเกือบจะยั่วยุ ข้างกายเธอคือชายปริศนาคนนั้น เขาไม่พูดอะไรตั้งแต่ต้น มองทุกอย่างด้วยระยะห่างที่เยือกเย็น ดวงตาของเขาไร้ซึ่งความรู้สึก ไม่แม้แต่จะสะท้อนความลังเลแม้เสี้ยววินาทีมาริอุสจ้องเอกสารตรงหน้า มือของเขาสั่นเล็กน้อย แต่เขาพยายามรักษาท่าทางให้ตรง ฉันรู้จักเขาดีเกินไป ความแข็งทื่อนี้คือชุดเกราะของเขา ชุดเกราะที่เขาสวมเมื่อรู้สึกว่าข้างในกำลังพังทลายทนายความค่อยๆ ดันสัญญาไปทางกราเซีย เธอหยิบปากกา หมุนมันระหว่างนิ้วอย่างนุ่มนวล เหมือนนักเต้นที่ดื่มด่ำกับก้าวสุดท้ายก่อนม่านปิด แล้วเธอก็เซ็นลงไปด้วยท่าทางมั่นคงเสียงปากกาขีดลงบนกระดาษดังแห้งผาก สะท้อนกลับมากระทบท้องน้อยของฉันราวกับมีอะไรรั้งขาดฉันก้มมองมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนตัก ฉันคว

กราเซียทุกอย่างเซ็นเสร็จสิ้น เสียงปากกาจางหายไป แต่ในทรวงอกของฉัน มันยังคงก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาด มันเป็นเพียงแรงเสียดทานของหมึกบนแผ่นกระดาษ แต่ทว่าฉันกลับรู้สึกเหมือนได้ทำลายโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น บทหนึ่งในชีวิตของฉันเพิ่งปิดฉากลง แต่ฉันยังไม่กล้าที่จะพลิกหน้ากระดาษเมื่อเราก้าวออกมา อากาศเย็นสดชื่นเสียดแทงแก้มฉัน ฉันอาจจะเซ แต่เขา... เขาอยู่ที่นั่น ก้าวตามหลังมาหนึ่งก้าว ในระยะห่างที่พอเหมาะ พอดี ไม่ใช่เพื่อประคองฉัน แต่เพื่อยึดฉันไว้กับพื้น การปรากฏตัวของเขาเป็นเงาที่ไม่ทับทึบ หากแต่โอบอุ้มลีมูซีนกลืนกินถนนหนทางราวกับว่าเมืองนี้หลีกทางให้เราผ่านไปเอง ฉันมองดูด้านหน้าตึกถอยร่นไป และรู้สึกเหมือนไม่มีอะไรเป็นของฉันเลย เว้นไว้แต่วินาทีอันเปราะบางนี้ระหว่างลมหายใจสองครั้ง เมื่อรถหยุดนิ่งในที่สุด ฉันเงยหน้าขึ้นอาคารหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า สร้างจากแก้วและเหล็กกล้า ตั้งตระหง่านราวกับความท้าทายที่ส่งไปยังท้องฟ้า ฉันจำสถานที่นี้ได้ : ภัตตาคารที่เลื่องชื่อที่สุด ที่ซึ่งคุณจะมาทานอาหารเย็นก็ต่อเมื่อต้องการให้ผู้คนเห็น หรือต้องการประกาศอาณาเขต ส่วนฉัน ฉันไม่เคยมาเหยียบที่นี่มาก่อนโถงทางเดินคื

GRACIASรถแล่นไปในความเงียบ ความเงียบที่อบอวลไปด้วยสิ่งที่ไม่รู้จัก เมืองเคลื่อนผ่านไปหลังกระจกสี แสงไฟระยิบระยับราวกับหิ่งห้อยที่ติดอยู่ในรัตติกาล ฉันแทบไม่กล้าถามว่าเขาจะพาฉันไปที่ไหน เอซรันไม่พูดอะไร แต่มือของเขาวางอยู่ใกล้กับมือของฉัน ในระยะที่เอื้อมถึง เฉกเช่นเส้นด้ายที่มองไม่เห็นซึ่งคอยยับยั้งฉันไม่ให้ยอมจำนนต่อความตื่นตระหนกเมื่อเราออกจากถนนสายหลัก ฉันจึงเข้าใจว่าเรากำลังไปไกลกว่าย่านที่คุ้นเคย สูงขึ้นไป โดดเดี่ยวมากขึ้น ประตูเหล็กดัดอันสง่างามเปิดออกเมื่อเราใกล้เข้ามา ไร้เสียงดัง ราวกับว่ามันจำการผ่านมาของเขาได้แล้วรถจอดลงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่โต ผนังสีสว่างสดใส ถูกส่องสว่างด้วยโคมไฟในสวน มันไม่ใช่วังที่อวดความหรูหรา แต่เป็นบ้านที่แผ่ความมั่นคง ความสงบ และการปกป้องเขาลงจากรถก่อน แล้วเปิดประตูให้ฉัน ท่าทางเรียบง่าย เกือบจะสุภาพอ่อนโยน— มากับฉัน เขาพูดเบาๆฝีเท้าของฉันดังก้องบนทางเดินหิน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นมะลิและดินชื้น ภายในคฤหาสน์เผยโฉมออกมา เพดานสูง หน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับสวนภายใน ฝาผนังตกแต่งอย่างพอดี ทุกอย่างถูกคิดไว้ดีแล้ว แต่ไม่มีสิ่งใดที่บดขยี้ผู้พบเห็นฉันหยุดชะงั