All Chapters of ภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง: Chapter 51 - Chapter 60

 มายารถแท็กซี่แล่นช้าๆ เข้าไปในเมือง ติดขัดในชั่วโมงเร่งด่วนยามเช้า เสียงไซเรนดังมาแต่ไกล ฉันรวบเสื้อคลุมรอบตัว และในท้องของฉัน มีน้ำหนักอันใหม่ มิใช่เพียงความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่เป็นความลับที่กำลังเติบโต ที่เรียกร้องพื้นที่ของมันแล้ว ลูกของซามูเอล ลูกที่ฉันจะทำให้เขาเชื่อว่าเป็นลูกของเอซราน… ซึ่งเอซรานจะเชื่อว่าตั้งขึ้นโดยการผสมเทียม แผนการที่เปราะบาง แต่ถูกคำนวณมาอย่างดีป้ายโฆษณากะพริบด้วยภาพของเอซรานบนลานสาธารณะ โทรทัศน์และโซเชียลมีเดียวนซ้ำคำสาบานของเขาอยู่ไม่ขาดสาย ฉันรู้สึกถึงหัวใจที่บีบตัว แต่ไม่ใช่ความรู้สึกผิด มันคือความตื่นเต้นเยือกเย็น อาการเวียนศีรษะ พายุที่เขาก่อขึ้นจะรับใช้ฉัน หากฉันรู้จักใช้มัน— คุณถึงถนนแซ็ง-อ็องตัวนแล้วครับ? คนขับถาม ทำลายอาการเคลิ้มของฉันฉันพยักหน้า สายตาจับจ้องไปที่ตึกที่แล่นผ่านไปมา ซึ่งดูเหมือนทุกตึกจะรู้ความลับของฉันแล้ว ทุกสัญญาณไฟแดงทำให้ฉันคิด ทุกภาพสะท้อนบนกระจกส่งคืนภาพของฉัน: สงบ มุ่งมั่น แต่ถูกทรยศด้วยนิ้วที่กระตุกกังวลบนกระเป๋าที่วางอยู่บนตักเมื่อเข้าใกล้อาคารที่ฉั

 ความเงียบ เธอมองฉัน ราวกับเธอกำลังตรวจสอบความจริงใจในรอยพับของเสียงฉัน— เส้นทางอื่น? เธอพูดซ้ำ ไร้เสียงฉันหายใจเข้ายาวๆ อย่างมีสมาธิ จำเป็นต้องชัดเจนเพราะความไม่แน่ใจที่นี่จะรุนแรง— มีวิธีการทางการแพทย์ เขากล่าวต่อ เราสามารถพิจารณาการผสมเทียมได้ ถ้าเธอต้องการ เราจะพูดกับแพทย์ เราจะทำตามจังหวะของเธอ ถ้าเธอต้องการเด็ก เราสามารถหาวิธี... โดยไม่ต้องให้เธอต้องเจอกับเรื่องซ้ำรอย แต่ฉันไม่ต้องการให้มันเป็นเพียงการมีลูก ฉันต้องการเรียนรู้ที่จะรักเธอในแบบอื่น เพื่อสร้างสิ่งที่ไม่ขึ้นอยู่กับแค่แผนการในอนาคตกราเซียสคำพูดร่วงหล่นและทำทางของมัน การผสมเทียม พยางค์กลิ้งบนผิวของฉันดั่งคำสัญญาและดั่งอันตราย เทคโนโลยีนั้นเย็นชา แต่ความคิดกลับมีแสงเรืองรอง: เด็กที่จะไม่ขึ้นอยู่กับความบังเอิญอันโหดร้ายของร่างกายเรา แต่มันยังมีสิ่งอื่น ประโยคของเขาเกี่ยวกับความรักที่เราต้องเรียนรู้ใหม่ฉันรู้สึกถึงสิ่งล่อใจที่จะตอบตกลง เพราะมุมมองของอนาคตที่จับต้องได้ให้ความมั่นใจ แต่ฉันต้องการซื่อสัตย์: ฉันกลัวว่าข้อเสนอของเขาเป็นการซ่อมแซมอย่างเร

