13. ห่วงน้องสาว

ซือเหมยตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นตำราแพทย์โบราณ นางรีบรับมาเปิดดูด้วยความกระตือรือร้นลืมสิ้นท่าทีเหนียมอาย “นี่มัน... วิธีการห้ามเลือดด้วยการกดจุดและยังมีการฝังเข็มแบบง่าย ๆ อีก มันยอดเยี่ยมมากเลยเจ้าค่ะคุณชาย” นางเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้เขาจนตาแทบจะปิด ก่อนจะก้มลงเปิดตำราต่อ

จากนั้นทั้งคู่ก็ยอบกายตัวลงนั่งบนโขดหินใหญ่ริมน้ำ แลกเปลี่ยนทักษะและการวิเคราะห์ตัวยาอย่างออกรส ซือเหมยเผลออธิบายเรื่องการไหลเวียนของโลหิต

และการทำงานของธาตุในร่างกายตามความรู้ของหมอในโลกปัจจุบันที่ตนเคยเรียนมา โดยใช้ภาษาที่ชาวโบราณเข้าใจง่าย

ไป่เหยียนก็ได้แต่นั่งฟังด้วยความทึ่ง สายตาที่เขามองนางนั้นมีแต่ความชื่นชมและลุ่มหลงในสติปัญญาของสตรีที่ควรแต่เรียนรู้เรื่องการครองเรือน ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ใช่เลย

“นี่เจ้าเป็นเพียงสาวใช้จริงหรือ...” ไป่เหยียนพึมพำแผ่วเบาพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจอธิบายสรรพคุณยา

ทว่าซือเหมยได้ยินที่เขาพูด นางจึงชะงักเมื่อรู้ตัวว่าตนเองแสดงความรู้ที่ล้ำลึกเกินไป ‘หลุดอีกแล้ว พูดเรื่องการรักษาทีไร เป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า’ หญิงสาวก่นว่าตนเองในใจ

“ข้ารู้สึกว่า เจ้าช่างมีเสน่ห์ดึงดูดใจดียิ่งนักยามที่เอ่ยถึงการช่วยชีวิตผู้คน” เขากล่าวและยังคงจ้องใบหน้านางราวกับต้องมนต์

และคำเอ่ยชมตรง ๆ ของคุณชายไป่ ก็ทำเอาซือเหมยถึงกับหน้าร้อนผ่าว นางจึงรีบก้มหน้าลงมองตำราในมือกลบเกลื่อนอาการประหม่าตามธรรมชาติของสตรียามถูกชม

โดยไม่รู้เลยว่าการพบกันของพวกเขาในครั้งนี้ กลับตกอยู่ในสายตาของมู่หรงอวี้ ซึ่งยืนกำหมัดแน่นอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ห่างออกไปไม่ไกล รัศมีสังหารที่แผ่ออกมานั้นรุนแรงเสียจนเสี่ยวจูที่มองไปเห็นเข้าพอดิบพอดี ถึงกับตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว

หรงอวี้ยังคงยืนนิ่งประดุจรูปสลักอยู่ใต้เงาของต้นไม้ใหญ่ นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวหรี่ลงจนเหลือเพียงเส้นขีดคมปลาบ ทุกบทสนทนาและรอยยิ้มพริ้มเพราที่น้องสาวต่างสายเลือดส่งให้บุรุษอื่นนั้น เปรียบประดุจคมดาบที่กรีดลงบนใจแกร่งอย่างช้า ๆ

เขามองมือเรียวขาวที่เคยลูบหน้ากัน บัดนี้นิ้วนั้นกำลังชี้ลงที่หน้าตำรา ดวงตาคู่สวยที่เคยสั่นระริกยามถูกเขาบดจูบ กลับฉายประกายเจิดจ้าดั่งดวงดารายามเมื่อเอ่ยถึงสมุนไพรไร้ค่าเหล่านั้น

แต่นั่นยังไม่เท่าการกระทำของชายหนุ่ม ที่ใช้สายตาหยาดเยิ้มมองน้องสาวเขา ท่าทางที่เต็มไปด้วยความหลงใหลที่เขาเห็นในยามนี้ มันช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก

‘เจ้ากล้าดีนักนะเฉินซือเหมย ต่อหน้าข้าทำเป็นตัดพ้อเรื่องศีลธรรม แต่พอลับหลังกลับมานั่งหัวร่อต่อกระซิกกับบุรุษอื่นท่ามกลางป่าเขาเช่นนี้รึ มันสมกับเป็นกุลสตรีที่ยังไม่ออกเรือนที่ไหนกัน’ หรงอวี้ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียง

ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นเร้าด้วยความรู้สึกพุ่งพล่านที่เขาไม่ยอมรับว่ามันคือ ‘ความหึงหวง’ เขาเพียงแต่บอกตนเองว่า นางคือน้องสาวในปกครอง และเขามีหน้าที่ต้องกันนางออกจากบุรุษไม่ว่าจะเป็นคนใดก็ตาม เพราะนางยังถือว่าเป็นคนสติไม่ดี

ทว่าแม้เขาจะคิดเช่นนั้น มู่หรงอวี้ก็ยังใจเย็นไม่สาวเท้าก้าวออกไป เพราะซือเหมยนางอ้างว่าตนเป็นสาวใช้ การที่น้องสาวตนปิดบังไม่ให้ไป่เหยียนรู้ตัวตนที่แท้จริง นับว่าเป็นเรื่องดี

อย่างน้อยโจวซื่อจื่อ จะได้ไม่โผล่มาหานางที่จวน เพื่อสานสัมพันธ์ให้เกินกว่าคนที่รู้จักกันแค่ในป่าเช่นยามนี้

หรงอวี้ยังคงเฝ้ารอ... รอจังหวะที่ความเงียบงันเริ่มโรยตัวลงมาพร้อมกับแสงอาทิตย์ที่เริ่มจมหายไปหลังทิวเขา ไป่เหยียนเริ่มเก็บข้าวของและกล่าวลาซือเหมยด้วยท่าทางอาลัยอาวรณ์

“ข้าคงต้องกลับแล้ว วันพรุ่งเจ้าจะมาที่นี่อีกหรือไม่ข้ายังอยากคุยเรื่องสมุนไพรอยู่เลย” ไป่เหยียนเอ่ยถามด้วยความหวัง

ซือเหมยยิ้มบาง พลางกอดตำราที่เขาให้มาแนบอกอย่างคนหวงแหน “หากข้ามีโอกาส ข้าจะมาเจ้าค่ะคุณชาย”

“ดี ข้าหวังว่าเราจะได้พบกันอีกเร็ว ๆ นี้นะ”

“เจ้าค่ะ” ซือเหมยยิ้มบางเป็นการส่งท้าย

เมื่อร่างของไป่เหยียนเดินลับหายไปตามแนวป่า ซือเหมยก็ลอบผ่อนลมหายใจยาว แม้จะพูดคุยกันถูกคอ ทว่านางกลับรู้สึกอึดอัด ยามที่เขาจ้องหน้าและเอ่ยชมอย่างไม่รู้จักอายคำ

แต่เมื่อหันมาหาเสี่ยวจู คิ้วสวยก็เริ่มย่นเข้าหากัน เพราะใบหน้าของสาวใช้ซีดเผือดไม่ต่างจากกระดาษไหว้เจ้า “เสี่ยวจู เป็นอะไรไป ทำไมเจ้าทำหน้าเหมือนเห็นผีเช่นนั้นเล่า”

“คะ... คุณหนู... บะ... บ่าวว่าเรากลับเรือนกันเถิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูเอ่ยเสียงสั่น พลางพยายามบุ้ยปากไปทางพุ่มไม้ด้านหลัง

ทว่าไม่ทันที่ซือเหมยจะได้หันมอง กลิ่นอายเย็นเยียบที่แสนคุ้นเคยก็แผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมเสียแล้ว ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่ชวนให้สันหลังเย็นวาบลามไปถึงกระดูก

“คุยเรื่องตำราเสร็จแล้วหรือ... แม่นางน้อยผู้รอบรู้”

ซือเหมยยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ เมื่อเห็นร่างสูงของมู่หรงอวี้ปรากฏกาย นางหลับตาลงพลางก่นด่าโชคชะตาในใจ ‘ให้ตายเถอะ! อีตาพระเอกธงแดงนี่มาแอบดูตั้งแต่เมื่อไหร่กัน’ นางสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกซ่านแล้วเงยหน้าขึ้นมาเผชิญกับร่างสูงใหญ่ที่เดินก้าวออกมาจากเงามืด

หรงอวี้ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง แสงโพล้เพล้ขับเน้นให้ใบหน้าคมคายของเขาดูดุดันและน่าเกรงขามยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

“พี่ใหญ่... ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ” นางถามเสียงเรียบ พยายามไม่ให้สั่นตามความรู้สึกที่กำลังแผ่ไปทั่วร่าง

