สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์กู้ชีพที่พุ่งทะยานจากเมืองชิงสุ่ยค่อย ๆ ลดระดับความเร็วและเสียงคำรามลงอย่างช้า ๆ เมื่อเครื่องร่อนลงจอดสนิทบนลานจอดดาดฟ้าของโรงพยาบาลเจียงอันกั๋วใจกลางเมืองหลวงอีกครั้งท่ามกลางแสงไฟสปอตไลต์ที่สาดจ้าไปทั่วบริเวณ ทีมแพทย์และพยาบาลเฉพาะทางนับสิบชีวิตพุ่งตัวเข้าหาร่างที่นอนสงบนิ่งบนเตียงสนามทันทีที่ประตูเครื่องเปิดออกฟ่านลั่วซีในสภาพบอบช้ำถูกเข็นผ่านโถงทางเดินอย่างเร่งรีบ เสียงล้อเตียงฉุกเฉินกระทบกับพื้นขัดมันสอดรับกับจังหวะการก้าวเท้าที่เร่งรีบของทุกคน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศร่างบอบบางที่ลมหายใจรินรดแผ่วเบาถูกผลักหายเข้าไปหลังประตูของห้องศัลยกรรมระบบประสาท พร้อมกับไฟสัญลักษณ์สีแดงหน้าห้องที่สว่างวาบขึ้นในทันตาบริเวณหน้าห้องผ่าตัดที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยสมาชิกสายเลือดตระกูลเจียงหลายชีวิต ทั้งเจียงเว่ย ฉินรั่วหยา เจียงจื้อรุ่ย เจียงเทียนอวี่ และเจียงอันหมิงที่ต่างเร่งรุดมาโรงพยาบาลทันทีที่ทราบข่าวของฟ่านลั่วซีด้วยสีหน้าวิตกกังวลเจียงซือหยางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกเย็นชืด แผ่นหลัง

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนละมุนสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางลูกไม้หรูหราของห้องพักฟื้น กลิ่นอายของอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าขับไล่ความอึดอัดของกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นยาให้จางหายไปเจียงอวี้เฉิงและชิงซูเหยาเดินทางมาถึงโรงพยาบาลเจียงอันกั๋วตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง พร้อมหิ้วอาหารบำรุงกำลังรสเลิศจากฝีมือเชฟระดับมิชลินสตาร์ประจำตระกูลเจียงมาฝากสองหนุ่มที่เฝ้าไข้ว่าที่น้องสะใภ้“เสี่ยวซีฟื้นหรือยัง?” ชิงซูเหยาเปิดประตูห้องพัก พร้อมถามด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเจียงซือหยางที่ยังมืดทะมึน เธอก็รู้คำตอบได้โดยที่ไม่ต้องมีใครบอก“ยาสลบคงยังไม่หมดฤทธิ์น่ะสิ” เจียงอวี้เฉิงปลอบใจ พลางวางอาหารต่าง ๆ ลงบนโต๊ะ “มา มา คนป่วยยังไม่ฟื้น คนเฝ้าไข้ก็มากินข้าวกันก่อน”พี่ใหญ่เอ่ยเรียกน้องชายทั้งสองคน โดยที่เจียงซือหยางยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย ส่วนเจียงจื้อรุ่ยกำลังบิดขี้เกียจอยู่บนโซฟาราคาแพงก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…เสียงเคาะประตูอย่างขออนุญาตดังขึ้น เมื่อทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

“อาการคนไข้ดีขึ้นมากแล้วครับ พักดูอาการที่นี่อีกคืน พรุ่งนี้ สาย ๆ ก็สามารถกลับบ้านได้แล้วครับ” หมอประจำตัวสรุปผลเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะออกจากห้องพักผู้ป่วยออกไปใบหน้าคมคายของเจียงซือหยางที่มีรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้าตลอดเวลา นับตั้งแต่ที่แฟนสาวฟื้นขึ้นมาและจำเขาได้ในที่สุด จนบรรดาพี่ชายพี่สะใภ้ค่อนขอดว่าเขายิ้มเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที “พรุ่งนี้ เราจะได้กลับบ้านกันแล้วนะ เสี่ยวซี”คำชวนกลับบ้านของเขา ทำเอารอยยิ้มของฟ่านลั่วซีจืดเจื่อนไปชั่วครู่ “พ่อกับแม่ของพี่หยาง เขาจะ… เอ่อ… ยอมรับหนูได้เหรอคะ?”คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงราวกับได้คำพูดแปลกแปร่ง “เสี่ยวซี… ตั้งแต่ที่หนูความจำเสื่อมรอบก่อน พ่อกับแม่พี่ก็เรียกหนูว่าลูกสะใภ้แล้วนะ นี่เหลือแค่พาหนูไปจดทะเบียน เข้าพิธีแต่งงานเท่านั้นแล้วเนี่ย!”ใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อกับคำกล่าวตรง ๆ ของเขา หัวใจของฟ่านลั่วซีพองโตอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอไม่เคยนึกฝัน… ไม่สิ! ใครบ้างที่จะไม่คาดหวังให้ชีวิตตัวเองได้พบเจอกับคนที่รัก ครอบครัวสามีที่เอ็นดู

