All Chapters of ภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง: Chapter 31 - Chapter 40

 เอสรานฉันไม่ดับโคมไฟ เปลวเทียนยังคงริบหรี่อยู่บนโต๊ะ และแสงสะท้อนของมันสั่นไหวกับผนังเปลือยในห้องของฉัน ห้องดูใหญ่โต แปลกตา ราวกับทุกเงาตัดสินฉัน คอแห้งผาก ร่างกายร้อนเป็นไฟ แต่ฉันก็ยังไม่ขยับ ฉันยังคงนั่ง ก้มหน้าระหว่างมือทั้งสอง เหมือนคนผิดฉันเห็นดวงตาของเธออีกครั้ง นิ้วของเธอ การสัมผัสนั้นพระเจ้า... ทำไมฉันปล่อยให้มันเกิดขึ้น?ฉันบอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไร ฉันลืมมันได้ แต่ไม่ ฉันโกหก ความจริงอยู่ตรงนั้น โหดร้าย: ฉันสัมผัสได้ว่าร่างกายเธอสั่นสะท้านกับฉัน ลมหายใจเธอสั่น และสีแดงที่แก้มเธอเมื่อเธอหลบสายตา เธอกลัวไม่ใช่กลัวฉัน แต่กลัวตัวเอง และนั่นคือสิ่งที่เผาผลาญฉันฉันกำหมัดแน่น ความปรารถนาของฉันคือสัตว์ร้ายที่ฉันขังไว้ในกรง แต่คืนนี้กรงเริ่มร้าว เธอเรียกหาฉันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ เธอครอบครองฉันด้วยการไม่อยู่เฉยๆ ฉันยังสัมผัสความอบอุ่นของเธอบนฝ่ามือ เหมือนผิวของฉันไม่ได้เป็นของฉันอีกต่อไปฉันผุดลุกขึ้น เปิดหน้าต่าง ปล่อยให้กลางคืนโถมเข้าใส่อากาศหนัก เกือบจะอบอ้าว แต่มันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น ตรงกันข้าม มันรัดคอฉันเบื้องล่างท

 เอสรานฉันปิดประตูรถลงพร้อมกับเสียงดังเปรี้ยง คนขับส่งสายตาเป็นกังวลมาทางกระจกมองหลัง แต่ฉันเบือนหน้าหนี จดจ่ออยู่กับถนนที่เคลื่อนผ่านไป ทุกเสาไฟทุกก้อนหินปูถนนดูเย็นชา เครื่องจักร ไร้ความหมาย แต่เบื้องหลังความสงบภายนอกนี้ ความคิดของฉันเดือดพล่านถึงห้องที่ฉันเพิ่งจากมา ร่างกายเธอขณะหลับไหล การแตะต้องเบาๆ ของริมฝีปากเธอบนแก้มฉันฉันสลัดภาพนั้นทิ้ง ฉันไม่อาจหมกมุ่นอยู่กับมัน ที่นี่ ฉันคือนาย ที่นี่ ฉันต้องกลับมาเป็นเอสรานผู้เย็นชา คนที่ไม่มีใครกล้ารบกวนบริษัทตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เคร่งขรึม น่าเกรงขาม ไม่มีที่สำหรับความโกลาหลภายใน ฉันลงจากรถ ก้าวขึ้นบันไดทีละสองขั้น ฝีเท้าฉับไว ทุกการเคลื่อนไหวคือการย้ำเตือนถึงอำนาจของฉันเลขานุการดักรอฉันแทบจะทันทีที่ฉันก้าวขึ้นไปถึงชั้น"คุณเอสราน... มีใครบางคนรอคุณอยู่ในห้องทำงาน"ฉันหยุดชะงัก กรามของฉันขบกันแน่น อากาศพลันหนาแน่นขึ้น"เวลานี้? ใครบังอาจ..."เธอลังเล ก้มหน้าลง รู้สึกตัวถึงพายุที่คำรามอยู่เบื้องหลังหน้ากากควบคุมของฉัน"ฉัน... ฉันคิดว่าเป็นคุณอิเนส..."ชื่