“ข้าก็มาดูให้เห็นกับตาว่า น้องสาวที่เพิ่งสั่งสอนข้าเรื่อง ‘ความถูกต้อง’ แท้จริงแล้วนางมีรอยยิ้มที่หวานหยดย้อยเพียงใด ยามที่อยู่ต่อหน้าบุรุษที่ยังหาที่มาที่ไปไม่ได้” หรงอวี้ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบจะชนเข้ากับตัวนาง นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะฉีกทึ้งเนื้อน้องสาวต่างสายเลือดเสียเดี๋ยวนี้

“ข้าเพียงแค่แลกเปลี่ยนความรู้เรื่องสมุนไพร มันผิดตรงไหนเจ้าคะ” ซือเหมยเงยหน้าสบตาอย่างไม่ยอมแพ้

“ผิดสิ... ผิดที่เจ้ามุสาหน้าตายว่าตนเป็นเพียงสาวใช้ และผิดที่เจ้า…ทำให้ข้าหงุดหงิด จนข้าอยากจะขังเจ้าเอาไว้ไม่ให้ใครได้เห็นรอยยิ้มนี้อีก” เขาโน้มหน้าลงมาจนจมูกแทบจะชนกัน

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มใส จนคนตัวเล็กขนลุกซู่ นางตั้งท่าจะถอยหนี ทว่ามือเรียวกลับยื่นออกมารั้งเอวคอดแล้วดึงเข้าไปหาตัว ซือเหมยตั้งท่าจะเรียกสาวใช้ให้ช่วย แต่เสี่ยวจูกลับถูกคนสนิทหรงอวี้พาตัวเดินห่างออกไปไกลแล้ว

“พี่ใหญ่ ปล่อยข้านะ” ซือเหมยต่อต้านทันที

หรงอวี้ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านในอกทำให้เขายิ่งเพิ่มแรงรัดที่เอวบางมากขึ้นไปอีก

“ทำไม! อยู่ใกล้ข้ามันไม่น่ารื่นรมย์เหมือนยามที่อยู่กับคุณชายรูปงามผู้นั้นหรือ เจ้าถึงได้ขับไล่ข้านัก ทีกับมันเจ้าส่งยิ้มให้จนตาปิด แต่กับพี่ชายคนนี้กลับทำท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์”

ซือเหมยพยายามดันอกแกร่งที่ขยับเข้ามาจนลมหายใจเป่ารดกัน นางรวบรวมความกล้าสบสายตาคมกริบของเขา

“นี่ท่านสติเลอะเลือนไปแล้วหรือ ไยถึงได้เอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา ท่านควรเอาความห่วงใยและเวลาที่มีไปมอบให้คุณหนูเจียงมากกว่าจะมาวุ่นวายกับน้องสาวเช่นข้ามิใช่หรือ ท่านมีคู่หมายแล้ว ท่านทำเช่นนี้มันไม่ถูกต้อง!” นางแผดเสียงใส่เขา

“หึหึ ความถูกต้องงั้นหรือ?” หรงอวี้เเค่นหัวเราะอย่างขมขื่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง “ข้าว่าที่เจ้าอ้างคำนี้ขึ้นมา เพียงเพราะเจ้าเริ่มพึงใจคุณชายไป่นั่นมากกว่ากระมัง”

ซือเหมยนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยประโยคที่นางคิดว่าจะเป็นดาบที่ตัดเยื่อใยอันยุ่งเหยิงนี้ให้ขาดสะบั้นลงได้

“ใช่ ข้าพึงใจคุณชายไป่ เขาอ่อนโยนอีกทั้งยังให้เกียรติข้า เขาพูดคุยกับข้าด้วยเหตุผล ไม่ได้ใช้กำลังข่มเหงหรือวางอำนาจเผด็จการเช่นท่าน อยู่กับเขาข้ามีความสุขมากกว่าอยู่กับท่านร้อยเท่าพันเท่านัก และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้าพบกับเขาด้วย”

คำยืนยันเด็ดเดี่ยวนั้นเปรียบประดุจน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิง หรงอวี้ที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์บัดนี้กลับตบะแตกสลายไปจนสิ้น “เจ้าพึงใจมันมากกระนั้นหรือ ดี! เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า ความสุขที่เจ้าถวิลหานักหนานั้น ข้าก็มอบให้ได้เช่นกัน และมันจะมากกว่าชายใดในโลกหล้านี้มอบให้สตรีข้างกายด้วย”

สิ้นคำเขาก็เลื่อนมือขึ้นมาตรึงท้ายทอยของนางไว้มั่น นัยน์ตาคมดุจมัจจุราชวาววับด้วยเจตนาที่ชัดเจน เขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะบดขยี้ริมฝีปากอวดดีนี้ให้หลาบจำ ซือเหมยจึงเผลอหลับตาด้วยความตระหนก ตามสัญชาตญาณที่เคยพานพบมาแล้ว