เช้าวันรุ่งขึ้น แพทย์เจ้าของไข้ได้เซ็นอนุมัติให้เธอออกจากโรงพยาบาลได้ เจียงซือหยางช่วยประคองร่างบางขึ้นรถสปอร์ตคันหรูคู่ใจ ก่อนจะทะยานออกสู่ถนนใหญ่ทันที ทว่าจุดมุ่งหมายกลับไม่ใช่คฤหาสน์ตระกูลเจียงอย่างที่คิดเจียงซือหยางตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวขวับเข้าสู่เส้นทางลัดที่มุ่งตรงไปยังสำนักงานเขตด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มอย่างมีความสุข“พี่หยางคะ... เราแวะที่นี่ทำไมกันคะ?” ฟ่านลั่วซีเอ่ยถามด้วยความงุนงง ขณะมองป้ายสำนักงานเขตที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า“พี่ก็พาเรามาจดทะเบียนน่ะสิ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างมีความสุข ก่อนจะดับเครื่องยนต์ลงอย่างนุ่มนวล “พี่จะพาเราไปจดตั้งแต่ที่อยู่ชิงสุ่ยแล้ว พอกลับมาถึงเมืองหลวง เราก็ดันความจำเสื่อมอีก... ตอนนี้ เราจำพี่ได้ พี่ก็ต้องรีบพามาจดทะเบียนไว้ก่อน เผื่อเราความจำเสื่อมอีก พี่จะได้มีหลักฐานมายืนยันตัวตนได้ ไม่ต้องเป็นคนแปลกหน้าของเราอีก”“แหม... พี่หยางก็...” หญิงสาวอดลากเสียงอย่างเคอะเขินกับวีรกรรมในตอนนั้นไม่ได้ ก่อนที่เธอจะรีบคว้าแขนเขาไว้แล้วกระซิบแย้งเสียงแผ่วด้วยความกังว

ในค่ำคืนสุดท้ายก่อนจะถึงวันวิวาห์อันยิ่งใหญ่ที่โรงแรมเจียงเจิ้น เจียงซือหยางตัดสินใจขับรถพาฟ่านลั่วซีแยกตัวออกมาจากความวุ่นวายของการเตรียมงานในคฤหาสน์ตระกูลเจียงเขาพาเธอมาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้แกะสลักของห้องสูทสุดหรูในโรงแรมหกดาวใจกลางเมืองหลวงของตระกูล ซึ่งเป็นสถานที่แรกที่พวกเขาได้เจอกัน“พี่หยางคะ... พรุ่งนี้ เราสองคนต้องตื่นแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวเข้าพิธีไม่ใช่เหรอคะ ทำไมจู่ ๆ พี่ถึงพามาที่นี่ล่ะคะ?” ฟ่านลั่วซีเอ่ยถามด้วยความงุนงงสงสัย“แค่แวะมาที่นี่กับพี่แค่แป๊บเดียวเอง เสี่ยวซี” เจียงซือหยางไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่เขากลับส่งยิ้มละมุนที่ดูมีเลศนัยแพรวพราวเยี่ยงจิ้งจอกหนุ่มจอมวางแผนเขาค่อย ๆ แตะคีย์การ์ดลงบนแถบเซนเซอร์จนส่งเสียงสัญญาณตอบรับเบา ๆ ก่อนจะผลักบานประตูหนาหนักให้เปิดออกกว้าง เพื่อเชื้อเชิญให้หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปในห้องฟ่านลั่วซีค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องที่ถูกจัดวางเฟอร์นิเจอร์ไว้อย่างหรูหรา เธอหยุดยืนนิ่งอยู่กลางห้องพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างละเอียด ตั้งแต่พรมขนสัตว์เนื้อนุ่มที่โอบรับทุกก้าวเดิ