Lahat ng Kabanata ng สายลับไซด์ไลน์ของคุณตำรวจสายเปย์: Kabanata 61 - Kabanata 70

ดวงตากลมโตเบิกกว้างอีกครั้ง จนแทบจะถลนออกมา ทำเอาเจียงซือหยางหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้มหน้าจูบเรียวปากเล็ก ๆ นั้นอย่างรวดเร็วไปหนึ่งทีด้วยความมันเขี้ยว“พี่หยาง!” ฟ่านลั่วซีหลุดจากภวังค์เรียกเขาเสียงเขียว ก่อนที่เธอจะรู้สึกตัวว่าตอนนี้ถูกบังคับให้นอนราบลงบนโซฟา โดยที่อีกฝ่ายคร่อมร่างอยู่ข้างบนอย่างไร้ทางหนี “ออกไปเลยนะ!”ฟ่านลั่วซีไม่พูดเปล่า สองแขนค้ำยันไหล่หนากำยำดุจเขาไท่ซานไว้ เพราะกลัวว่าเขาจะโน้มตัวลงมาฉวยโอกาสกับเธออีกเจียงซือหยางหรี่ตาลงอย่างระอา ...คิดว่าเรี่ยวแรงน้อยนิดอย่างนั้นจะหยุดเขาได้หรือไง? แค่เขาทิ้งตัวตามแรงโน้มถ่วงลง เธอก็หนีไปไหนไม่หรอกแล้ว!“พี่สารภาพรักกับเราไปแล้ว แล้วเราล่ะ?” เจียงซือหยางถามกลับทื่อ ๆฟ่านลั่วซีขมวดคิ้วแน่น หรี่ตามองเขม็ง “พี่หยาง... คำสารภาพรักของพี่ มันดูชุ่ยมากเลยอ่ะ”เจียงซือหยาง “...”“ก็พี่ไม่เคยสารภาพรักใครนี่” เจียงซือหยางอดแย้งออกมาไม่ได้ “เสี่ยวซีคิดดูสิ แค่คนเสเพลอย่างพี่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองว่ารักหนู

ริมฝีปากร้อนที่มาพร้อมปลายลิ้นที่คุ้นเคย แทรกผ่านเข้ามาตักตวงความหวานที่ชุ่มฉ่ำ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงมาแนบชิดบดเบียดเสียดกายหวังผสานจะเป็นหนึ่งเดียวกันฟ่านลั่วซีแหงนเงยใบหน้ารับจูบของเขาอย่างว่าง่าย สองแขนยกขึ้นคล้องรอบคอของเขา ในขณะที่สองมือของเจียงซือหยางล้วงต่ำไปไล่ปลดกระดุมทีละเม็ดอย่างช่ำชองท่ามกลางริมฝีปากที่ขบกัดเธอไม่ปล่อย เจียงซือหยางก็ดันตัวเธอให้ลอยเหนือโซฟา เพื่อรั้งเสื้อตัวหนาออกไป เปิดโอกาสให้ร่างบางได้ร้องประท้วงแผ่วเบา “โซฟาแข็ง”เจียงซือหยางอมยิ้มกับคำอุทธรณ์น่ารักนั้น “บนเตียง เราทำไปเจ็ดรอบแล้ว... รอบที่แปด พี่ขอเป็นโซฟาก่อนนะ”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสัมผัสลมเย็นที่พัดผ่านผิวกายหรือคำพูดกำกวมของเขาที่ทำเอาฟ่านลั่วซีถึงกับสั่นสะท้าน เมื่อตระหนักได้ว่าความเสียวซ่านรุนแรงในค่ำคืนนั้น กำลังจะกลับมาถาโถมในตัวเธออีกหนเจียงซือหยางเลื่อนริมฝีปากไปตามซอกคอหอมกรุ่นกลิ่นสบู่อ่อน ๆ“อ๊ะ! พี่หยาง มันจั๊กจี้!!” ร่างเพรียวบางร้องประท้วงอีกครั้ง พลางหดคอหนี เมื่อหนวดเคราของเขาถูไถไปตามผิวอ่อนที่ซอกคอ จนเจี

