ไม่เพียงแต่ประโยคคำพูดที่ทำร้ายจิตใจคนฟัง แววตาและสีหน้าที่บ่งบอกถึงความสงสัย ไร้ความสนิทและผูกพันฉายชัดของหญิงสาว ทำเอาใจของเจียงซือหยางแทบจะขาด“เสี่ยวซี! ทำไม...” เจียงซือหยางร้องออกมา ก่อนที่จะโผตัวเข้าไปกอด ทว่าร่างเพรียวบางที่เพิ่งฟื้นขึ้นมานั้น กลับขยับตัวหนีห่าง จนแทบชิดขอบเตียงพร้อมกับยกมือขวางไว้ แววตากลมโตบ่งบอกถึงความตกใจและหวาดระแวง“เอ่อ... คุณเป็นใครคะ? เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง? แล้ว... ที่นี่ที่ไหนกัน?”เจียงซือหยางที่ยังไม่ทันได้นอน กอปรกับความเสียใจที่ถาโถมเข้ามาทำเอาหน้าถอดสี “เสี่ยวซี... นี่พี่เองไง พี่หยางของหนูไง! อย่ามาล้อเล่นแบบนี้สิ หัวใจพี่จะวายแล้วนะ!”เขาพยายามจะเอื้อมมือไปกุมมือเธอ ทว่าฟ่านลั่วซีกลับสะบัดหนีอย่างแรงราวกับเจอของร้อน “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะคุณ! ฉันไม่รู้จักคุณ! ฉันจำได้แค่ว่าฉัน... ฉันมีคนที่ฉันรักอยู่แล้ว และคนคนนั้นไม่ใช่คุณอย่างแน่นอน!”พี่ชายและพี่สะใภ้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้านหลัง แม้ว่าจะตกใจไม่แพ้กัน แต่เมื่อเห็นท่าทางของฟ่านลั่วซีที่ตื่นกลัวแล้ว ก็จำต้
Baca selengkapnya