Alle Kapitel von The Billionaire Who Watched me Die: Kapitel 11 – Kapitel 20

Mabagal na lumapit si Theariza sa sasakyan. Mahigpit niyang hawak ang susi habang nakatayo sa tabi ng kotse. Sandali siyang napapikit. Parang biglang bumigat ang buong paligid. Ang malamig na hangin ng gabi ay dumampi sa kanyang mukha, ngunit hindi iyon sapat para mapawi ang init ng sakit na namumuo sa kanyang dibdib. Bakit parang ang bigat-bigat ng lahat… Hindi naman ganito ang pinangarap kong buhay pagkatapos ng surrogacy… Pero bakit parang unti-unti namang nangyayari ang panaginip ko? Huminga siya nang malalim, tila pilit pinapakalma ang sarili, bago dahan-dahang binuksan ang pinto ng driver’s seat. Pagpasok niya sa loob ng sasakyan, agad siyang binalot ng pamilyar na amoy nito—ang pabango ni Alexander. Ngunit sa pagkakataong iyon ay may isa pang halimuyak na humalo roon. Isang pabangong hindi kanya. Ang pabango ni Althea. Sandaling nanigas ang katawan ni Theariza. Pakiramdam niya ay may matalim na karayom na unti-unting tumutusok sa kanyang puso. Dahan-dahan niyang i

Tahimik ang kusina matapos magsalita si Mrs. Alicia. Para bang pati ang hangin ay natakot na gumalaw. Si Theariza ay nanatiling nakayuko. Bahagyang nanginginig ang kanyang mga kamay habang hawak pa rin ang bulak na hindi niya nagamit. Hindi niya alam kung saan niya ilalagay ang sarili niya sa sandaling iyon. Sobrang sakit. Hindi lamang ang mga salitang binitawan ng matanda—kundi ang katotohanang alam niyang wala siyang magawa upang ipagtanggol ang sarili niya. Dahan-dahan siyang lumuhod sa sahig. Isa-isa niyang pinulot ang mga piraso ng basag na salamin na nagkalat sa tiles ng kusina. Tahimik. Maingat. Ngunit hindi niya napansin na ang isa sa mga matutulis na piraso ay dumikit sa kanyang palad. “Aray…” mahina niyang singhal. Napangiwi siya nang bahagya. Agad na lumabas ang manipis na guhit ng dugo sa kanyang kamay. Ngunit hindi siya tumigil. Patuloy niyang pinulot ang mga basag na salamin, tila ba mas mahalaga pa ang paglilinis ng kalat kaysa sa sarili niyang sugat. Sa

Dahan-dahang lumingon si Theariza at naglakad palabas ng silid.Tahimik niyang isinara ang pinto sa likuran niya. Saglit siyang tumigil sa gitna ng mahabang pasilyo ng mansyon. Ang ilaw mula sa kristal na chandelier ay maliwanag, ngunit pakiramdam niya ay parang napakadilim ng paligid. Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamay. “Malaking kalokohan ang panaginip na iyon… hindi iyon mangyayari.” “Mahal ako ng asawa ko… mahal niya ako.” “Tama… mahal ako ng asawa ko.” Mahina ngunit mariing bulong ni Theariza sa sarili, tila pinipilit kumbinsihin ang sariling puso na kumakabog sa kaba. Pinikit niya sandali ang kanyang mga mata habang mariing pinipigilan ang mga luhang nagbabadyang kumawala. “Mag-uusap kami mamaya… at alam kong sasabihin niya sa akin na pakitang-tao lang iyon kay Mama para—” Para ano? Biglang sumigaw ang sariling tinig sa kanyang isipan, matalim at mapanghusga. Para ano, Theariza? Para pagtakpan ang ginawa mo? O para ipakita na wala ka nang halaga sa

Sa loob ng kotse… Tahimik ang gabi habang mabilis na tumatakbo ang sasakyan ni Alexander sa kalsada. Mahigpit ang hawak niya sa manibela, halatang nag-aalala. “Sweetie…” mahina ngunit malambing na tawag ni Althea, nakasandal sa upuan. Napalingon agad si Alexander sa kanya. “Sandali lang, sweetheart,” sabi niya habang patuloy na nagmamaneho. “Dadalhin kita sa ospital para masigurado nating okay kayo ng baby.” Nag-aalala ang kanyang boses. Biglang hinawakan ni Althea ang kamay ni Alexander na nakapatong sa gear. “Sorry, sweetheart…” mahina niyang sabi. Napakunot ang noo ni Alexander. “Bakit?” “Parang… wala na kasing sakit ang puson ko.” Bahagya siyang napangiti. “Siguro natakot lang si baby sa sigawan kanina. Nagulat lang siya kaya nagparamdam.” Huminga siya nang malalim. “Pero ngayon… okay na ako. Hindi na masakit.” Yumakap pa siya sa braso ni Alexander na tila naghahanap ng lambing. “Sigurado ka?” tanong ni Alexander, hindi pa rin tuluyang kampante. Tumango si Althea. “

“Mama… kayo ba talaga ang mama ko?” naluluhang tanong ni Althea. Nanginginig ang kanyang boses habang bahagyang kumapit ang kanyang mga kamay sa damit ng babae, tila isang batang matagal na naghintay na maramdaman ang yakap ng isang ina. Ngunit sa likod ng kanyang mga luha ay may ibang emosyon na naglalaro sa kanyang mga mata—isang malamig at kalkuladong intensyon na pilit niyang itinatago. Hindi ako makapaniwalang trilyonarya ang babaeng iyon… sabay kaming lumaki sa bahay-ampunan pero bakit siya lang ang sinuwerte? bulong ng isip ni Althea. Hindi na napigilan ni Mrs. Montale ang sarili. Agad siyang lumapit at hinawakan ang mukha ni Althea, pinagmamasdan ang bawat detalye nito habang unti-unting napupuno ng luha ang kanyang mga mata. “Ako nga, anak…” nanginginig ang kanyang tinig habang dahan-dahan niyang hinila si Althea sa isang mahigpit na yakap. “Ako ang mama mo.” Mahigpit niyang niyakap ang dalaga, tila natatakot na baka muli itong mawala sa kanya. “Pero… mama,” mahin