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าทอแสงผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีทึบ แสงสีทองละมุนตาตกลงบนพื้นไม้เก่าของห้องพักริมน้ำ กลิ่นอายของหยาดน้ำค้างและไอน้ำเย็น ๆ จากแม่น้ำชิงสุ่ยลอยอวลเข้ามาทางช่องลมเล็ก ๆ ภายในห้องบรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงนกกระจิบที่เจื้อยแจ้วอยู่บนกิ่งไม้ด้านนอก และเสียงลมพัดใบไผ่ดังแผ่วพลิ้วท่ามกลางความสงบนั้น บนเตียงกว้างที่มีผ้าห่มนวมผืนหนาสีเข้มคลุมร่างไว้ เจียงซือหยางลืมตาขึ้นช้า ๆ เขายังคงนอนตะแคงโอบกอดร่างบางของฟ่านลั่วซีไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหนความรู้สึกอุ่นซ่านที่แผ่นหลังของเธอเบียดชิดกับอกแกร่งของเขา ทำให้ชายหนุ่มไม่อยากจะขยับตัวไปไหน ลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอของคนที่กำลังหลับปุ๋ยแสดงให้เห็นว่าเธออ่อนเพลียเพียงใดจากกิจกรรมออกกำลังกายในยามค่ำคืนดวงตาจิ้งจอกทอดมองไหล่เนียนที่โผล่พ้นขอบผ้าห่มปรากฏรอยจูบกระจายไปทั่ว ไม่เพียงแต่รอยจูบยังมีรอยฟันที่เขาขบกัดอย่างมันเขี้ยวอีกด้วยอย่าหาว่าเขาเอาทำรอยทิ้งไว้บนตัวของฟ่านลั่วซีเลย ร่างกายของเขาก็ไม่ต่างกัน ใครจะไปคิดว่ายัยลูกเป็ดน้อยก็ทั้งจิกทั้งกัดเก่งเหมือนกัน ทั่วแผงอก โดยเฉพาะซิกแพคของ

สุดท้าย เพราะคำออดอ้อนให้เหตุผลของฟ่านลั่วซี ทำเอาใจของเจียงซือหยางอ่อนยวบและคล้อยตามในที่สุด อีกอย่างที่ทำให้เขาประทับใจในตัวเธอก็คือเธอไม่ใช่คนที่หวังพึ่งคนอื่น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ๆฟ่านลั่วซีมีเหตุผล มีความคิดเป็นของตัวเองอย่างชัดเจน และเขาก็ต้องเคารพความคิดนั้นของเธอด้วยเช่นกันเจียงซือหยางจึงได้ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ก่อนที่ฟ่านลั่วซีจะเหลือบเห็นนาฬิกาที่บอกเวลาเก้าโมงเช้า จึงได้ขอยืมโทรศัพท์มือถือของเขา เพื่อโทรลางานช่วงเช้ากับจ้าวเหม่ยที่ร้านหมื่นบุปผาเจียงซือหยางขมวดคิ้วแน่น พลางบอกว่า “จริง ๆ พี่ว่าตอนนี้เสี่ยวซีอย่าเพิ่งออกไปไหนเลย เป่ยกำลังตามล่าเราอยู่ ออกไปก็มีแต่อันตราย พี่ไม่ไว้ใจ”หญิงสาวสูดลมหายใจลึก “หนูรู้ค่ะ... แต่ตอนนี้ ถือว่าเป็นโอกาสดีไม่ใช่เหรอคะ? พี่หยาง”ปลายคิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างสงสัย “โอกาสดี?”“ตามที่พี่หยางบอกหนูว่าพี่มาที่ชิงสุ่ย เพื่อตามล่าเป่ยด้วยสองเบาะแสคือเก็บคนทำงานพลาดก็คือหนู ส่วนอีกเหตุผลก็คือสำรวจที่ทางสำหรับส่งของของนายใหญ่”“พี่หยางถึงได้ลง

สายลมยามเย็นของเมืองชิงสุ่ยพัดพาเอาความฉ่ำเย็นจากระลอกคลื่นในริมน้ำขึ้นมาถึงยอดดาดฟ้าของเรือนไม้ริมน้ำตระกูลหลิน กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อย่างเกรดพรีเมียมที่เคลือบด้วยซอสหม่าล่ารสจัดจ้านลอยอบอวลไปตามลม ชวนให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาดบนโต๊ะพับไม้ตัวเล็กมีเตาไฟฟ้าที่กำลังส่งเสียงฉ่าของไขมันเนื้อชั้นดีตั้งอยู่ โดยมีเสิ่นเหยียน เจ้าพ่อไอทีทำหน้าที่เป็นเชฟจำเป็นในค่ำคืนนี้ มือหนึ่งของเขาถือที่คีบเนื้ออย่างคล่องแคล่ว อีกมือคีบผักสดลงไปเรียงรายอย่างใส่ใจ โดยที่มีหน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ ซึ่งกำลังฉายภาพกราฟิกแผนที่เมืองชิงสุ่ยและรหัสโปรแกรมที่ซับซ้อนตั้งอยู่ข้างจานเนื้ออย่างขัดกัน“จะว่าไป เห็นว่าชิงสุ่ยเป็นเมืองโบราณ แต่ไม่คิดเลยว่าบรรยากาศจะโคตรดีขนาดนี้” เสิ่นเหยียนเอ่ยขึ้นขณะใช้สายตาประเมินระดับความสุกของเนื้อส่วนท้องวัวที่กำลังส่งกลิ่นหอมยั่วยวน “เนื้อย่างบนดาดฟ้าชิล ๆ พร้อมวิวน้ำแบบนี้ ถ้าไม่ติดว่าต้องถ่างตามาสืบคดีเสี่ยงตายกับแกนี่นะ ฉันคงคิดว่าแกแอบหนีออกจากตระกูลมาพักร้อนยาว ๆ แล้วนะเนี่ย”เจียงซือหยางที่กำลังถือขวด