Lahat ng Kabanata ng สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์: Kabanata 71 - Kabanata 80

“อาหยาง... ฉันว่าช่วงนี้พวกเป่ยมีเคลื่อนไหวแปลก ๆ วะ” เสิ่นเหยียนเอ่ยขึ้น ภายในห้องสามศูนย์เจ็ดที่ติดตั้งจอมอนิเตอร์นับสิบเครื่อง“ยังไง?” เจียงซือหยางถามเสียงเครียด พลางลุกขึ้นเดินมาดูที่หน้าจอด้วยเช่นกันเสิ่นเหยียนชี้ไปทางจอมอนิเตอร์จอหนึ่ง ทำให้เห็นอาเล่อและเอ้อร์ฮั่วกำลังลับ ๆ ล่อ ๆ ใกล้ ๆ บริเวณร้านหมื่นบุปผา ซึ่งฟ่านลั่วซีกำลังทำงานตามปกติและเป็นไปตามที่ฟ่านลั่วซีคาดเดา ตั้งแต่ที่เธอกลับมาทำงาน บรรดานักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามาใช้บริการมากมาย และบางส่วนหญิงสาวก็สามารถคาดเดาและจดจำนักท่องเที่ยวคนนั้นไว้ก่อนจะใช้โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่เจียงซือหยางซื้อให้ คอยส่งสัญญาณไปให้เจียงซือหยางและเสิ่นเหยียนใช้กล้องวงจรปิดคอยจับตาและไล่เส้นทางการท่องเที่ยวและพำนักปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเสี่ยวซีสามารถระบุสายลับของเป่ยได้เกือบสิบคน!ดังนั้น พวกเขาจึงพอรู้แหล่งกบดานของสายลับคนอื่น ๆ ที่ปลอมปนอยู่ในเมืองชิงสุ่ยได้ และมั่นใจได้อย่างหนึ่งว่าสายลับเหล่านี้ได้รับภารกิจที่แยกกันอย่างชัดเจน เพราะสายลับคนอื่นแค่แสร้งมาใช้บริการแล้วก

แววตาหม่นหมองของเจียงซือหยางทำให้ฟ่านลั่วซีเข้าใจความคิดทั้งหมดทั้งมวลของเขาได้ในทันทีเพราะเขากลัวว่าจะไม่ได้เจอเธออีกแล้วสินะ...ความคิดนั้น ทำให้หญิงสาวพลันลมหายใจสะดุด มันคือความหวาดกลัวแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เมื่อคิดว่าเธอเองก็อาจจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้วเหมือนกันคลื่นอารมณ์บางอย่างก็พลันแตกกระจายแผ่ซ่านไปทั้งตัว ในวินาทีนั้นเองที่ฟ่านลั่วซีตอบได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่ามันคือ ‘ความรัก’มันคือความรู้สึกที่ไม่อยากพลัดพรากจากคนตรงหน้า มันคือความปรารถนาที่จะได้อยู่ร่วมกันไปตลอดชีวิต ไม่อยากสูญเสียอีกฝ่ายไปแบบนี้ทว่ามันก็คือโซ่ตรวนที่อาจฉุดรั้งเขาไว้เช่นกัน...ถ้าหากว่านี่คือครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้เจอกัน... งั้นเธอก็ขอเอาแต่ใจบ้าง ขอทิ้งทวนทุกความรู้สึกที่มีให้กันจนล้นอก เพื่อที่ในวันข้างหน้าจะไม่ได้นึกเสียใจว่าทำไมวันนี้... วันที่ยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย ถึงไม่รักเขาให้มากที่สุด!“พี่หยาง...” ฟ่านลั่วซีเรียกอีกฝ่ายเรียกเบา พลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ สองมือประคองแก้มสากไว้ สบตากับเขาอย่างแน่วแน่ “หน

สิ้นเสียงขู่ของฟ่านลั่วซีก็ก่อเกิดเป็นคลื่นลมวสันต์อีกหลายครั้งหลายครา ราวกับต้องการสลักความรู้สึกเหล่านี้ลงบนเรือนร่างของอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุดในขณะที่ทั้งคู่กำลังเร่งทำเวลา เจียงซือหยางกำลังจะเริ่มบทรักครั้งที่สาม โทรศัพท์มือถือของเขาก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาเสียก่อน กิจกรรมบนเตียงจำต้องหยุดชะงักสองแขนของฟ่านลั่วซีคลายออกอย่างว่าง่าย ร่างสูงสบตาอย่างหนักใจ ก่อนจะรีบลุกไปรับโทรศัพท์อย่างรวดเร็วปลายสายพูดมาเพียงไม่กี่คำ ใบหน้าคมคายก็มืดทะมึน จนฟ่านลั่วซีที่ลุกขึ้นนั่ง เตรียมจะลุกไปแต่งตัวต้องหยุดชะงักแล้วถามไถ่ หลังเห็นเขากดวางสาย“มีอะไรรึเปล่าคะ? พี่หยาง”หัวคิ้วของเจียงซือหยางขมวดแน่น “กำลังเสริมที่พี่เรียกมารับเราจากเมืองหลวงเกิดปัญหา ติดด่านอยู่ระหว่างทาง ดูท่าไม่น่าจะมาถึงได้ง่าย ๆ ”“!!!” ดวงตากลมโตของแฟนสาวเบิกโพลง “ฝีมือเป่ยเหรอคะ?”ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างรู้สึกผิด “พี่ขอโทษนะ พี่ไม่รอบคอบเอง...”เจียงซือหยางขบกัดลงบนริมฝีปากอย่างครุ่นคิด ยามนี้ กำลังเสริมขอ

