14. ข่าวดี

ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะสัมผัสลงมา เสียงทุ้มร่าเริงที่คุ้นหูก็ดังแว่วมาจากทางพุ่มไม้ไกล ๆ

“เหมยเหมย! พี่รองกลับมาแล้ว เจ้าอยู่แถวนี้ใช่หรือไม่”เสียงของเฉินหยวนซีพี่ชายผู้แสนดีดังแทรกความเงียบ

ทำให้หรงอวี้ชะงักงันราวกับถูกน้ำเย็นจัดราดรดลงศีรษะทำให้เขาได้สติในทันที เขารีบผละมือออกจากท้ายทอยของคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าน้องสาวและคลายอ้อมกอดออกอย่างรวดเร็ว

ใช่ว่าเขาจะกลัว ทว่าหากเรื่องที่เขาทำแตกขึ้นมาในยามนี้ ภายหน้าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนตัวเล็ก รวมถึงบิดาบุญธรรมและพี่น้องคนอื่น อาจทำให้มองหน้ากันไม่ติดก็เป็นได้

ด้านซือเหมยเมื่อได้โอกาสนางก็รีบก้าวถอยห่างออกมา พลางจัดแจงอาภรณ์ที่ยับย่นด้วยมือที่สั่นเทา นางมองหรงอวี้ด้วยแววตาตัดพ้อและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะรีบหันไปขานรับพี่ชายที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากเมืองหลวง

“พี่รอง! ข้าอยู่ทางนี้เจ้าค่ะ” นางตะโกนตอบพลางวิ่งถลาออกไปหาหยวนซีที่กำลังก้าวเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง โดยไม่หันกลับไปมองบุรุษที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังอีกเลย

หรงอวี้ได้แต่ยืนกำหมัดแน่น พลางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ที่ยังคงค้างคา นัยน์ตาคมกริบมองตามแผ่นหลังของน้องสาวที่โผเข้าหาอ้อมกอดพี่ชายแท้ ๆ อย่างหงุดหงิด

‘หยวนซี... เจ้าช่างกลับมาได้ถูกเวลาจริง ๆนะ’ เขาคิดในใจอย่างเคืองขุ่น “แต่ช่างเถิด โอกาสยังมีอีกมาก นับจากนี้ไป ข้าจะไม่ให้มันเสียเปล่าแม้แต่อึดใจเดียว” เขากล่าวเสียงหนักแน่น

ก่อนจะเดินตามมาสมทบสองพี่น้องที่กำลังยืนพูดคุยถามไถ่กัน แต่เมื่อเขาจะเอ่ยทักทายหยวนซี ซือเหมยกลับรั้งพี่ชายของตนพาออกเดิน พลางพูดคุยหัวเราะราวกับยามนี้ไม่มีเขาอยู่ด้วย

หรงอวี้ได้แต่ขบกรามข่มอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่านของตน

และในระหว่างที่สามพี่น้องกำลังเดินลัดเลาะกลับจวน ร่างสูงโปร่งที่แอบหลบอยู่หลังต้นไม้ก็ค่อย ๆ เผยตัวออกมา

ไป่เหยียนจงใจเดินย้อนกลับมาเพื่อดูว่าหญิงสาวที่ตนพูดคุยด้วยเป็นบุตรของผู้ใด และเขาก็ได้เห็นแล้วว่า นางมิใช่สาวใช้อย่างที่เคยบอกกับเขา ยิ้มร้ายที่เต็มไปด้วยแผนการจึงผุดขึ้นบนใบหน้าคมสันยามนี้เขาได้รู้ฐานะที่แท้จริงของสตรีที่พึงใจแล้ว

“ที่แท้เจ้าก็คือคุณหนูสี่สกุลเฉิน เฉินซือเหมยนี่เอง ทว่าเท่าที่รู้มานางเสียสติมิใช่หรือ เหตุใดคนเสียสติถึงได้พูดจาฉะฉาน ซ้ำยังรอบรู้เรื่องสมุนไพรมากมายอีก อ่านตำราก็ออก นางดูไม่เหมือนคนเสียสติเลยสักนิด” ไป่เหยียนพึมพำกับตนเอง

“ทว่าเป็นเช่นนี้ก็ดี หากนางไม่ได้เสียสติ ข้าก็สามารถสู่ขอนางมาเป็นภรรยาได้” เขากล่าวอย่างย่ามใจ

“ซื่อจื่อ จะสู่ขอนางจริงหรือขอรับ อย่างไรนางก็เคยได้ชื่อว่าเป็นหญิงเสียสติมาก่อน นายท่านไม่มีทางยอมรับนางแน่ขอรับ”