 อิเนสฉันปิดประตูตามหลังด้วยเสียงดังเปรี๊ยะ เกือบจะเหมือนการแสดง ทิ้งให้ความโกรธก้องกังวานอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่า ทุกย่างก้าวบนพื้นไม้ปาร์เก้ทำให้ฉันเข้าใกล้แผนการมากขึ้น แต่ความโดดเดี่ยวที่รายล้อมฉันนั้นเทียบไม่ได้กับความแสบร้อนของความอัปยศ เอสราน... กำแพงน้ำแข็งนั้น สายตาไร้ความรู้สึกนั้นที่ทำลายเจตนาของฉัน เขาทำลายแผนการของฉันก่อนที่ฉันจะได้เริ่มลงมือ และเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกถึงความโกรธแค้นบริสุทธิ์นี้ เยือกเย็น ที่ซึมลึกเข้าไปในเส้นเลือดของฉันกราเซียส... เพียงแค่การมีอยู่ของเธอก็บดขยี้ฉัน เธอคือทุกสิ่งที่ฉันไม่ใช่: เพอร์เฟ็กต์ เป็นที่ชื่นชม เอื้อมไม่ถึง รอยยิ้มของเธอ ความอ่อนโยนของเธอ ความสง่างามของเธอ... ทุกอย่างทำให้ฉันนึกถึงข้อบกพร่องของตัวเอง และฉันล่ะ? ถูกเมิน ถูกเลี่ยง ถูกอัปยศ ความล้มเหลวของฉันเผาผลาญยิ่งกว่าความโกรธเสียอีกฉันนั่งลงที่โต๊ะทำงาน มือกำไม้เย็นชืดแน่น จิตใจฉันลุกโชน ฉันรู้สึกถึงความตื่นเต้น การคาดหมายถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น ถ้าฉันไม่สามารถเข้าถึงเธอได้โดยตรง ฉันจะหาทางอ้อม โลกของเธอ ความสงบของเธอ ความปลอดภัยของเธอ...

 กราเซียสความมืดห่อหุ้มฉันไว้ดั่งผ้าคลุมเยือกแข็ง ร่างกายฉันหนัก เปลือกตาติดกัน ทุกลมหายใจกลายเป็นความพยายามอันยิ่งใหญ่ ความทรงจำเมื่อเช้านี้ แสงแดดบนเฉลียง อาหารเช้าอันเงียบสงบ... ทุกอย่างจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความกลัวและอะดรีนาลีนที่เต้นเป็นจังหวะในเส้นเลือดของฉันฉันพยายามขยับตัว พยายามกรีดร้อง แต่แรงฉันหมด จิตใจฉันสั่นคลอน หาจุดยึดเหนี่ยว ใบหน้าที่คุ้นเคย... เอสราน ใบหน้าของเขาผ่านจิตใจฉัน เป็นประภาคารท่ามกลางพายุ ถ้าเพียงเขาอยู่ที่นี่ แต่ฉันอยู่คนเดียว โดดเดี่ยวโดยสิ้นเชิง และโลกราวกับจะปิดล้อมฉันไว้ฉันรู้สึกพื้นใต้เท้าหายไป อาการวิงเวียนห่อหุ้มฉันไว้ และร่างกายของฉันก็ยอมจำนน ความมืดเข้าปกคลุมฉัน หนักอึ้ง กดทับคนรับใช้: ลิเดียโทรศัพท์ของฉันสั่นในมือ ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการทรมาน ฉันรู้ว่าต้องแจ้งเอสรานทันที ฉันกดหมายเลขของเขาด้วยนิ้วที่เกร็ง หัวใจเต้นแรงจนจะวาย"คุณคะ... หนูลิเดียนะคะ..." ฉันพูดตะกุกตะกักทันทีที่เขารับสาย เสียงสั่นเทา "หนู... หนูเพิ่ง... เจอคุณกราเซียส... เธอ... หมดสติไปแล้ว!"ทุกคำพูดดูเหมือนติ

 เอซรานชั่วโมงต่างๆ ทอดยาวราวกับโซ่ตรวน เสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาไม่ใช่แค่เสียงอีกต่อไป มันคือการทรมาน ทุกวินาทีที่ผ่านไป คือใบมีดที่จมลึกเข้าไปอีกนิด ฉันยังคงยืนอยู่ นั่งไม่ลง ขาของฉันสั่น แต่ฉันปฏิเสธที่จะยอมแพ้ ฉันเร่าร้อนอยากจะเข้าไป ทลายประตูนั้น ไปหาเธอ แต่พวกเขาปล่อยให้ฉันอยู่ที่นี่ เป็นนักโทษแห่งการรอคอยอากาศในทางเดินมีรสชาติเย็นเฉียบของปูนและแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อ หลอดนีออนส่งเสียงหึ่งเหนือหัวฉันราวกับคำสัญญาที่ถูกทรยศ เสียงฝีเท้าผ่านไป ไม่แยแส เสียงกระซิบแห่งวิชาชีพสะท้อนกับกระเบื้องแล้วดับหายไป ฉันกำและคลายหมัด เล็บของฉันจมลงในฝ่ามือจนเลือดซิบ ทั้งร่างของฉันคือบาดแผลเดียวลูกบิดประตูเลื่อนลงมาในที่สุด แพทย์ปรากฏตัว ใบหน้าที่ปิดสนิทของเขาทำให้ฉันคลื่นไส้แล้ว สงบเกินไป เย็นชาเกินไป ก่อนที่เขาจะพูด หัวใจฉันก็หยุดเต้น ราวกับมีใครดูดอากาศออกจากห้องไปหมด— เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว ในที่สุดเขาก็พูด จังหวะหัวใจเธอคงที่แล้วลมหายใจหนึ่งพัดผ่านฉันไปทั่ว ขาของฉันโซเซ ปอดของฉันเติมเต็มอีกครั้ง พ้นขีดอันตราย สองคำที่ระเบิดในอกฉันราวกับแสงสว่