All Chapters of Contractual Divorce With My Billionaire Husband: Chapter 21 - Chapter 30

Celeste Reyes POV Alas-singko pa lang ng madaling araw, naramdaman ko na ang paghatak ng kumot ko. Hindi iyon banayad. Malamig na hangin agad ang dumampi sa balat ko kaya napabalikwas ako ng bangon. Nakatayo si Iñigo sa paanan ng kama, suot na ang puting polo pero wala pang kurbata. Maayos na ang buhok niya, amoy pabango na, habang ako pikit-mata at gulo-gulo pa ang buhok. "Anong oras na?" paos kong tanong. "Alas-singko. Maligo ka na," utos niya. Inilapag niya ang isang paper bag sa kama. "Isuot mo 'yan. Ayokong magmukha kang kung sino lang sa opisina ko." Tiningnan ko ang bag. Isang corporate dress na kulay navy blue. "Iñigo, seryoso ka ba? Akala ko ba sa weekend ka pa aalis? Bakit pati sa trabaho mo kailangang nakabuntot ako?" Lumapit siya sa akin. Hindi siya sumisigaw, pero ang titig niya ay may bigat na mahirap iwasan. "Sabi mo nakakasakal dito sa mansyon, 'di ba? O baka naman gusto mo lang maiwan para makatawag uli kay Kaelan?" Umiwas ako ng tingin. "Wala akong tat

Celeste Reyes POV Alas-singko ng hapon, nasa loob na kami ng sasakyan papuntang NAIA. Mahigpit ang hawak ni Iñigo sa kamay ko. Ramdam ko ang kaba niya, habang ako naman, halos hindi makahinga dahil sa kapal ng envelope na nakasuksok sa bewang ko, sa ilalim ng hoodie ko. "Bakit pawis na pawis ang kamay mo?" tanong niya. Kunot ang noo niyang nakatingin sa akin. "Kinakabahan lang ako sa flight. Hindi ako sanay sa mahabang byahe," palusot ko sabay bawi ng kamay para magpunas sa leggings. "Nandoon naman ako. Huwag kang mag-alala," sabi niya sabay hila sa akin para isandal ang ulo ko sa balikat niya. "Pagdating natin sa Singapore, diretso tayo sa hotel. Magugustuhan mo ang view doon." "Sana nga," bulong ko. Sa isip ko, Sana lang hindi mo ako mahuli. Pagbaba sa departure area, apat na bodyguard agad ang pumaligid sa amin. Para akong preso na itinatago sa publiko. Napakaraming tao sa terminal—mga pamilyang nagpapaalam, mga OFW, at mga turistang nagmamadali. Ito ang tanging pagkaka

Celeste Reyes POV "Dito na po tayo, Ma'am," sabi ni Mang Ben habang itinitigil ang sasakyan sa harap ng isang gate na gawa sa kawayan at lumang kahoy. Bumaba ako at agad na lumanghap ng hangin. Amoy basang lupa at sariwang damo. Malayo ito sa amoy ng aircon at mamahaling pabango na halos sumakal sa akin sa Manila nitong mga nakaraang araw. "Salamat, Mang Ben. Pakisabi kay Kaelan, nakarating ako nang maayos," sabi ko habang kinukuha ang maliit kong bag sa backseat. "Walang anuman, Ma'am. Heto po ang susi ng rest house. Sigurado po si Sir Kaelan na walang nakakaalam ng lugar na ito. Pati po 'yung GPS ng sasakyan, sinigurado naming hindi ma-trace," sagot niya bago nagpaalam. Pinanood ko ang pag-alis ng sasakyan hanggang sa mawala ang alikabok nito sa kalsada. Mag-isa na ako. Sa wakas. Ang rest house ay isang simpleng bahay na bato at kahoy. May veranda ito na nakaharap sa malawak na palayan. Naupo ako sa wooden swing doon at ipinikit ang mga mata ko. Walang maingay na busina. Walan

Celeste Reyes POV Maaga pa lang ay nasa labas na ako ng rest house, tinutulungan si Mateo na mag-ayos ng mga pananim. Masakit pa rin ang likod ko mula kahapon, pero mas gusto ko na ito kaysa nakaupo lang sa loob at naghihintay kung kailan uli magpaparamdam si Iñigo. "Huwag mong masyadong baon 'yung buto, Maria. Mahihirapan 'yang huminga," sita ni Mateo habang nagbubungkal sa kabilang side. "Sorry, akala ko kasi kailangang malalim para hindi makuha ng ibon," sagot ko habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang braso ko. "Sakto lang dapat. Parang tiwala lang 'yan, 'wag mong ibigay lahat para 'di ka malunod," biro niya sabay tawa. "Hugot agad? Ang aga-aga pa, Mateo." Naputol ang asaran namin nang makarinig kami ng ingay ng sasakyan. Hindi ito tricycle. Tunog ng isang kotse na dahan-dahang tumitigil sa harap ng gate. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Binitawan ko ang maliit na pala at napahawak sa laylayan ng suot kong t-shirt. "May bisita ka yata," sabi ni Mateo, seryoso na

Celeste Reyes POV Ang ulan ay hindi lang basta pumatak; bumuhos ito nang malakas. Sa loob ng ilang minuto, ang tuyong lupa sa harap ng rest house ay naging malapot na putik. Basang-basa na kaming lahat, pero walang gumagalaw. Ang tanging maririnig ay ang ugong ng papalapit na mga patrol car at ang malakas na paghampas ng tubig sa bubong ng helicopter. "Celeste, sumama ka na sa akin," ulit ni Iñigo. Ang buhok niya ay nakadikit na sa kanyang noo, at ang kanyang mamahaling suit ay punong-puno na ng dumi. "Huwag mong hintayin na kaladkarin kita." "Iñigo, tama na!" sigaw ni Don Manuel. Nakasilong siya sa ilalim ng malaking payong na hawak ng kanyang bodyguard, pero kahit siya ay hindi nakaligtas sa tilamsik ng tubig. "Wala ka na sa posisyon para mag-utos. Inalis ka na ng board. You are a liability now." Tumingin si Iñigo sa kanyang lolo, pagkatapos ay tumawa siya nang mapait. "Liability? Matapos ang lahat ng ginawa ko para sa kumpanya? Dahil lang sa isang babae, itatapon niyo ako?"