“เจ้าลืมหรือว่า นางเป็นบุตรสาวของผู้ใด มีหรือท่านพ่อจะไม่อยากเกี่ยวดองด้วย หากข้าบอกท่านพ่อ ขี้คร้านเขาจะรีบส่งแม่สื่อมาน่ะสิ ทว่าเรื่องนี้ข้าจะต้องพิสูจน์ให้แน่ชัดเสียก่อนค่อยลงมือ”

“เช่นนั้นข้าน้อยจะรีบไปสืบให้เลยขอรับ” คนสนิทรีบเอ่ย

“ดี” กล่าวแล้วร่างสูงก็หมุนตัวเดินจากไป

ด้านซือเหมย นางยังคงเดินควงแขนเฉินหยวนซีพลางเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วและเป็นเหตุเป็นผล จนพี่ชายที่เพิ่งกลับมาถึงกับเริ่มขมวดคิ้วด้วยความฉงน

ในตอนแรกเขาไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่ดีใจที่น้องสาววิ่งเข้ากอด แต่พอนึกขึ้นได้ว่าก่อนเขาไปนางยังคุยกับต้นไม้อยู่เลย ทว่ามายามนี้กลับพูดจารู้ความราวกับเป็นคนละคนเสียอย่างนั้น

“เหมยเหมย นี่เจ้า... เจ้าพูดจารู้เรื่องเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน” หยวนซีหยุดเดินพลางจับไหล่น้องสาวให้หันมาประจันหน้า “เจ้าจำได้แล้วหรือว่าข้าคือพี่รองของเจ้า จำได้ใช่หรือไม่ว่าตนเป็นใคร”

ซือเหมยเผยยิ้มบาง ก่อนจะตัดสินใจบอกความจริงเพื่อนำพาอิสรภาพมาให้ตนเอง “พี่รอง... ความจริงแล้วข้ากลับมาเป็นปกติตั้งแต่ฟื้นตื่นขึ้นมาหลังจากจมน้ำแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ยามนั้นข้ายังสับสนอยู่ จึงไม่กล้าบอกผู้ใดเจ้าค่ะ”

หยวนซีเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างคนทำอะไรไม่ถูก เขาหันขวับไปหาหรงอวี้ที่เดินตามหลังมาด้วยใบหน้าใครรู้ทันที

“พี่ใหญ่! เหมยเหมยหายดีแล้วจริง ๆ หรือขอรับ หรือข้ากำลังฝันไป นางไม่ได้เสียสติแล้วกล่าวว่าตนหายดีแล้วใช่หรือไม่”

หรงอวี้ยืนนิ่ง นัยน์ตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของซือเหมย ที่กำลังจ้องเขาด้วยแววตากดดัน ใจเขาเกิดความลังเลอย่างหนัก หากเขาบอกว่านางยังไม่ปกติ เขาก็จะสามารถใช้ความเป็น ‘พี่ชาย’ กักขังนางไว้ในจวนและจัดการนางได้ตามใจชอบ

แต่ถ้าเขาบอกความจริง นางก็จะได้โอกาสออกไปโบยบินตามที่ใจต้องการ และนั่นหมายความว่าจะมีบุรุษอีกมากมายรวมถึงไป่เหยียนเข้ามายุ่มย่ามกับนางอย่างไม่ขาดสาย ด้วยฐานะบุตรสาวท่านโหวและหน้าตาที่งดงามสะกดใจผู้คนของนาง

ทว่าเมื่อเห็นแววตาที่สั่นระริกและท่าทางที่พร้อมจะโกรธขึงเขาไปตลอดกาล ใจที่เคยแกร่งดั่งหินผากลับอ่อนวูบ

“เป็นเรื่องจริง...นางหายดีมาพักหนึ่งแล้ว ข้าคอยสังเกตอาการนางอยู่ตลอด ยามนี้แน่ใจได้แล้วว่านางกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมแล้วจริง ๆ” หรงอวี้จำต้องเอ่ยออกไปเช่นนั้นทั้งที่ในใจรู้สึกเสียดาย เพราะสิ่งนี้ถือว่าเป็นเกราะชั้นเลิศที่เขาเอาไว้ใช้กักขังนางให้อยู่แต่ในจวน ไม่ให้ไปพบกับชายใดได้

เขาเห็นหยวนซีกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจพลางกอดน้องสาวแน่น แทนที่เขาจะปลื้มปริ่มตามไปด้วย ใจแกร่งกับวูบไหวราวกับทำของสำคัญหล่นหายเสียอย่างนั้น

‘ข้ายอมบอกความจริงเพราะไม่อยากให้เจ้าเกลียดข้าไปมากกว่านี้เท่านั้นนะเหมยเหมย แต่เจ้าอย่าหวังว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าหนีพ้นเงื้อมมือแมวป่าอย่างข้าไปได้’ หรงอวี้นึกในใจพลางมองนางด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่เขาก็ไม่รู้ตัว

