เมีย 2021의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

"ขอโทษด้วยนะ ถ้าสิ่งที่พี่ทำ มันงี่เง่า แล้วทำให้เรารู้สึกไม่โอเค" "พี่ไม่ได้ทำให้ปายเดือดร้อนหรอก แต่ปายแค่ไม่คิด ว่าจะมีใครสักคนยอมทุ่มเททุกอย่างขนาดนั้น ทุ่มเทโดยไม่หวังผลตอบแทนอะไร" ฉันเลือกที่จะพูดความในใจออกไปตรงๆ นี่มันยุคไหนสมัยไหน ไม่มีใครโลกสวยขนาดนั้นหรอก มีบ้าง ที่กลัวว่าคำพูดของเรามันจะแรงไป มีทบทวนบ้าง ว่าสิ่งที่พูด มันควรที่จะพูดออกไปไหม แต่สุดท้ายแล้ว การเก็บทุกอย่าง ไม่พูดคุยกันตรงๆ มันก็ยิ่งทำให้อึดอัด มันยิ่งทำให้ทุกอย่างคลุมเครืออยู่ในรูปแบบเดิม "วัยรุ่นสมัยใหม่ เปลี่ยนแฟนกันอย่างง่ายดาย ถูกใจก็คบ เบื่อกันก็เลิก หลายคนที่อยู่รอบตัวปาย ก็เป็นแบบนั้นกันทั้งนั้น แล้วที่ปายต้องพูดตั้งแต่แรก ว่าปายไม่พร้อมที่จะเปิดรับใคร และไม่พร้อมสำหรับอะไรทั้งนั้น เพราะปายแค่เห็นว่าพี่พยายามมากเกินไป ปายแค่ไม่อยากให้ความพยายามของพี่มันสิ้นเปล่า อย่าทุ่มเทเพียงเพราะว่าอยากเอาชนะ เพียงแค่มองว่ายาก เพียงแค่มองว่าอยากได้ ถ้าพี่รู้จักปาย และเคยเจอปายตอนที่อยู่ในสถานการณ์แย่ๆ พี่คงรู้ว่าปายเจอกับอะไรมาบ้าง" "เรามองว่าพี่อยากเอาชนะ?" "..." "เรามองว่าการที่พี่พยายามจีบเรา เพียงแค่เร

"กลับกันเถอะ" ฉันคว้ามือของเพื่อนมาจับเอาไว้ ส่วนอีกคนได้แต่ถอนหายใจออกมา แต่สุดท้ายแล้ว เมยี่ก็ยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี "ไม่ต้องห่วงหรอกเม อย่าเก็บเรื่องนี้ไปคิดมากเลยนะ นี่เป็นวิธีที่ฉันเลือกแล้ว ฉันต้องการแบบนี้ ฉันต้องการให้มันจบแบบนี้จริงๆ" "อื้อ ถ้าเป็นเรื่องของพี่ไปรท์ ฉันโอเค ฉันเข้าใจ ว่าเธอคงจะสามารถตัดได้ง่ายๆ เพราะระหว่างเธอและเขา มันไม่ได้มีเรื่องราวอะไรต่อกัน แล้วกับพ่อของฉลามนี่ล่ะจะยังไง ตอนนี้เธออาจจะบอกว่าไม่กลับไป แต่การพบกัน คุยกันเรื่อยๆ ทุกอย่างมันจะจบอยู่ที่แค่นี้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ ที่ฉันพูด เพราะฉันเองก็อยู่กับเธอ ในวันที่เธอรู้สึกแย่มากๆ มันไม่มากเกินไปใช่ไหม ที่ฉันจะห่วงเพื่อนฉัน และฉันก็ไม่ต้องการให้ใครมาทำร้ายเพื่อนฉัน" ฉันยิ้มออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น พลางบีบมือเพื่อนเบาๆ "ความรู้สึกของฉัน ฉันยืนยันว่ามันมีแค่นั้น แต่บางอย่าง ฉันก็ต้องคุยกับเขาอยู่เหมือนกัน" สิ่งที่สไปรท์เล่ามา ประมาณว่าฉายใช้โทรศัพท์ของฉันเพื่อคุยกับเขา ซึ่งจริงๆ แล้วฉันไม่รู้หรอก ว่าความจริง ทุกอย่างมันได้เป็นแบบที่เขาพูดหรือเปล่า แต่หากฉายทำมันจริง ฉันเองก็รู้สึกไม่โอเคเช่นกัน . . .

