12. ไม่เป็นแล้วคนบ้า

ซือหลินเงยหน้ามองฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามาจนนางรู้สึกอึดอัด ในโลกก่อนนางต่อสู้อย่างโดดเดี่ยวจนกระทั่งเรียนจบหมอ และหวังว่าต่อจากนั้นจะมีชีวิตที่ดีขึ้น และคงได้พบรักกับใครสักคน ทว่าจู่ ๆ นางกลับต้องมาติดอยู่ในบ่วงรักในโลกนิยายซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้เลย

“หากวันที่เขากลับมา เจ้าไม่เข้าไปกระตุกหนวดเสือ วันนี้เจ้าก็คงไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจเช่นนี้สินะ เฮ้อ!” นางทอดถอนใจ เมื่อหวนนึกถึงเรื่องที่ทำผิดพลาดครั้งที่พบกับพี่ชายบุญธรรมคราแรก

ก่อนจะพึมพำก่นว่าเขากับบทบาทที่อีกฝ่ายได้รับ “พระเอกธงแดงงั้นเหรอ ร้ายกับนางเอกแล้วจบด้วยความรัก เหอะ! คนที่ทำร้ายได้แม้กระทั่งน้องสาวตัวเองอย่างเขาน่ะนะ จะรักใครเป็น”

เอ่ยพลางยกมือขึ้นมาถูปากตนไปมา พร้อมกับพยายามบอกตนเองว่าที่คิดถึงเรื่องนี้ก็เพราะเสียดาย ‘จูบแรก’ ที่ถูกขโมยไป ไม่ใช่เพราะนางเผลอใจไปรักแม่ทัพใจร้ายผู้นั้น

ทว่ายิ่งพยายามปฏิเสธ ภาพที่ถูกสัมผัสด้วยแรงอารมณ์ก็ยิ่งฉายชัดในดวงตา “พอ ๆ คิดอะไรเนี่ย เรื่องระหว่างเรากับเขา มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เจียงหนิงอันทั้งดีและงามถึงเพียงนั้น ไม่แน่เขาพบเจอนางคราแรกก็อาจจะตกหลุมรักไปเลยก็ได้ และอีกไม่นานเขาจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจวนไปจนสิ้น”

คิดได้ดังนั้น ซือหลินก็ลุกขึ้นยืนพลางปัดเศษดินออกจากอาภรณ์ นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่แตกซ่านกลับคืนมา

“ในเมื่อเขากำลังจะมีฮูหยิน มู่หรงอวี้ก็คงไม่มายุ่งกับเราแล้วล่ะ จากนี้ไปแกก็ใช้ชีวิตบ้า ๆ เหมือนเดิมแล้วกันนะซือหลิน ไม่สิ… ตอนนี้เราเป็นเฉินซือเหมยแล้ว ควรใช้ชื่อนี้ให้ชินจะดีกว่า”

นางบอกกับตนเองอย่างคนมีสติ ก่อนจะเดินลัดเลาะไปที่ประตูหลังเรือน เพื่อออกไปเดินเล่นที่ลำธารสักพัก

“คุณหนู นั่นท่านจะไปไหนเจ้าคะ” เสี่ยวชิงที่เดินตามหาทั่วเรือน รีบเอ่ยถามก่อนที่นายของตนจะก้าวออกประตูไป

“ข้าจะไปหาพี่ปลา”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านยังป่วยอยู่ออกไปข้างนอกไม่ได้”

ซือเหมยหันกลับมาหาสาวใช้ พลางถอนหายใจกับคำทักท้วงที่ยังคงเดิมทุกวัน นี่ถ้านางทำตัวปกติเหมือนคนทั่วไป พวกเขาจะยอมให้นางออกไปไหนมาไหนได้ตามใจหรือเปล่านะ

ซือเหมยยืนนิ่งมองสาวใช้ทั้งสองที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดจึงเริ่มหมดลง

นางรู้ดีว่าหากตนยังสวมบทบาทหญิงเสียสติต่อไป ชีวิตที่เหลือคงวนเวียนอยู่บนเตียงนอนกับลำธารหลังเรือน ที่หนีออกไปได้แค่บางครั้งบางคราวเท่านั้น ดูแล้วชีวิตใหม่ของนางก็ไม่ต่างจากนักโทษเลย ผิดก็แค่อยู่ดีกินดีมีคนคอยรับใช้เท่านั้น

ที่สำคัญ ยามนี้ยังมีตัวร้ายในคราบพระเอกคอยก่อกวนไม่หยุดหย่อน หากนางยังฝืนทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ อยู่เช่นนี้คงไม่มีโอกาสได้เห็นโลกกว้างที่หลุดเข้ามาใช้ชีวิตอยู่ตอนนี้เป็นแน่

