11. ทวงสัญญาหมั้น

ถ้อยคำบีบบังคับให้ยอมจำนนของใต้เท้าเจียง กลับยิ่งเพิ่มแรงกดดันให้หรงอวี้มากยิ่งขึ้น เขารู้ว่าตนนั้นผลัดวันประกันพรุ่งเรื่องสู่ขอมาหลายปีแล้ว นับตั้งแต่เจียงหนิงอันเข้าสู่วัยปักปิ่น

ซึ่งอันที่จริงช่วงก่อนหน้านั้น คนสกุลเจียงก็ไม่ได้ใส่ใจในตัวเขานัก คงเห็นว่าเป็นบุตรกำพร้าที่บุพการีเสียไปหมดแล้ว จึงไม่เคยมีการถามไถ่ข่าวคราวกันเลย กระทั่งเขาได้ตำแหน่งรองแม่ทัพเมื่อสามปีก่อน และไต่เต้าขึ้นมาเรื่อย ๆ จนได้เป็นมือขวาชินอ๋องอย่างเช่นทุกวันนี้ คนสกุลเจียงก็เริ่มส่งข่าวมาหาอยู่บ่อยครั้ง

เพราะเหตุนี้เอง เขาจึงไม่แยแสเรื่องคำสัญญาที่บิดากับใต้เท้าเจียงมีต่อกันเมื่อยี่สิบปีก่อน ช่วงที่เจียงหนิงอันยังอยู่ในครรภ์

“ข้าเห็นควรว่าน่าจะรอให้ท่านพ่อบุญธรรมกลับมาก่อนจะดีกว่า อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นจวนสกุลเฉินมิใช่จวนมู่” หรงอวี้เอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน นัยน์ตาคมกริบเลื่อนไปมองทางทิศไปเรือนพักของซือเหมยแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมาสบตากับใต้เท้าเจียง

ใต้เท้าเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างคนขัดใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกอารมณ์ “การหมั้นหมายเป็นของสองตระกูล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูลเฉินเลยสักนิด ต่อให้เจ้าเป็นบุตรบุญธรรมท่านโหว ถึงอย่างนั้นเรื่องแต่งงานเจ้าก็ควรต้องยึดเอาคำมั่นของบรรพบุรุษตนเองเป็นหลักสิ มิใช่รอผู้อื่นตัดสินใจให้” ท่าทางไม่พอใจของใต้เท้าเจียง เผยออกมาอย่างชัดเจน เพราะเรื่องงานแต่งนี้ มันควรจะมีขึ้นมานานแล้ว ทว่ามู่หรงอวี้กลับผลัดไปเรื่อย

จนยามนี้บุตรสาวเขาก็อายุสิบเก้าแล้ว ทางฝ่ายชายก็ยังไม่ยอมมาสู่ขอ หรือแม้แต่หมั้นหมายกันไว้ตามที่ควรจะเป็น

หรงอวี้ขบกรามแน่นหลังได้ฟังคำพูดเอาแต่ได้ของอีกฝ่าย ที่หมายจะบังคับเขาโดยใช้คำสัญญาเก่าก่อนมาอ้าง แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดในคราแรก เริ่มแข็งกร้าวและดุดันขึ้นตามสัญชาตญาณของคนที่มีนิสัยค่อนข้างเอาแต่ใจตนและเผด็จการ

“เรื่องสัญญาหมั้นหมายข้าเองก็เพิ่งรู้เมื่อสามปีก่อน ก่อนหน้านั้นสกุลเจียงทำอันใดอยู่ถึงไม่เคยแจ้งข่าว หรือเห็นว่าข้าเป็นเพียงนายกองต่ำต้อยจึงไม่อยากเกี่ยวดองด้วย แต่พอเห็นข้ามีตำแหน่งที่สูงขึ้นจึงเริ่มส่งจดหมายมาถามไถ่ ในยามที่ข้ากำพร้าไร้ผู้คนแยแส ไม่ทราบว่ารองเจ้าเมืองเจียงอยู่ที่ใดกัน ไยยามนี้ท่านจึงกล้ามาเร่งเร้าเรื่องแต่งงานที่ท่านเคยละทิ้งไปนานกับข้าได้”

