All Chapters of เมีย 2021: Chapter 61 - Chapter 70

"คงไม่ได้เกลียดกัน จนคิดจะลบความเป็นพ่อของลูกออกจากใจจริงๆ หรอกใช่ไหม" ฉายน้ำตาคลอเมื่อเอ่ยคำนั้น และเขาก็จ้องมองฉันไม่วางตา"นี่ลูกของเรานะปาย เรามีสิทธิ์ในตัวลูกด้วยกันทั้งคู่ เธอไม่ได้กำลังคิดจะเอาคนอื่นมาแทนที่ฉันหรอกใช่ไหม" เสียงของเขาเบามาก แต่มันก็ไม่ได้มากไปจนฉันจะไม่ได้ยินและสาเหตุของเรื่องนี้ ก็คงเป็นเพราะรูปถ่ายระหว่างฉันกับฉลาม พร้อมกับแคปชั่นแม่ลูกที่ฉันไม่เคยได้ทำ ที่ผ่านมาฉันอัพรูปลูกตลอด แต่คำว่า 'ครอบครัว' ที่แนบอยู่บนภาพในครั้งนี้ มันอาจจะทำให้เขาเข้าใจว่าครอบครัว ในพื้นที่ของฉัน มันไม่มีเขาเท่านั้นเองฉันไม่ได้ตอบคำถามของฉาย เพราะแม่เดินกลับออกมาพอดี"ฉายนอนโซฟา ปายนอนบนเตียงกับฉลามนะ เดี๋ยวแม่นอนพื้นเอง""ไม่เป็นไรครับ แม่นอนโซฟาเถอะ เดี๋ยวผมนอนพื้นเอง" เขาบอกเสียงเบา พลางก้มหน้าลง ฉายวางถุงผ้าที่ในนั้นมีหมอนกับผ้าห่มไปวางไว้ข้างๆ โซฟา มองมาที่ลูกเพียงนิด ก่อนจะหันมาหาแม่ฉันอีกครั้ง"เดี๋ยวผมมานะครับ ในถุงมีน้ำส้มและนมอยู่หลายกล่อง แม่กับปายกินได้เลย"เขาบอกแค่นั้น ก่อนจะเดินออกไปจากห้องตามเดิมฉันพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ การตัดพ้อ การที่พยายามยืนยันว่าเขาสำคัญ และกา

@บ้านปู่ย่าของฉลาม"ถึงบ้านแล้ว เย้ๆ" ท่าทางตื่นเต้นของฉลาม ส่งผลให้ฉันยิ้มกว้าง มือเล็กๆ จับมือของฉัน และพาเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน"เครื่องบิน" นิ้วเล็กข้างที่ว่าง ชี้ไปยังเครื่องบินบังคับที่ใหญ่มากๆ ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา ฉลามจูงมือฉันไปหยุดที่ตรงนั้น พลางหย่อนตัวลงบนพรมหน้าโซฟา สองมือประคองเครื่องบินบังคับลำสีแดง ก่อนจะหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ"เครื่องบินใหญ่มาก ใครซื้อให้คะ" ฉันตามเข้าไปถาม โดยที่มีย่านั่งลงบนโซฟาที่อยู่ใกล้กัน ส่วนปู่เดินไปเปิดเครื่องปรับอากาศ ส่วนพ่อของฉลามหิ้วของตามเข้ามา"ย่าซื้อให้ครับ""เหรอครับ แล้วฉลามขอบคุณคุณย่าหรือยังเอ่ย" ฉันเอียงคอมองบุตรชายตัวเล็ก ฉลามคลี่ยิ้ม อวดฟันซี่เล็กๆ มองคุณย่าแบบอายๆ แต่ก็ยอมปล่อยมือจากเครื่องบิน พลางยกมือไหว้คุณย่าอย่างรวดเร็ว"ขอบคุณครับ" เท่านั้นแหละ ฉลามก็โผล่กอดย่าทันที"พ่อหนุ่มน้อย เขินแม่ด้วย" ย่าของฉลามยิ้มกว้าง พลางยกสองแขนกอดร่างเล็กๆ ตอบเช่นกัน"หลานย่า ย่ารักฉลามที่สุดเลย"ความน่ารักที่เห็นอยู่ตรงหน้า มันกลั้นน้ำตาของฉันเอาไว้ไม่ไหว น้ำตาแห่งความปลื้มปิติ น้ำตาแห่งความดีใจ"ไหน สมุดระบายสีอยู่ไหน ไปเอามาใ