 มาริอุสพวกเขาพาฉันไปนั่งในห้องที่มีผนังสีซีดจาง เกือบจะจ้าจนแสบตา ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงโต๊ะโลหะและเก้าอี้สามตัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟเย็นและน้ำยาฆ่าเชื้อ หลอดไฟนีออนที่เพดานส่งเสียงซ่า ฉายแสงเจิดจ้าที่ลบทุกเฉดสีบนใบหน้าตำรวจคนหนึ่งปิดประตูตามหลังฉัน เสียงกระแทกแห้งผากดังก้องราวคำพิพากษา ฉันรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในอุโมงค์แคบๆ ที่ไร้ทางออก นิ้วของฉันพันกันอย่างประหม่า โต๊ะ ฝ่ามือของฉันชื้นเหงื่อสองสามนาทีผ่านไป หรืออาจจะหลายชั่วโมง ฉันแยกแยะเวลาไม่ออก ก่อนที่ประตูจะเปิดอีกครั้ง ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา อายุราวสี่สิบเศษ ใบหน้าคมเข้ม สายตาแน่วแน่ เขาวางแฟ้มหนาๆ ลงบนโต๊ะ ข้างๆ เขา หญิงในเครื่องแบบนั่งลง สมุดจดในมือ— คุณเดอโลเนย์ เขาเริ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำ คุณเข้าใจไหมว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?ฉันพยักหน้า พูดไม่ออก ลำคอแห้งผากเกินไป— ดีมาก งั้นเราตรงประเด็นกันเลย สองวันที่แล้ว คุณอยู่ที่ไหน ระหว่างสิบโมงถึงเที่ยง?ฉันยืดตัวขึ้น เกาะติดสิ่งที่ฉันรู้ว่าเป็นไม้กระดานแผ่นเดียวของฉัน— ผมอยู่ที่บ้านพี่ช

 มาริอุสฉันไม่ได้ขยับแม้แต่มิลลิเมตรนับตั้งแต่เธอพูดประโยคสุดท้ายความเงียบหนักอึ้ง อิ่มตัวไปด้วยพลังงาน มีเพียงเสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาในห้องนั่งเล่นที่กล้าสูดหายใจระหว่างเรา ทุกเสียงติ๊กพาฉันกลับไปยังช่วงเวลาที่ทุกอย่างพลิกผันอิเนสยังคงจ้องฉัน แต่ดวงตาของเธอเปลี่ยนไป เบื้องหลังความโกรธมีรอยร้าวเปิดออก ความว่างเปล่าสีดำที่ดูดซับทุกสิ่งที่เรายังมีเหลือ กรามของเธอสั่น ไม่ใช่เพราะเหนื่อยล้า แต่เป็นความโกรธที่ถูกกักเก็บ พร้อมระเบิดเธอพูดก่อน— มาริอุส... ฉันห้ามนายไปหาเธอคำพูดตกผลึกดั่งคำพิพากษา เสียงของเธอเย็นชาในตอนแรก เกือบจะเยือกเย็น จากนั้น เมื่อเธอเสริมว่า "มันจบแล้ว" อาการสั่นสะท้านแล่นผ่านฉัน: เธอกำลังใส่จุดจบให้กับสิ่งที่ฉันไม่เคยเริ่มได้อย่างถูกต้อง— มันจบแล้ว เข้าใจไหม? จบแล้ว เธอไม่มีความหมายอะไรสำหรับนายอีกต่อไป พวกนายหย่ากันแล้ว เข้าใจไหม? หย่าแล้ว เธอไม่ใช่ภรรยานายอีกต่อไป เธอต้องไม่ใช่ความหมกมุ่นของนายอีกต่อไป"ความหมกมุ่น" คำๆนั้นดังก้องในอกฉันราวกับก้อนกรวดที่ถูกโยนลงในแก้วน้ำ: ระลอกคลื่

 กราเซียสอากาศข้างนอกช่างดูไม่จริงหนึ่งสัปดาห์... เพียงหนึ่งสัปดาห์ แต่ทุกอย่างกลับดูแตกต่าง: แสงสว่าง เสียง กลิ่นของลม ราวกับโลกได้มีเวลาหายใจในขณะที่ฉันต่อสู้เพื่อที่จะหายใจด้วยตัวเองเอซรานจับมือฉัน และความอบอุ่นของเขาซึมผ่าน我的手 การอยู่เคียงข้างของเขาสม่ำเสมอ ปลอบโยน เกือบจะเงียบ เขาไม่ได้พูดอะไรมากตั้งแต่เช้านี้ แต่ทุกอย่างในตัวเขาพูด: วิธีที่เขาปรับเสื้อแจ็คเก็ตของฉัน ความอ่อนโยนที่เขาช่วยฉันลงจากรถ ความระมัดระวังในสายตาทุกครั้งที่ฉันก้าวยาวเกินไปฉันยิ้ม อ่อนแรง แต่จริงใจ— คุณแย่กว่าพยาบาลอีกนะ รู้ไหม?เอซรานฉันหัวเราะเบาๆ โล่งใจที่ได้ยินมุกตลกนี้ แม้จะเปราะบาง— อาจจะ แต่คุณไม่รู้หรอกว่าฉันกลัวแค่ไหน ให้ฉันทำตัว... เกินเหตุหน่อยเถอะ สักครั้งเธอเบ้จมูก ขำ ใบหน้าของเธอยังซีด แต่ดวงตาของเธอกลับคืนประกายที่ฉันคิดถึง ส่วนผสมของการประชดและความอ่อนโยน ความแข็งแกร่งและความเปราะบางฉันเดินอ้อมรถ ไปหาเธอทางด้านผู้โดยสาร จากนั้น โดยไม่ทันตั้งตัว ฉันสอดแขนข้างหนึ่งใต้ขาของเธอ อีกข้างหนึ่งใต้หลัง