ใบหน้าของรองเจ้าเมืองเจียงบัดนี้แดงก่ำด้วยแรงโทสะ นิ้วของเขาชี้ไปยังแม่ทัพหนุ่มอย่างลืมกิริยาผู้ลากมากดี

“มู่หรงอวี้! เจ้ากล้าสามหาวใส่ข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ ข้าเป็นผู้ใหญ่ เป็นเพื่อนตายของพ่อเจ้า สัญญาหมั้นหมายนี้ล้วนแต่เป็นถ้อยคำสัตย์จริงที่ข้ากับบิดาเจ้าทำขึ้นมาร่วมกัน เจ้ากล้าลบหลู่ หาว่าข้าสร้างเรื่องมาหลอกเจ้ากระนั้นหรือ”

เจียงหนิงอันที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหน้าซีดเผือด นางรีบขยับลุกขึ้นคว้าแขนบิดาไว้ ดวงตาคู่งามคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความอับอายและเสียใจ “ท่านพ่อ... พอเถิดเจ้าค่ะ ท่านพี่มู่แค่ไม่เข้าใจความลำบากของพวกเราในตอนนั้น เขาจึงได้เอ่ยเช่นนี้”

นางหันมามองหรงอวี้ด้วยสายตาวิงวอน ด้วยเกรงว่าคู่หมายที่ตนเฝ้ารอจะไม่พอใจมากไปกว่านี้ “ท่านพี่มู่ หนิงอันมิเคยคิดดูหมิ่นท่านเลยสักนิด ตลอดเวลาที่ผ่านมาหนิงอันเฝ้ารอท่านพี่มู่อยู่เสมอ แม้จะไม่เคยส่งข่าวทว่าข้าไม่เคยมีใจเป็นอื่นเลย”

หรงอวี้ปรายตามองสตรีที่สั่นเทาตรงหน้า แววตาที่เจ็บปวดและซื่อสัตย์ของนางในความเป็นจริงมันควรจะทำให้เขาใจอ่อน

ทว่าภาพในสมองของเขายามนี้กลับมีเพียงสัมผัสอันดื้อรั้นของซือเหมย เสียงหัวเราะสดใสที่ดังขึ้นมายามนางแสร้งทำตัวเพี้ยน และความกล้าหาญที่กล่าวตอกหน้าเขาเรื่องสถานะพี่น้อง

การบีบคั้นเหล่านี้กำลังทำให้อารมณ์ของเขาพุ่งพล่านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ด้วยนิสัยเอาแต่ใจและเผด็จการ  

หรงอวี้ไม่ได้ต้องการกุลสตรีที่อ่อนหวานมานั่งประดับจวน หากจะแต่งงาน สตรีผู้นั้นต้องฉลาดคิดและไม่ใช่เอาแต่ร้องไห้เพื่อให้เขาปลอบ เพราะเขาคือนักรบ ไม่มีเวลามาเอาใจใครทั้งนั้น

“รอข้า…หรือรอตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพของข้ากันแน่” ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มเหี้ยม นัยน์ตาวาวโรจน์อย่างดูแคลนโดยไม่ไยดีความรู้สึกของคนตรงหน้าเลย “หากวันนี้ข้ายังเป็นเพียงนาย กองอยู่ที่ชายแดน ใต้เท้าเจียงคงจะนำสัญญาฉบับนี้ไปต้มน้ำล้างเท้าเสียมากกว่าจะพาลูกสาวคนงามมาเสนอตัวถึงจวนเช่นนี้”