ไม่มีคำไหนที่เหมาะกับฉายมากกว่าคำว่าเห็นแก่ตัวอีกแล้ว "ฉันยอมเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่ไม่เสียเธอไป" ยิ่งได้ฟังเขายืนยัน มันยิ่งตอกย้ำความเห็นแก่ตัวของเขามากกว่าเก่า "ฉันและนายไม่มีคำว่าเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ยิ่งนายพูดแบบนี้ ยิ่งนายคิดแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าคิดไม่ผิด ที่ถอนตัวออกมา ฉันถูกสวมเขา มันเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ฉันอุ้มท้องเลยนะ ฉันแบกรับความรู้สึกแย่ๆ เพราะนายที่มันทำฉัน แล้วนายจะใช้เรื่องนี้มาบังคับให้ฉันกลับไปคบกับนาย ทุเรศที่สุด เห็นแก่ตัวที่สุด" "ฉันผิดเรื่องนั้น ฉันพลาดในเรื่องนั้น แต่มันไม่ได้หมายความว่า ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอมันจะลดน้อยไป มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของการใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นแค่นั้นเองปาย ตลอดเวลาที่ฉันมีคนอื่น ฉันทิ้งขว้างเธอไหม ฉันทำตัวดีกับเธอมาโดยตลอด เธอเป็นที่หนึ่งในใจของฉันตลอด ต่อให้เธอจะบอกว่าสิ่งที่ฉันทำมันเลว แต่คนเลวแบบฉันก็รักเธอที่สุดอยู่ดี" ฉันมองหน้าตะวันฉายด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ประเดประดังเข้ามา ก่อนจะตั้งคำถามเงียบๆ ขึ้นในหัวว่า เมื่อก่อนฉันรักผู้ชายคนนี้จริงๆ เหรอทำไมคนที่ฉันรักในตอนนั้น ถึงไม่เหมือนกับคนที่อยู่ตรงหน้าฉันตรงนี้เ

Lineeeee~ ผมมองข้อความที่อยู่ตรงหน้าไม่วางตา หัวใจเต้นแรงมาก ตอนที่รู้ว่า ข้อความถูกส่งจากใคร ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยเป็นฝ่ายส่งข้อความมาก่อนด้วยซ้ำ ส่วนมากก็มีแต่ผมที่เป็นฝ่ายติดต่อไปเอง "นี่ปายยอมคุยกับมึงดีๆ แล้วเหรอ" ไอ้กอล์ฟที่นั่งข้างๆ แอบมองหน้าจอโทรศัพท์ของผมพร้อมกับเอ่ยออกมา สีหน้าของมันดูแปลกใจมาก เหมือนมันกำลังคิดในใจว่า ผมเลวมาก มากพอที่สปายจะไม่กลับมา "มองกูแบบนี้ทำไม ทุกทีกูก็เห็นมีแค่มึงที่ตามไปป่วนเขา การตามไปหึงหวง แม้กับคนที่คอมเมนต์บนเฟซบุ๊กเขา แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจ ซ้ำยังลบคอมเมนต์ของมึงทิ้งอย่างไม่ใยดี กูว่าแบบนี้มันชัดเจนนะ ว่าเขาเทมึงแล้วจริงๆ" ได้ยินคำพูดของเพื่อนแล้วรู้สึกแย่ชะมัดเลย "แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ มีแต่มึงที่เป็นคนลิขิตมัน" "รู้มาก ถ้ากูไม่มีหวัง เขาจะเป็นฝ่ายส่งข้อความมาแบบนี้ไหม" ผมตอบอย่างหงุดหงิดใจ พลางเปิดไฟล์ที่ถูกส่งเข้ามา และพบว่า เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนทั้งหมดเลย "เขาใจกว้างดีนะ ทำกับเขาเอาไว้ขนาดนั้น เขายังมีน้ำใจถึงขนาดนี้" มันยกยิ้มมุมปาก พลางตวัดสายตามองแรงใส่ไอ้จีโน่อีกคน "ถ้ากูเป็นมึงนะไอ้จีโน่ กูจะเป็นเพื่อ

"หยุดทำลายความรู้สึกของฉันได้แล้วฉาย กลับไปซะ เลิกงานฉันจะเป็นฝ่ายโทรหานายเอง หรือถ้าทางเลือกของฉันมันไม่โอเค ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาเจอกัน ไม่ต้องคุยอะไรกันอีกเลย"ฉันเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้น และไม่คิดที่จะหันกลับไปมองอีกเลย ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้อะ ฉันตัดสินใจเดินออกมาตามทางของฉันแล้วนะ ทำไมมันถึงยังไม่จบไม่สิ้น ไม่หลุดพ้นจากเรื่องบ้าบอนี่สักทีต่อให้เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ แต่สุดท้ายฉันก็ต้องเก็บซ่อนทุกอย่าง แล้วกลับไปทำงานของฉันแบบเดิม ทำไงได้ ในเมื่อไม่มีทางเลือก ต่อให้จะรู้สึกแย่แค่ไหน สุดท้ายก็ทำได้แค่ทนหลายชั่วโมงต่อจากนั้น เวลางานของฉันก็สิ้นสุดลง ฉันยกมือไหว้พี่ที่ทำงานด้วยกัน ก่อนจะเดินออกมาจากร้าน ความร้อนจากถุงอาหารที่ร่วงใส่เท้าก่อนหน้านั้นยังส่งผลให้รู้สึกแสบร้อนให้รำคาญใจ ฉันล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะโทรไปหาแม่ เวลารู้สึกแย่ คนที่ฉันคิดถึงแล้วสามารถอ้อนได้ คงมีแต่แม่จริงๆ"แม่ ทำอะไรอยู่คะ" การสนทนาแบบวิดีโอคอล ทำให้ฉันเห็นหน้าแม่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์อย่างชัดเจน[ กินข้าวพึ่งเสร็จ ก็เลยนั่งดูหนัง พึ่งเลิกงานเหรอปาย ] ฉันพยักหน้า เห็นบนใบหน้าของแม่ทาแป้งขาวๆ