‘ในเมื่อมีหนทางเปิดเผยตัวตน แล้วเราจะแสร้งทำตัวเป็นคนเสียสติไปอีกทำไม สู้เปิดเผยตัวตนไปเลยยังจะดีกว่า วันหน้าอยากทำอะไรจะได้ง่ายหน่อย ส่วนเรื่องแต่งงานตามยุคสมัย ท่านพ่อคงไม่บังคับเราภายในสองสามปีนี้หรอกกระมัง'

ความคิดที่จะทวงคืน 'อิสรภาพ’ เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างแรงกล้า ซือเหมยจึงปรับเปลี่ยนท่าทางให้ดูสงบนิ่งขึ้น พลางจ้องหน้าสาวใช้ทั้งสองสลับกันไปมา “เช่นนั้นเจ้าคนใดคนหนึ่งตามข้าไป ส่วนอีกคนอยู่รอที่เรือนนี่แหละ หากมีใครมาหาข้าก็บอกไปว่าข้านอนพักผ่อน โดยเฉพาะพี่ใหญ่ ที่บอกนี่พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่”

ทั้งสองถึงกับยืนนิ่งงันอย่างคนไม่เชื่อหู

เสี่ยวชิงนัยน์ตาเบิกกว้าง “คะ... คุณหนู... เมื่อครู่ท่าน...”

“ใช่ ข้าสั่งงานพวกเจ้า ว่าอย่างไรใครจะไปกับข้า”

“เอ่อ… บ่าวไปเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูรีบเอ่ย

“เช่นนั้นเสี่ยวชิง เจ้าอยู่รับหน้าคนที่จะมาเรือนข้านะ อย่าลืมที่สั่งไว้เป็นอันขาด บอกว่าข้านอนหลับไปแล้วเข้าใจหรือไม่”

“จะ… เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงรับคำอย่างงง ๆ ก่อนจะมองตามร่างอรชรที่เดินไปอย่างคนปกติ ต่างจากที่เคยเห็นเป็นอย่างมาก

ด้านเสี่ยวจูที่เดินตามมา ก็คอยแต่จะเอียงคอมองผู้เป็นนายด้วยความสงสัย ทว่านางก็ไม่กล้าถาม แม้ว่าเกือบเดือนมานี้ คุณหนูตนจะไม่เคยอาละวาด ด่าทอ หรือทำลายข้าวของเลย ถึงกระนั้นก็ยังไม่มีใครกล้ากล่าวถามหรือเอ่ยวาจาให้ขุ่นเคืองใจ

“สงสัยท่าทางที่เปลี่ยนไปของข้าหรือ” ซือเหมยหันมาถาม

“จะ… เจ้าค่ะ คุณหนูดูสุขุมและสง่างามขึ้นเจ้าค่ะ”

“สุขุมและสง่างามงั้นหรือ หึหึ” นางเปล่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน “เสี่ยวจู ข้าจะบอกให้นะ อันที่จริงหลังจากที่ข้าฟื้นขึ้นมา สติที่เคยเลอะเลือนมันก็มลายหายไปหมดสิ้นแล้ว ข้าแค่แสร้งทำเป็นสติไม่ดี เพื่อใช้ชีวิตที่ไม่ต้องยุ่งยากกับอะไรก็เท่านั้น”

“จริงหรือเจ้าคะ คุณหนูหายดีแล้วจริง ๆ หรือ”

“ก็จริงน่ะสิ ไม่อย่างนั้นข้าจะคุยกับเจ้ารู้เรื่องหรือ” เอ่ยจบ ร่างอรชรก็ก้าวเท้าเดินไปที่ลำธารต่อ มีเสี่ยวจูคอยคุยด้วยตลอด

“บ่าวก็ว่า ทำไมตั้งแต่คุณหนูรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ถึงได้ดูต่างออกไป จากที่เคยหงุดหงิดโวยวายบัดนี้ก็ไม่มีให้เห็น ซ้ำยังวาดรูปเก่ง และรู้จักปรุงยาอีก ว่าแต่ยาเหล่านั้นใช้ได้จริงหรือเจ้าคะ”

“ใช้ได้ทั้งหมดแหละ ทั้งเครื่องหอมอบผ้า สบู่อาบน้ำที่ข้าใช้เจ้าไม่เห็นหรือ สมุนไพรสระผมพวกนั้น หากมันใช้ไม่ได้ผลตัวข้าจะหอมเช่นนี้หรือ” ซือเหมยหันมายิ้มหวานส่งให้

