Semua Bab สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์: Bab 111 - Bab 120

หลังจากที่เจียงซือหยางส่งฟ่านลั่วซีเข้าห้องตรวจไปได้ไม่นานนัก เจียงอวี้เฉิงและชิงซูเหยาก็รุดหน้าตามมาสมทบด้วยสีหน้าท่าทางที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล พวกเขาเจอเจียงซือหยางในสภาพที่ดูแทบไม่ได้ เส้นผมที่เคยเซตมาอย่างดีบัดนี้ลู่ตกลงมาปรกหน้าปรกตา เสื้อเชิ้ตเนื้อดีเปียกโชกแนบไปกับลำตัวแข็งแกร่งจนเห็นมัดกล้ามชัดเจน และที่พื้นโรงพยาบาลมีหยดน้ำไหลซึมจากกางเกงของเขาเป็นทางยาว“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? อาหยาง แค่พากันไปเที่ยวกันแค่สองคน แล้วทำไมเสี่ยวซีถึงได้เกิดอุบัติเหตุตกน้ำตกท่าจนหมดสติไปแบบนี้ล่ะ!” เจียงอวี้เฉิงถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจไม่ใช่ว่าเขาไม่เป็นห่วงน้องชาย… แต่เมื่อมาที่โรงพยาบาลชิงสุ่ยแล้วยังเห็นเจียงซือหยางปกติสุขดีทุกอย่าง จึงได้เบาใจ แต่ก็อดเป็นห่วงหญิงสาวร่างบอบบางที่ตกน้ำไปไม่ได้นั่นว่าที่ลูกสะใภ้คนเล็กของคุณนายเจียงเขาเลยนะ!? ถ้าเกิดอะไรขึ้น ใครจะรับผิดชอบไหว!เจียงซือหยางที่กำลังนั่งสั่นน้อย ๆ จากความเย็นของแอร์โรงพยาบาลและอาการช็อก ได้แต่นั่งกุมขมับพลางถ่ายทอดเหตุการณ์ระทึกขวัญทุกอย่างให้พี่ชายฟังด้วยน้ำเสียงที่สั่

ในเช้าวันที่อากาศสดใส อบอวลไปด้วยแสงแดดอ่อนละมุนและสายลมโชยเย็นสบาย ขบวนรถเอสยูวีสีดำเรียบหรูของตระกูลเจียงได้เคลื่อนตัวมาหยุดลง ณ ลานดินกว้างทางขึ้นศาลเจ้าโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาชิงสุ่ยทัศนียภาพรอบด้านเต็มไปด้วยความร่มรื่นเขียวขจีของทิวสนนับพันต้นที่พลิ้วไหวตามแรงลม เสียงกระดิ่งลมดังกังวานแว่วมาเป็นระยะ มีการตกแต่งด้วยผ้าแพรหลากสีสันสลับซับซ้อนตามราวบันไดหินที่ทอดยาวสู่ศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์เบื้องบนฟ่านลั่วซี ในวันนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด เธอสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีอ่อนละมุนตาที่ช่วยขับเน้นผิวขาวผ่องให้ดูนวลเนียนยิ่งขึ้น ร่างบางเดินเคียงคู่มากับชิงซูเหยาที่คอยชวนคุยและแนะนำเรื่องความเชื่อในการเสี่ยงเซียมซีอย่างสนุกสนานระคนเอ็นดูโดยมีสองหนุ่มตระกูลเจียงอย่างเจียงซือหยางและเจียงอวี้เฉิงเดินคุมเชิงรักษาระยะห่างอยู่เบื้องหลังอย่างสบาย ๆ ทว่าระแวดระวังภัยอย่างสูงสุด พร้อมกองกำลังบอดี้การ์ดในชุดลำลองเหมือนนักท่องเที่ยวกระจายตัวโอบล้อมพื้นที่ไว้อย่างแน่นหนาทันใดนั้นเอง เด็กวัดท่าทางซื่อบริสุทธิ์ในชุดขาวสะอาดสะอ้านคนหนึ่งก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข

บนลานกว้างหน้าศาลเจ้าไม้โบราณที่ประดับประดาด้วยโคมกระดาษสีชาดพลิ้วไหวตามแรงลม บรรยากาศรอบกายในยามนี้ ดูงดงามราวกับภาพวาดพู่กันจีนที่แสนสงบเงียบและเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังแสงแดดรำไรยามสายลอดผ่านพุ่มใบอันหนาทึบของต้นไม้พันปีที่ทอดตัวลงมาเป็นลำแสงสีทองอร่ามผ่านร่างของฟ่านลั่วซีและชิงซูเหยาที่กำลังเดินทอดน่องชมทัศนียภาพอย่างเพลิดเพลินใจ โดยมีบอดี้การ์ดร่างกำยำล่ำสันฝีมือฉกาจจำนวนสามนายเดินตามประกบหลังทั้งคู่อยู่อย่างรัดกุมทุกฝีก้าวทว่าในจังหวะที่กำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น นักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่เดินสวนทางมาจนเกิดเป็นมุมอับสายตาชั่วคราว ลูกดอกอาบยาสลบชนิดออกฤทธิ์รุนแรงฉับพลันก็พุ่งเข้าใส่ลำคอแกร่งของบอดี้การ์ดที่เดินรั้งท้ายสุดอย่างแม่นยำราวจับวาง!ฟิ้ว! ปัก!บอดี้การ์ดนายนั้นแทบจะไม่มีโอกาสได้อ้าปากร้องขอความช่วยเหลือหรือแตะปืนที่ข้างเอว ร่างทั้งร่างก็พลันกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อย ๆ ทรุดฮวบลงพิงกับกำแพงหินอย่างเงียบเชียบดูคล้ายกับคนนั่งพักเหนื่อยธรรมดาก่อนที่ลูกดอกอาบยาสลบจะถูกยิงออกมาอย่างไร้เสียงอีกครั้ง ซึ่งจัดการกับบอดี้การ์ดนายที่สองที่กำลังเสี

ภายในห้องโดยสารของรถเอสยูวียุโรปกันกระสุนสีดำมันปลาบที่กำลังพุ่งทะยานไปตามเส้นทางคดเคี้ยวลาดชันของเทือกเขาชิงสุ่ยบรรยากาศภายในถูกปกคลุมด้วยรังสีสังหารของสองพี่น้องตระกูลเจียง เจียงซือหยางออกแรงกำพวงมาลัยหนังแท้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีดและเส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามลำแขนแกร่งดวงตาจิ้งจอกที่เคยแพรวพราวจ้องเพียงถนนเบื้องหน้า ส่วนทางด้านเจียงอวี้เฉิง ผู้เป็นพี่ใหญ่ ซึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่ข้าง ๆ กลับกำลังจ้องมองข้อความสั้นข่มขู่ในโทรศัพท์มือถือที่ถูกส่งมาจากหมายเลขปริศนาด้วยแววตาที่เย็นเยียบ“หากพวกแกอยากได้เมียของพวกแกคืนกลับไปในสภาพที่ยังมีลมหายใจ ก็จงนำเงินสดจำนวนหนึ่งพันล้านหยวนมาวางไว้ที่พิกัดท่าเรือเก่าทิศใต้ภายในเวลาสองชั่วโมง อย่าคิดเล่นตุกติกกับข้าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น แกจะได้เห็นเมียรักกลายเป็นศพเฝ้าชิงสุ่ยแน่นอน”“หนึ่งพันล้านหยวนงั้นเหรอ... มันคงกะจะใช้เงินก้อนโตนี้เป็นทุนก้อนสุดท้าย เพื่อไปเสวยสุขและสร้างอาณาจักรใหม่ในต่างประเทศแน่ ๆ” เจียงอวี้เฉิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบ “แต่พี่ว่ามันโง่เง่าชะมัด คิดจะหลอกให้พวกเราเ

เจียงซือหยางฟิวส์ขาดอย่างสมบูรณ์แบบ รังสีสังหารเข้มข้นแผ่ซ่านออกมา เขาพุ่งเข้าหานายใหญ่ของเป่ยด้วยความเร็ว แรงปะทะทำให้ร่างของศัตรูกระเด็นลอยไปกระแทกผนังคอนกรีตจนแตกร้าว ก่อนที่เจียงซือหยางจะคว้าตะครุบปืนพกที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา“ไปลงนรกซะ... เป่ยเยี่ยนเฉิน!”ปัง! ปัง! ปัง!เจียงซือหยางลั่นไกสังหารอย่างไร้ซึ่งความปรานี กระสุนตะกั่วแต่ละนัดพุ่งเจาะทะลวงเข้าสู่จุดสำคัญกลางอกและศีรษะของเป่ยเยี่ยนเฉิน จนร่างนั้นกระตุกเพียงครู่เดียวและดับดิ้นสิ้นลมหายใจคาที่ โดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้องขอชีวิตเป็นครั้งสุดท้ายร่างของเป่ยเยี่ยนเฉินนอนแน่นิ่งไร้วิญญาณกลางกองเลือด ปิดฉากตำนานอำมหิตขององค์กรเป่ยด้วยน้ำมือของสารวัตรเจียงซือหยางอย่างสมบูรณ์เด็ดขาด!เจียงอวี้เฉิงที่ยังคงสั่นเทาจากการสวมกอดปกป้องเมียรักไว้แน่นในวงแขนแกร่งค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาซีดเผือดขาวราวกับกระดาษ ขณะที่หันไปมองร่างบอบบางของน้องสะใภ้ที่ทรุดกองอยู่แทบเท้าฟ่านลั่วซีนอนจมกองเลือดสีแดงฉานเพียงเพื่อจะปกป้องพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยร่างของเธออีกชั้นหนึ่งอย