ซือเหมยไม่ได้กลับเรือนพักอย่างที่ตั้งใจ เพราะนางถูกหยวนซีที่กำลังตื่นเต้นพาตัวมุ่งตรงไปยังห้องโถงใหญ่ มีหรงอวี้เดินตามหลังมาด้วยฝีเท้าหนักแน่นและแววตาที่ยากจะคาดเดา

บรรยากาศภายในห้องโถงค่อนข้างเคร่งเครียด น่าจะเกิดจากข้อพิพาทเรื่องการพูดคุยเกี่ยวกับวันมงคลเมื่อช่วงบ่าย

ท่านโหวเห็นบุตรสาวก็เผยยิ้มดีใจ ทว่าเมื่อนึกได้ว่านางเสียสติจนอาจจะก่อเรื่องให้แขกที่มาเยี่ยมเยียน ก็ทำให้เขาต้องหันมาดุบุตรชายคนรอง “หยวนเอ๋อร์เจ้าพาน้องมาที่นี่ทำไม ไม่เห็นหรือว่าเรากำลังมีแขก พาน้องไปก่อนประเดี๋ยวพ่อตามไป”

“ท่านพ่อ ข้ามีข่าวดีมารายงานขอรับ” หยวนซีเผยยิ้มร่าด้วยความดีใจ “น้องสี่ น้องสี่นางกลับมาเป็นปกติแล้วขอรับ น้องสี่จำทุกอย่างได้แล้ว นางพูดจารู้เรื่อง ไม่คุยกับต้นไม้แล้วขอรับ” เสียงของหยวนซีนั้น บ่งบอกถึงความรู้สึกที่พรั่งพรูเป็นอย่างมาก

สิ้นคำบอกกล่าวนั้น เฉินอวี้โหวก็ถึงกับลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยอาการสั่นเทา เขาจ้องมองบุตรสาวที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังระคนไม่เชื่อสายตา

“เหมยเอ๋อร์... เจ้า... เจ้าหายดีแล้วจริงหรือลูก”

ซือเหมยย่อกายคารวะบิดาด้วยท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบจนคนทั้งห้องตะลึงงัน เพราะได้ยินมาว่าสตรีผู้นี้นางเสียสติตั้งแต่ห้าขวบ ทว่าท่วงท่าและกิริยาที่เผยให้เห็นมันช่างต่างจากคำกล่าวนัก

“ลูกหายดีแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ ขอบคุณท่านพ่อและพี่ ๆ ที่คอยดูแลลูกมาตลอด ยามนี้ลูกมีสติครบถ้วนดีเจ้าค่ะ” นางเผยยิ้มบางมุมปาก พลางมองดูบิดาที่ขยับเดินเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับท่าทางสั่นเทาราวกับสิ่งที่ได้ยินนั้นมันไม่น่าเชื่อ

“โอ้... สวรรค์เมตตาข้าแล้ว เมตตาข้าแล้ว” เฉินอวี้โหวโผเข้ากอดบุตรสาวด้วยน้ำตาแห่งความปลื้มปีติ ความรักความผูกพันที่เขามีต่อบุตรสาวคนเล็กทำให้เขาลืมสิ้นทุกอย่างรอบกาย

ทว่าในขณะที่บิดากำลังซาบซึ้ง ใจของซือเหมยกลับสับสนและตีรวน นางฝืนยิ้มรับอ้อมกอดทว่าสายตาคู่สวยกลับเหลือบมองเจียงหนิงอันที่นั่งอยู่ไม่ไกล นางเอกของเรื่องผู้นี้งามหยดย้อย ความอ่อนหวานของอีกฝ่ายแผ่ซ่านจนซือเหมยรู้สึกด้อยค่าในฐานะตัวประกอบ และเมื่อสายตาเบนไปสบเข้ากับบุรุษผู้ที่ครองใจนางไปกว่าครึ่งแล้ว ใจดวงน้อยก็ยิ่งห่อเหี่ยวหนักขึ้นไปใหญ่

ด้านหนิงอัน กำลังมองดูภาพตรงหน้าอย่างประหลาดใจ นางเคยได้ยินมาว่าคุณหนูสี่สกุลเฉินนั้นวิปลาสเสียสติ ทว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้ากลับงดงามและดูฉลาดเฉลียวจนน่าหวั่นใจ เมื่อนางหันไปเห็นสายตาคู่หมายตนเอง ซึ่งเขากำลังจดจ้องน้องสาวต่างสายเลือดไม่วางตา ‘หรือเพราะเหตุนี้ ท่านจึงไม่ยอมหมั้นหมาย’ นางนึกในใจอย่างหวาดหวั่น พลางคอยสังเกตทั้งคู่ไปด้วย