“จริงด้วย บ่าวก็แปลกใจกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยเจ้าค่ะ ทว่าไม่กล้าถามและไม่กล้าจะทักท้วงคุณหนู แต่ก็แอบเอามาถูมืออยู่นะเจ้าคะ กลิ่นของมันหอมมาก ติดมืออยู่นานสองนานเลยเจ้าค่ะ”

“ชอบหรือ เช่นนั้นวันนี้เราก็หาเก็บดอกไม้พวกนั้นไปให้มากหน่อย ประเดี๋ยวข้าจะทำสบู่ให้พวกเจ้าใช้ด้วย”

“ดะ… ได้หรือเจ้าคะ” เสี่ยวจูยืนนิ่งทันที

ซือเหมยจึงหยุดตามพลางหันมาหา “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้”

“คุณหนูในยามนี้ใจดีเหลือเกินเจ้าค่ะ’

‘ก็แน่ล่ะ ฉันไม่ใช่เฉินซือเหมยตัวจริงนี่’ นางตอบอีกฝ่ายในใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ต่อไปข้าก็จะใจดีเช่นนี้แหละ เพราะข้าไม่ได้เสียสติเช่นแต่ก่อนแล้ว พวกเจ้าก็ไม่ต้องกลัวข้าจนเกินไปล่ะ”

“เจ้าค่ะคุณหนู” เสี่ยวจูยิ้มร่า ก่อนจะเดินตามผู้เป็นนาย เลาะไปตามลำธารที่ทอดยาวไปสู่แนวป่าด้วยใจหวาดหวั่นเล็กน้อย เพราะสถานที่แถบนี้นางไม่เคยย่างกลายเยียบย่างเข้ามาเลย  

สายลมยามบ่ายพัดโชยมาอ่อน ๆ พาเอากลิ่นหอมของมวลดอกไม้ป่าโชยมาแตะจมูก ซือเหมยในยามนี้กำลังเดินทอดน่องมองหาพันธุ์ไม้ริมลำธารด้วยความเพลิดเพลิน เพราะหลังจากได้เอ่ยความจริงนางก็รู้สึกเบาใจอย่างบอกไม่ถูก

ทว่าในจังหวะที่นางกำลังก้มลงหมายจะเด็ดดอกกระดังงาป่าที่ชูช่ออยู่ริมตลิ่ง เสียงฝีเท้าที่ก้าวย่างอย่างมั่นคงก็ดังแว่วมา ตามด้วยเสียงทุ้มละมุนที่จงใจกล่าวกับคนตรงหน้า “ข้าหลงนึกว่าเทพธิดาแห่งลำธารจะลืมเลือนนัดหมายของเราไปเสียแล้ว”

ซือเหมยชะงักมือทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เอื้อนเอ่ยกับตน “คุณชายไป่มาได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านก็มาเก็บสมุนไพรหรือ”

ร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมสีนวลสะอาดตา เดินเข้ามาใกล้พลางส่งยิ้มบางให้นาง ใบหน้าเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อย ทว่าดวงตาคมเข้มกลับเผยประกายความยินดีอย่างชัดเจน

“ข้ามาดักรอเจ้าต่างหากเล่า หลายวันมานี้ข้าวนเวียนมาที่ลำธารทุกเมื่อเชื่อวัน หวังเพียงจะได้พบสาวใช้จวนท่านโหวผู้รอบรู้เรื่องวิชาแพทย์อีกครั้ง ทว่ากลับคลาดกันไปเสียทุกครา”  

ซือเหมยรู้สึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่ง ช่วงหลายวันที่ผ่านมานางถูก ‘พี่ชายตัวดี’ ตามติดแจจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ เลยลืมว่ารับปากอีกฝ่ายเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว นึกไม่ถึงว่าเขาจะจำได้อีก

“ข้าต้องขออภัยคุณชาย พอดีช่วงนี้ที่จวนมีเรื่องวุ่นวาย ข้าเลยไม่อาจปลีกตัวออกมาได้เจ้าค่ะ” ซือเหมยเอ่ยไปตามจริง เพราะนางวุ่นอย่างที่พูด หาได้มีถ้อยคำโกหกเขาไม่

“ไม่เป็นไร แค่วันนี้ได้พบเจ้า ข้าก็พอใจแล้ว” ไป่เหยียนเอ่ยพลางยื่นห่อผ้าขนาดเล็กในมือส่งให้นาง “นี่คือเมล็ดพันธุ์สมุนไพรหายากจากแดนใต้ที่ข้าเคยบอกว่าจะนำมาให้เจ้า และยังมีตำราเก่าที่ข้าไปเสาะหามาได้ เจ้าน่าจะสนใจ ข้าเลยถือมันติดมือมาด้วยเปิดดูสิ ชอบหรือไม่” เขากล่าวพลางส่งตำราให้นาง