All Chapters of พี่เขยจัดหนัก: Chapter 11 - Chapter 20

คุณนายยิ้มชื่นชมกำนันอยู่ในที และก็ถือโอกาสฟ้องถึงความประพฤติของตะวันผู้เป็นลูกชายที่มักจะชอบต่อปากต่อคำกับหล่อนไม่ลดราวาศอก“ตะวันก็เป็นอย่างนี้ละครับ... ด้วยความเป็นคนไม่ยอมใคร ก็เลยทำให้บุคลิกภาพภายนอกอาจจะดูเป็นคนแข็งๆ อย่างที่เห็น แต่จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรหรอกครับ คนงานทุกคนในไร่รักตะวันกันทั้งนั้นละครับ”กำนันเดชไม่ได้ตำหนิลูกชาย ด้วยอยู่กันมาจนรู้นิสัยใจคอเป็นอย่างดี เพราะตะวันเป็นคนขยันขันแข็ง พูดจริง ทำจริงหากเอ่ยถึงความรับผิดชอบต่อหน้าที่การงาน ตะวันก็ไม่เคยบกพร่อง ยืนยันความสำเร็จด้วยภาพของไร่ส้มบนเนื้อที่พันกว่าไร่ ทอดยาวออกไปสุดลูกหูลูกตา จากแต่ก่อนซึ่งมีเนื้อที่เพียงไม่กี่ร้อยไร่ เรียกได้ว่าตอนนี้ ‘ไล่ล้อมตะวัน’ กลายเป็นไร่ส้มที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงใหม่ก็ว่าได้“ไม่ได้เจอกันก็นานหลายปี... แต่คุณนายยังเหมือนเมื่อก่อนที่เจอกัน สี่ปีมาแล้วยังดูไม่เปลี่ยนแปลงเลยนะครับ”กำนันเดชปากหวาน แวบหนึ่งของสายตาที่ทอดมองมา ทำให้คุณนายชดช้อยรู้ว่าตะวันได้เลือดเจ้าชู้มาจากไหน ที่แท้ก็ได้ความแพรวพราวมาจากตัวพ่ออย่างกำนันเดชนี่เอง“ที่ว่าฉัน ‘ไม่เปลี่ยนแปลง’ นั้นพ่อกำนันหมายความว่า ‘แก

ร่างน้อยๆ บนตักของปรางค์วลัยช่างเจื้อยแจ้วเจรจา หญิงสาวได้ยินเสียงน้ำตกแว่วมากระทบหูอย่างที่มะนาวว่าจริงๆ“ถึงแล้วครับ”พ่อเลี้ยงตะวันบอกหลังจากจดรถเอาไว้ที่ปากทางแคบๆ จากนั้นก็เดินจูงมือลูกๆ ก้าวลึกเข้าไปจนได้ยินเสียงน้ำตกซึ่งเป็นต้นตอของลำธารใส ไหลรินลงไปถึงลำห้วยใกล้ๆ กับสวนส้มของเขา“น้าปรางค์ว่ายน้ำเป็นมั้ยคะ”มะนาวถามผู้เป็นน้าด้วยสีหน้าอยากรู้“พอได้จ้ะ... แต่น้ายังว่ายไม่เก่ง”“น้ำไม่ลึกเท่าไรครับ”พ่อเลี้ยงตะวันหันมาบอกยิ้มๆ“พี่ตะวันพาเด็กๆ มาเล่นน้ำบ่อยมั้ยคะ”สายตาคมประกายชำเลืองมองพี่เขยแวบหนึ่ง เนื่องจากรูปร่างของเขาสูงใหญ่มาก ปรางค์วลัยถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมองตาเขาขณะถาม“สัปดาห์ละครั้งครับ พี่อยากให้เด็กๆ ว่ายน้ำเป็น แต่ตอนนี้ก็ว่ายได้แล้วนะครับ มะพร้าวว่ายเก่งกว่ามะนาว”ไม่นานตะวันก็พาลูกๆ และน้องเมียมาถึงลำธารใสแจ๋ว เวิ้งน้ำที่เห็นตรงหน้านั้นค่อนข้างนิ่ง เป็นบริเวณที่ตะวันได้สำรวจแล้วว่าปลอดภัยสำหรับเด็กๆ ที่กำลังจะลงเล่นน้ำ“น้าปรางค์คอยดูนะครับ”ด้วยความแก่นแก้วตามประสาเด็กชาย มะพร้าวตะโกนเรียกเสียงดัง ครั้นเมื่อทุกคนหันมามองมะพร้าวก็กระโดดตีลังกาลงไปในน้ำเสียงดัง