ภายในห้องพักหมายเลขสามศูนย์เจ็ดได้กลายเป็นศูนย์บัญชาการยุทธวิธีชั่วคราว กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่กระจายอยู่ท่ามกลางแสงสีฟ้าสลัวจากหน้าจอมอนิเตอร์นับสิบเครื่องที่กำลังดึงสัญญาณจากกล้องวงจรปิดทั่วเมืองชิงสุ่ยมาแสดงผลหลังจากที่เจียงซือหยางอธิบายต้นตอที่ทำให้เขาได้รู้แผนการป้องกันของเป่ยมาได้ พร้อมทั้งยืนยันพิกัดตำแหน่งในการส่งของได้อย่างชัดเจน ทั้งเจียงซือหยางและเสิ่นเหยียนต่างก็รีบปรึกษาแผนการบุกในทันทีรวมถึงแผนการสกัดกองกำลังเสริมจากเมืองหลวงที่ไม่สามารถมาถึงชิงสุ่ยได้ในระยะเวลาที่กำหนด ทำให้ฟ่านลั่วซีจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่อ นั่นจึงทำให้พวกเขาต้องวางแผนกันใหม่ว่าจะเรียกกองกำลังเสริมมาที่นี่ด้วยวิธีใดดีเสิ่นเหยียนนั่งประจำการหน้าคีย์บอร์ด นิ้วเรียวพรมลงบนแป้นพิมพ์ เพื่อประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้มาอย่างรวดเร็ว ขณะที่เจียงซือหยางยืนกอดอกจ้องมองกระดาษจดลายมือหวัดของตนเองที่ระบุรายละเอียดแนวป้องกันของเป่ยไว้อย่างครบถ้วน“ดูจากแผนการวางกำลังที่แกจดมา...  ไอ้พวกนี้ มันตั้งใจจะสร้างป้อมปราการถาวรชัด ๆ ไม่ใช่แค่ที่ส่งของชั่วคราวแล้ว” เสิ่นเหยียนเอ

เสียงล้อรถเอสยูวีบดลงบนพื้นกรวดละเอียดหน้าเรือนริมน้ำตระกูลหลินดังสนั่นไปทั่วบริเวณ พร้อมกับการเหยียบเบรกอย่างแรงจนตัวรถโยกคลอนเจียงซือหยางดับเครื่องยนต์ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวพะวักพะวนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากวาดสายตาคมกริบมองสำรวจไปรอบบริเวณด้วยสัญชาตญาณเมื่อเห็นเงาร่างของกลุ่มชายชุดลำลอง ซึ่งเป็นคนของตระกูลเจียงแฝงตัวยืนเฝ้าตามจุดยุทธศาสตร์อย่างแน่นหนาและเงียบเชียบ เขาก็พอจะลอบถอนหายใจออกมา เพื่อลดความกดดันลงได้บ้าง“แหม่... รีบกลับมาขนาดนี้ กลัวห้องจะหาย หรือกลัวเมียตัวน้อยจะตื่นมาไม่เจอหน้าสามีเข้าให้ล่ะเนี่ย อาหยาง?” เสิ่นเหยียนที่ก้าวลงจากรถเดินตามมาติด ๆ แซวขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก ก่อนจะโผตัวไปเกาะต้นไม้ข้างทาง เพื่ออาเจียนออกมาด้วยฝีมือการขับรถของเพื่อนสนิทที่ราวกับท้าทายยมทูตไม่เคยคิดว่าตัวเองจะอยู่ใกล้ความตายขนาดนี้มาก่อนเลย!แม่งเอ๊ย! ทีหลังจะไม่ยอมให้มันจับพวงมาลัยแล้ว!ทว่าดวงตาจิ้งจอกของเจียงซือหยางในยามนี้ ไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะรับมุกตลกใด ๆ เขาเพียงแค่ถอนหายใจหนัก ๆ ออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าก้าวยาว