All Chapters of Contractual Divorce With My Billionaire Husband: Chapter 41 - Chapter 50

Celeste Reyes POV Maaga kaming bumyahe nina Mateo patungo sa kabilang bayan kung saan matatagpuan ang dati naming bahay. Hawak ko ang brown envelope na ibinigay ng secretary ni Don Manuel sa aking kandungan. Paminsan-minsan, hinahaplos ko ang gilid nito, tila tinitiyak na hindi ito maglalaho na parang bula. "Okay ka lang? Ang tahimik mo dyan," puna ni Mateo habang nakatutok ang paningin sa daan. "Kinakabahan lang," pag-amin ko. "Ilang taon ko ring inisip na wala na akong babalikan doon. Na baka ginawa na iyong warehouse o kaya ay giniba na." "Sabi ni Mr. Santos, intact naman daw ang structure. Baka kailangan lang ng matinding linis," sagot ni Mateo. "Malapit na tayo. Iyan na 'yung arko ng barangay niyo, 'di ba?" Tumingin ako sa bintana. Ang dating luma at kupas na arko ay napalitan na ng bago, pero ang mga punong acacia sa gilid ng kalsada ay ganoon pa rin—malalaki at nagbibigay ng lilim sa buong kalsada. Habang palapit kami sa aming street, unti-unting bumabalik ang mga alaala n

Celeste Reyes POV Malamig ang simoy ng hangin sa labas, sapat na para magsuot ako ng lumang cardigan habang nakaluhod sa basang lupa ng garden. Hawak ko ang maliit na pala, dahan-dahang binubungkal ang bahagi ng lupa na pinaka-nasisikatan ng araw tuwing umaga. Sa tabi ko, nakabukas ang plastic bag na naglalaman ng mga buto ng rosas na iniwan ni Iñigo. "Maria, seryoso ka ba talaga dyan? Alas-otso na ng gabi, baka kung anong insekto ang kumagat sa'yo dyan," puna ni Mateo habang nakasandal sa hamba ng pinto ng porch, may hawak na flashlight. "Kailangan ko lang itanim 'to, Mateo. Para hindi ko na kailangang isipin pa bukas," sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. Inilagay ko ang unang buto sa maliit na butas at tinakpan ito ng lupa. "Isang beses ko lang 'tong gagawin. Kapag tumubo, edi okay. Kapag hindi, edi hindi." "Galit ka ba talaga sa kanya o galit ka sa sarili mo kasi tinanggap mo 'yung mga bigay niya?" tanong ni Mateo, dahan-dahang naglalakad pababa ng hagdan para lapitan ako.

Celeste Reyes POV Nanginginig ang mga kamay ko habang ibinababa ang phone sa center table. Ang boses ni Iñigo ay tila nakaukit pa rin sa hangin—puno ng babala at takot na hindi ko akalaing maririnig ko mula sa kanya. Tumingin ako sa bintana, sa labas kung saan tahimik ang kalsada, pero pakiramdam ko ay may mga matang nakamasid sa bawat sulok ng dilim. "Maria, ano raw sabi?" tanong ni Mateo. Kinuha niya ang phone ko at inilayo sa akin, tila ba kahit ang gadget ay nakakadulot ng panganib. "Papunta siya rito, Mateo," mahina kong sagot. "Sabi niya... may nagta-track daw sa kotseng pinadala niya. Si Cassandra." Naglakad si Mateo patungo sa pinto at siniguradong nakatrangka ito. Pagkatapos, pinatay niya ang malaking ilaw sa sala at itinira na lang ang maliit na lamp sa sulok. "Stay away from the window, Maria. Doon ka lang sa sofa. Tatawagan ko ang pinsan ko sa kabilang barangay, hihingi ako ng backup sa mga tanod." "Huwag, Mateo," pigil ko sa kanya. "Baka mas lalong madamay ang ibang

Celeste Reyes POV Nasa maliit na waiting area kami ng hospital wing, malayo sa ingay ng lobby. Hawak ni Atty. Rivera ang isang itim na folder, habang si Mateo naman ay nakasandal sa pader, nakatingin sa labas ng bintana. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tibok ng sarili kong puso. "Attorney, ano ba talagang meron sa testamento na 'yan?" tanong ko. "Bakit kailangan pang pag-usapan 'yan ngayon? Ang mahalaga naman ay buhay siya, 'di ba?" Inayos ni Atty. Rivera ang kanyang salamin at naupo sa tapat ko. "Technically, yes. Pero dahil naging legal document na ito bago siya sumugod sa probinsya, kailangan mong malaman ang mga kondisyon. Iñigo was very specific, Celeste. He wanted to make sure that if anything happened to him, you would be the most protected person in the country." Binuksan niya ang folder at inabot sa akin ang isang dokumento. "In the event of his death, or even permanent disability, all his personal shares in the Samonte Group will be t

Celeste Reyes POV Maaga pa lang ay maingay na sa labas ng bahay. Hindi ito ang ingay ng gulo o ng mga sirena ng pulis, kundi ang tunog ng mga martilyo at ang tawanan ng mga trabahador ni Don Manuel na tinatapos na ang pag-aayos sa bakod. Nakatayo ako sa kusina, tinitimplahan ng asukal ang kape ko habang pinapanood si Mateo na naglilinis ng kanyang sapatos sa may porch. "Maria, may bisita ka raw sa labas. Kanina pa nag-aabang sa gate, ayaw naman pumasok," tawag ni Mateo sa akin. "Sino raw? Si Sandra?" tanong ko habang lumalabas ng pinto, bitbit ang mug ko. "Hindi eh. Isang lalaki. Naka-shades, mukhang guard na ewan," sagot ni Mateo sabay turo sa dulo ng driveway. Paglapit ko sa gate, nakita ko ang isang lalaking naka-uniporme ng isang kilalang courier service. May hawak siyang malaking box na may tatak ng isang high-end furniture store. Sa ibabaw ng box, may nakadikit na note na pamilyar na ang sulat-kamay. "Ma'am Celeste Reyes? Deliver po galing kay Mr. Samonte. Pinapabigay po i