“ใจจริงปรางค์ก็อยากอยู่ค่ะ... อยากเที่ยวชมไร่ส้ม ปรางค์ชอบบรรยากาศที่นี่นะคะ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นคงต้องแล้วแต่คุณแม่จะตัดสินใจ”หญิงสาวให้เหตุผลหากเปรียบเทียบเรื่องความดื้อรั้นระหว่าง ‘รินรดา’ กับ ‘ปรางค์วลัย’ ผู้เป็นน้องสาว ตะวันรู้ว่ารินรดาหัวแข็งและดื้อรั้นกว่าหลายเท่านัก ภรรยาของเขาเป็นคนที่มารดาบังคับไม่ได้ ต่างจากปรางค์วลัยที่เชื่อฟังและอยู่ในโอวาทของคุณนายชดช้อยผู้เป็นมารดาอย่างเห็นได้ชัด“ถ้าน้องปรางค์ยืนยันว่าอยากอยู่ต่อแล้วละก็... พี่จะช่วยให้ปรางค์ได้อยู่กับหลานๆ อีกสักพักดีมั้ย”รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของพ่อเลี้ยงไร่ส้ม“ดีค่ะ... ว่าแต่พี่ตะวันจะทำยังไงคะ”“เถอะน่ะ... พี่มีวิธีของพี่”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์วาบขึ้นที่มุมปากข้างหนึ่งของเขาอีกครั้ง ตะวันมีวิธี แต่ขออุบเอาไว้ก่อน เขายังไม่อยากบอกในตอนนี้ระหว่างที่ตะวันลอยคออยู่ในน้ำใกล้กับหญิงสาว ห้อมล้อมไปด้วยเด็กๆ ที่สอดลำตัวเอาไว้ในห่วงยาง ลอยคอตีน้ำเล่นอย่างสนุกสนาน จู่ๆ ปรางค์วลัยก็เอ่ยถามพี่เขยในเรื่องซึ่งคับข้องใจของเธอมาตลอด“พี่ตะวันไม่คิดจะมีเมียใหม่หรือคะ?”“ตอนที่พี่สาวของปรางค์จากไปในปีแรกๆ พี่ไม่เคยค

พับผ่าสิ! ตอนที่ตะวันว่ายตามลงไปกอดรัดปรางค์วลัยใต้น้ำเมื่อครู่ อาการที่หญิงสาวเบียดหลังไหล่แอ่นระแน้เข้ากับลำตัวของเขา บอกเป็นนัยให้รู้ว่าปรางค์วลัยซ่อนความเร่าร้อนอย่างไม่ต้องสงสัย... แบบนี้แหละเขาชอบนักขณะที่ทุกคนกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน จู่ๆ เสียงอุทานก็ดังลั่นมาจากโขดหินริมตลิ่ง“ต๊าย! ยัยปรางค์ ดูสิเสื้อผ้าเปียกปอนน่าเกลียดมาก เป็นสาวเป็นนางใส่เสื้อยืดบางๆ ลงเล่นน้ำได้ยังไง ขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”คุณนายชดช้อยเสียงแหวขึ้นมาทันที หลังจากกระวนกระวายเป็นห่วงที่เห็นว่าลูกสาวหายมานาน จึงรบเร้าให้กำนันเดชพามาตามถึงลำธารที่ทุกคนกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน“เด็กๆ ยังสนุกกันอยู่เลยนะคะคุณแม่”ปรางค์วลัยบอกมารดา “ก็ปล่อยให้หลานๆ เล่นไปสิ แต่แกเลิกเล่นได้แล้ว… นี่เป็นคำสั่ง” คุณนายชดช้อยทนดูไม่ได้ กับสภาพของลูกสาวที่เสื้อยืดเปียกปอนแนบเน้นสรีระจนแลเห็นหนั่นเนื้อทรวงอกอวบใหญ่เป็นรูปเป็นร่างสะดุดตาตะวันมองตามเรือนร่างอ้อนแอ้นอรชรของปรางค์วลัยที่กำลังแหวกว่ายเข้าหาฝั่ง ท่าทางเธอกลัวมารดาอย่างเห็นได้ชัดสิ่งที่เห็นทำให้ตะวันรู้ว่าบางทีอาจเป็นเพราะความเจ้าระเบียบจนเ

ป้ามะลิรีบเสริม นางไม่ได้ยกยอหรือพูดเกินเลยไปจากความจริงสักนิด เพราะว่าใบหน้ารูปไข่ที่เห็น ปาก คอ คิ้ว คางและผิวพรรณของปรางค์วลัยล้วนถอดแบบของผู้เป็นมารดามาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน“มีแมวมองหลายรายมาทาบทามยัยปรางค์ไปประกวดนางสาวไทย แต่ฉันไม่อนุญาติ”คุณนายเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจอยากอวดลูกสาวแสนสวย “คนงานตั้งโต๊ะกันเรียบร้อยแล้วค่ะ เวทีก็เสร็จแล้ว จะให้ยกอาหารออกมาเลยมั้ยคะพ่อเลี้ยง”ป้ามะลิรีบรายงานเมื่อตะวันเดินเข้ามาสมยังบริเวณที่ทุกคนยืนคุยกันอยู่ หลังจากเดินไปสั่งงานกับลูกน้องที่กลางสนามหญ้าหน้าเรือนใหญ่ปรางค์วลัยเริ่มคุ้นเคยกับคำว่า ‘พ่อเลี้ยง’ ที่คนงานใช้เรียกขานตะวันจนติดปาก เธอรู้ว่าคำนั้นใช้เรียกผู้มีอันจะกิน พูดง่ายๆ ก็คือร่ำรวย รวมทั้งใช้เรียกผู้มีบารมีที่มีผู้คนเคารพนับถือ สามารถเลี้ยงดูและรับผิดชอบคนงานในไร่ส้มจำนวนมากได้อย่างที่เห็น“รออีกสักพักก็ได้ เดี๋ยวค่อยยกอาหารออกมา”ตะวันบอกกับป้ามะลิ ขณะทอดสายตาไปยังคนงานที่กำลังช่วยกันจัดโต๊ะ เก้าอี้ ประดับประดาดวงไฟเล็กๆ หลากสีสันพันรอบโคนต้นไม้ สูงขึ้นไปถึงกิ่งก้าน บ้างก็ช่วยกันสูบลูกโป่งแล้วเอามาห้อยไว้ตามซุ้มซึ่งโ