All Chapters of Contractual Divorce With My Billionaire Husband: Chapter 81 - Chapter 90

Celeste POV Maaga kaming nagising ni Iñigo para sa groundbreaking ng extension ng library. Hindi ito pormal na event na may ribbon-cutting o mga politiko. Simple lang ang setup—isang maliit na mesa sa ilalim ng puno ng narra, ilang pitsel ng juice, at ang mga blueprint na nakalatag sa hood ng truck ni Kaelan. "Iñigo, 'yung pwesto ng foundation sa dulo, make sure na hindi tatamaan 'yung ugat ng puno," paalala ni Mateo habang tinitignan ang mga marka sa lupa. "Sayang naman kung mamamatay 'tong narra, malaking tulong 'to sa lilim." "Don't worry, Mateo. Inadjust na namin ni Kaelan 'yung layout. We’ll build around it," sagot ni Iñigo. Naka-jeans siya at suot ang paborito niyang polo shirt na medyo kupas na. Hawak niya ang isang pala, handa nang simulan ang simbolikong paghuhukay. Lumapit si Kaelan sa amin, dala ang kanyang tablet. "The cement and steel bars are arriving in an hour. Kinausap ko na rin 'yung mga workers mula sa kooperatiba. Sabi nila, by lunch time, nandito na sila para

Celeste POV Naging mabilis ang paglipas ng mga araw simula nung bumalik kami galing Manila. Parang mas lalong naging pursigido si Iñigo sa pagtapos ng library extension, na ngayon ay may bubong na at sinisimulan na ang interior shelving. Pero ngayong umaga, kakaiba ang gising ko. Hindi dahil sa ingay ng construction, kundi dahil sa bigat ng pakiramdam ko at ang tila paikot-ikot na sikmura. Dahan-dahan akong bumangon para hindi magising si Iñigo, pero huli na ang lahat. Sa pagtayo ko pa lang, naramdaman ko na ang hilo kaya napakapit ako sa side table. "Celeste? Are you okay?" tanong ni Iñigo, agad na napa-upo at pilit minumulat ang mga mata. "Nahihilo lang ako nang konti. Siguro dahil sa init kahapon sa greenhouse," sagot ko, sinusubukang huminga nang malalim. Tumayo siya at agad na lumapit sa akin. Hinawakan niya ang noo ko at ang leeg ko. "Wala ka namang lagnat. Pero ang putla mo. Wait, I’ll get you some water." Pagbalik niya, bitbit na niya ang baso ng tubig at isang pirasong

Celeste Reyes POV Naging mas maingat ang bawat kilos ko sa loob ng cabin nitong mga nakaraang linggo, hindi dahil sa utos ng doktor, kundi dahil kay Iñigo. Daig pa niya ang bodyguard kung makabantay. Kapag nakikita niya akong may bitbit kahit maliit na tumpok ng mga damit, agad siyang sumusulpot para agawin iyon. Kahit ang paglalakad ko sa dock ay may "escort" na siya. "Iñigo, it's just a basket of laundry. Hindi ito hollow blocks," tawa ko habang pilit na binabawi ang basket sa kanya. "Kahit na, Celeste. Sabi ni Mateo, madulas ang daan papunta sa sampayan dahil umulan kagabi. Just sit there and read your book. Ako na rito," seryoso niyang sabi habang dire-diretsong naglalakad patungo sa labas. Napaiwan ako sa porch, napapailing na lang habang nakatingin sa kanya. Suot niya ang kanyang paboritong pambahay na shorts at isang t-shirt na may mantsa na ng pintura mula sa nursery project niya. Sino nga bang mag-aakalang ang lalakeng ito ay ang dating kinatatakutan sa mga boardroom ng M

Celeste Reyes POV Nagliliwanag na ang paligid nang magising ako. Ang tanging bakas na lang ng bagyo kagabi ay ang mga basang dahon na nakadikit sa bintana at ang malakas na agos ng tubig sa sapa na naririnig ko mula sa kwarto. Wala na si Iñigo sa tabi ko, pero rinig ko ang boses niya sa labas, tila may kinakausap sa phone. Paglabas ko ng porch, nakita ko siyang naka-boots at may hawak na rake. "Yes, Sandra. Just make sure the donation for the relief efforts in the lower barangays is processed today. No, I don't need to sign it physically, use the e-signature. Thanks." Ibinaba niya ang phone at napansin ako. "Good morning, sunshine. How's the little one? Hindi ba kayo nabulabog ng hangin kagabi?" "Okay naman kami. Mahimbing ang tulog namin, salamat sa white noise ng ulan," biro ko habang lumalapit sa kanya. "Kumusta ang farm? Mukhang marami kang lilinisin." "Not too bad. May ilang sanga lang na nahulog sa may greenhouse, pero hindi naman tumagos sa glass. Mateo is already at the l

Celeste Reyes POV Mabigat na ang bawat hakbang ko. Halos siyam na buwan na ang nakakalipas simula nung nalaman namin ang tungkol sa baby, at ngayon, ramdam ko na ang huling hininga ng pagbubuntis ko. Ang dati ay maluwag na cabin ay tila lumiit dahil sa dami ng gamit, pero hindi ko magawang magreklamo. Nakaupo ako sa tumba-tumba sa may porch, pinapanood si Iñigo na abala sa paglilinis ng bangka sa pampang. "Iñigo, baka naman mapudpod na ang pintura niyan sa sobrang kuskos mo," tawag ko sa kanya. Lumingon siya at nagpunas ng pawis gamit ang puting bimpo. "Kailangan malinis 'to, Celeste. Sabi ni Mateo, kapag lumabas na ang baby at naging stable na ang lahat, ito ang unang sasakyan niya para makita ang buong lawa. I want it to be spotless." "Isang buwan pa siguro bago siya pwedeng ilabas sa ganyan, Iñigo. Masyado kang advance," tawa ko habang hinahaplos ang malaki ko nang tyan. Lumapit siya sa akin, ang mga mata ay puno ng pag-aalala na