"อยากสิปาย ทุกครั้งที่นึกถึงสิ่งที่ฉันเคยทำกับเธอ มันรู้สึกผิดในใจทุกครั้ง ฉันไม่เคยรู้ ว่าการใช้ชีวิตแต่ละอย่าง ฉันควรคิดให้มากๆ ฉันรู้แล้ว ว่าฉันไม่ได้ตัวคนเดียว ที่จะคิดถึงเพียงความต้องการของตัวเองเท่านั้น เพราะไม่เหลือใคร เพราะข้างกายมันไม่มีเธออีกต่อไป ฉันจึงรู้ว่าผู้หญิงคนเดียวที่ฉันขาดไม่ได้ ก็คือเธอ""...""ฉันอยากกลับไปปกป้องเธอ ไปดูแลเธอ ดูแล และปกป้องกันและกัน เหมือนตอนที่เราเรียนมัธยมด้วยกัน ฉันอยากเป็นฮีโร่ของเธอ เป็นเพื่อนและแฟนที่ดีของเธอเหมือนอย่างตอนนั้น""...""ฉันยังยืนยันคำเดิมนะปาย ฉันรักเธอมากจริงๆ"ฉันมองหน้าเขาตลอดเวลาที่เขาพร่ำพูดมันออกมา ปากของเขากำลังสารภาพความผิดพลาด แต่แปลกนะ ที่ฉันไม่อิน ไม่ร้องไห้ เพียงแต่รับฟังเฉยๆ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย"นายอยากกลับมาหาฉัน อยากให้เรากลับมาดีกัน เพราะนายยังรักฉันอย่างนั้นเหรอ""ฉันไม่เคยไม่รักเธอ ไม่เคยหยุดรักเธอ แม้วันที่เธอเลือกเดินออกไปแล้วก็ตาม ฉันรักเธอมากนะปาย และฉันก็ขอโทษเธอมากๆ" เขามองฉันน้ำตาคลอเบ้า"แต่สำหรับฉัน การที่ฉันกลับมาอยู่ตรงนี้ ยอมกลับมาเผชิญหน้ากับนาย พูดคุยกับนาย ฉันทำเพื่อลูกนะฉาย ฉันไม่ได้ทำเพื่อ

ความเงียบเข้าปกคลุม เมื่อคนที่นอนอยู่ตรงกลาง เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ทีวีถูกปิดลง เช่นเดียวกับไฟภายในห้องนอน จะมีก็แต่แสงสว่างจากไฟติดผนังที่อยู่ตรงบริเวณระเบียง แม้จะมีประตูกระจกขวางกั้น แต่แสงสว่างของมันก็ยังสอดส่องเข้ามาผมขยับตัว จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของฉลาม คนตัวเล็กหลับสนิท บนตัวของฉลาม มีแขนเรียวพาดกอดทับเอาไว้ พอมองไปยังใบหน้าของคนที่นอนซ้อนอยู่ทางด้านหลังคนตัวเล็ก น้ำตาของผมก็หลุดเล็ดออกมาอย่างไม่รู้ตัวนี่ลูกผม นั่นก็เมียผม คนทั้งคู่น่ารักมาก ฉลามคุยเก่ง พลอยให้คิดถึงอยู่บ่อยครั้ง ส่วนอีกคนที่เป็นแม่ของลูกนั้น ความดีของเธอ ความน่ารักของเธอ มันก็ยังฝังลึกอยู่ในห้วงของความทรงจำ ต่อให้วันเวลาจะผ่านไป ผมก็คงไม่ลืมผมอยากให้สปายให้อภัยผมมากๆ แม้จะรู้ตัว ว่าผมทำให้ทุกอย่างพัง ผมทำลายความรักความไว้ใจที่เธอมีให้ แม้สปายจะยืนยัน ว่าระหว่างเรา การเป็นเพื่อนมันอาจจะจีรังมากกว่า แต่ใครบ้าง ที่จะอยากให้มันเป็นแบบนั้น แล้วใครบ้างจะทนได้ สุดท้ายเหตุผลที่ทำให้ผมยอมตกลงรับสถานะเพื่อนออกไป เพราะผมไม่อยากทำให้ระหว่างเรา มันแย่มากไปกว่านี้เท่านั้นเองผมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้คนเป็นลูก แล้ววางริมฝีป

"ฉันมีสิทธิ์ที่จะคบกับใครก็ได้นะฉาย จริงๆ แล้วฉันมีสิทธิ์จะมีคนใหม่ เพราะตัวของนายเอง ก็มีไปแล้วเหมือนกัน" ฉันยืนยันในสิ่งที่ตัวเองคิด ฉายไม่มีสิทธิ์มายุ่งอะไรกับฉันทั้งนั้น ระหว่างเรา ทุกอย่างมันควรเป็นไปในรูปแบบที่เราตกลงกัน "ฉันยังไม่กลับตอนนี้หรอก เพราะตอนนี้ฉันยังอยากอยู่กับลูก ต่อให้ปู่และย่าของฉลามจะจบงานที่โรงเรียนแล้ว ฉันก็ตั้งใจที่จะอยู่ต่ออีกสักหน่อย แล้วค่อยกลับไปทำงาน" "แล้วหมอนั่น?" "ฉันไม่ได้นัดเขามา ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับลูก ฉันแทบไม่แตะโทรศัพท์ด้วยซ้ำ" "หมอนั่นอาจจะทำให้เธอเห็นถึงความพยายาม แล้วสุดท้าย เธอก็คงจะใจอ่อนในสักวัน" ฉันจ้องตากับฉายตรงๆ ในจังหวะที่เขาเอ่ยคำนั้น ฉันไม่ยอมหลบสายตา เพราะฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องที่เขาพูด หกปีที่มีผัวมา ฉันไม่สามารถลืมทุกอย่าง แล้วมีใหม่ได้ง่ายๆ กลับกัน ต่อให้ฉันจะยังลืมไม่ได้ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ฉันจะกลับไปอยู่ดี และตะวันฉายก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายฉันแบบนี้! "หกปีที่เราคบกัน สามปีที่นายนอกใจฉัน มันทำให้ฉันไม่กล้าไว้ใจใครทั้งนั้น ผู้ชายสำหรับฉันมันน่ากลัวกว่าที่ฉันคิด แม้กับคนที่ฉันคิดว่า รู้จักดี สุดท้ายฉันยังรู้จักเขา