Todos os capítulos de The Billionaire Who Watched me Die: Capítulo 31 - Capítulo 40

Kinaumagahan, maagang nagtungo si Mrs. Montale sa mansion upang sunduin si Althea—ang babaeng kinikilala nilang nawawalang anak. Ilang sandali pa ay agad silang umalis patungo sa isang genetic testing laboratory kung saan isasagawa ang maternity DNA test. Dahil kilala at makapangyarihan ang angkan ng mga Montale, mabilis na naihanda ang lahat bago pa man sila dumating. Tahimik ngunit mahigpit ang seguridad sa kanilang biyahe. May ilang sasakyang escort na nagbabantay sa unahan at likuran ng kanilang convoy upang tiyaking ligtas at maayos ang kanilang pagdaan sa kalsada. Kaya naman halos walang abala ang naging biyahe nila. Pagdating sa laboratoryo, agad silang sinalubong ng mga staff at dinala sa pribadong silid kung saan isasagawa ang pagsusuri sa DNA. Naging maayos at mabilis ang proseso, tila handang-handa ang lahat para sa pagdating ng pamilya Montale. “Kukuhanan ko na po kayo ng blood sample, Madam Montale,” magalang na saad ng doktor habang inihahanda ang hiringgilya at

“Bakit sa bodega ninyo dadalhin ang asawa ni Kuya?!” sigaw ni Amarra. Halatang nagngingitngit sa galit ang dalaga, nanginginig ang kanyang boses habang matalim ang titig sa mga guard na nakapaligid sa kanila ni Theariza. Halos sumikip ang dibdib niya sa nakikitang sitwasyon. “Kuya… wala ba tayong magagawa? Tatayo ka lang ba diyan?!” dagdag pa niya, halos pumutok ang boses sa desperasyon. Sa sandaling iyon, biglang napakapit si Theariza sa damit ni Amarra, nagkaroon siya ng kunting lakas para hawakan ang damit ni Amarra. Mahina ngunit desperado ang kapit nito, na para bang iyon na lamang ang natitirang lakas sa kanyang katawan. Halos itago pa niya ang mukha sa balikat ni Amarra, tila takot na takot sa kung anong mangyayari. Napalingon si Amarra at agad siyang napayakap sa dalaga upang hindi ito tuluyang mawalan ng balanse. “Ate… okay ka lang ba?” tanong niya agad, puno ng kaba at pangamba ang boses. Ngunit bago pa man makasagot si Theariza, mabilis na kumilos ang mga tauhan ni

Agad na yumuko si Nurse Alma sa nakahimlay na si Theariza. Mariin ang pagkakahawak niya sa baba ng babae at sapilitang itinaas iyon upang magtama ang kanilang mga mata. “Anong akala mo sa akin, ha? ‘Tanga’?” singhal niya, may halong panunuya sa boses. “Saan ka naman kukuha ng napakalaking pera para gawing triple ang sahod ko? Aber!” Mariin niyang binitawan ang baba ni Theariza dahilan upang mapabaling ang ulo nito sa gilid ng sahig. Ilang saglit pa ang lumipas nang biglang makarinig si Nurse Alma ng papalapit na mga yabag sa labas ng silid. Napamura siya. “Shit…” Sa isang iglap ay nagbago ang kanyang kilos. Mabilis niyang hinila si Theariza pataas mula sa pagkakaupo at marahas na ibinagsak muli sa kama. Halos umalog ang higaan sa lakas ng pagkakahiga nito. Sunod niyang inayos ang mga aparatong nakakabit sa katawan ni Theariza—ang dextrose, ang mga kable, at ang oxygen tube—na kanina’y tinanggal ni Theariza sa desperadong pagtatangka na makatakas. Maingat ngunit nagmamada

Mabigat ang paghinga ni Alexander nang tuluyan siyang makarating sa loob ng madilim na bodega. Kumakalansing pa ang mga susi sa kanyang bulsa habang mariin niyang itinulak ang pintuan. Pagpasok pa lang niya ay agad niyang nakita ang kaguluhan. Si Amarra ay desperadong nakikipagtulakan kay Nurse Alma na pilit namang inilalapit ang syringe sa linya ng dextrose na nakakabit sa braso ni Theariza. Halos mawalan na ng lakas ang babae sa sahig, maputla ang mukha at nanginginig ang mga daliri. “Anong kaguluhan ‘to?!” sigaw ni Alexander na umalingawngaw sa buong bodega. Napalingon si Amarra at agad na nakita ang kanyang kuya. “Kuya! Buti dumating ka! Pigilan mo siya!” sigaw niya habang pilit pa ring hinaharangan si Nurse Alma. “Nilalason niya si Ate Theariza!” Ngunit sa halip na magalit kay Nurse Alma, malamig lamang na tumingin si Alexander kay Amarra. “Ano bang nangyayari sa’yo, Amarra?” matigas niyang tanong. “Bakit ba gustong gusto mong ipagtanggol si Theariza?” Sandaling napatigil

Tuluyan nang kinaladkad ng mga bodyguard si Amarra palayo habang patuloy itong umiiyak at sumisigaw. “Ibabalik ko ang hustisya para sa kanya! Naririnig niyo ba ako?!” Ngunit isa-isang nagsara ang mga pinto sa mahabang hallway ng mansion hanggang sa tuluyang mawala ang kanyang boses. Sa loob ng silid kung saan nakahiga ang katawan ni Theariza, nanatili ang malamig na katahimikan. Ang monitor ay patuloy lamang na tumutunog. BEEEEEEEEEEP— Tuwid na linya. Wala nang buhay. Ngunit sa sandaling iyon, may kakaibang nangyari. Parang may manipis na ulap na unti-unting umaangat mula sa dibdib ni Theariza. Dahan-dahang nabuo ang isang anyo. Siya. Ang kaluluwa ni Theariza. Unti-unti niyang iminulat ang kanyang mga mata at naguluhang tumingin sa paligid. “A-ano…?” Napatingin siya sa kama. At doon niya nakita ang sarili niyang katawan. Maputla. Walang galaw. Walang buhay. Nanlaki ang kanyang mga mata. “Ako…?” Hindi niya maintindihan kung paano nangyari iyo