“เจ้า! เจ้ามันไอ้เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เนรคุณไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่” ใต้เท้าเจียงตบโต๊ะดังสนั่นจนถ้วยชาชั้นเลิศกระเด็นตกพื้นแตกกระจาย “ข้าจะรอคุยกับเฉินอวี้โหว! ข้าจะให้เขาเป็นคนตัดสินเรื่องนี้เอง ในเมื่อเจ้ามันไร้สัจจะ ข้าก็จะให้คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่าแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร แท้จริงแล้วคือคนเนรคุณ”

หรงอวี้ยันกายลุกขึ้นเต็มความสูง รัศมีแม่ทัพใหญ่แผ่ซ่านจนข้ารับใช้ในห้องโถงต่างพากันก้มหัวตัวสั่น “เชิญตามสบายใต้เท้าเจียง หากท่านอยากให้เรื่อง ‘ขายบุตรสาวกิน’ โด่งดังไปทั่วแคว้น ข้าก็ไม่ขัดศรัทธา” หรงอวี้พ่นวาจาออกมาอย่างร้ายกาจ

และเขายังกล่าวต่ออีกว่า “อย่าลืมเรื่องจดหมายลับที่ท่านเคยส่งไปประจบประแจงขุนนางที่อยู่ฝั่งตรงข้ามชินอ๋องด้วยเล่า ไม่แน่ว่าสักวันมันอาจจะตกไปอยู่ในมือคนที่เอาผิดท่านจนต้องโทษเนรเทศทั้งตระกูลก็เป็นได้” หรงอวี้ใช้ไม้ตายในมือข่มขู่

รองเจ้าเมืองเจียงถึงกับทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ ท่าทางพยศเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น คงเหลือเพียงความหวาดกลัวที่เผยออกมา

“จะ… เจ้ารู้เรื่องนี้ได้เยี่ยงไร” เจียงหานชงถามเสียงติดขัด

“ตำแหน่งรองเจ้าเมืองเช่นท่าน คิดหรือว่าจะมีคนซื่อสัตย์อยากปิดความลับให้ กลับไปพักผ่อนให้ดีเถิด หากอยากคุยกับท่านพ่อบุญธรรมข้า ท่านก็รอเขากลับมาแล้วค่อยหารือกันก็ได้ ทว่าเรื่องแต่งงาน ข้าไม่ขอรับปาก ฉะนั้นท่านควรมองหาคู่หมายใหม่ให้บุตรสาวตั้งแต่เนิ่น ๆ เสีย” หรงอวี้ยังมิวายเอ่ยแนะ พลางบอกความต้องการที่อยู่ในใจให้สองพ่อลูกได้รู้ด้วย

เขาจะไม่แต่งงานกับเจียงหนิงอัน นี่คือสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มหมายมั่นปั้นมือมาเนิ่นนานแล้ว และวันนี้เขาก็มีโอกาสได้พูดเสียที

หนิงอันที่ได้ยินทุกถ้อยคำ ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากสะอื้นไห้ พลางมองคู่หมายที่ตนปักใจรักมาตลอดด้วยความรู้สึกผิดหวังอย่างที่สุด เขาช่างใจร้ายนัก ทั้งร้ายกาจและไร้หัวใจราวกับสัตย์ป่าที่รุมทึ้งเหยื่อ ไร้ซึ่งความปรานีและเห็นใจ

อีกด้านของจวนสกุลเฉิน…

ซือหลินกำลังนั่งทอดอาลัยอยู่บนม้านั่งหินใต้ต้นหลิวริมสระน้ำภายในสวนส่วนตัว ความเย็นเยียบของจูบที่เพิ่งจางหายไป ยังคงทิ้งร่องรอยความอุ่นซ่านเอาไว้ให้ใจดวงน้อยได้เจ็บปวดเป็นระยะ นางพยายามใช้กิ่งไม้ขีดเขียนพื้นดินไปเรื่อย หวังว่ามันจะสลัดภาพใบหน้าคมคายของหรงอวี้ออกไปได้ ทว่าเสียงซุบซิบของเหล่าสาวใช้ที่เดินผ่านไปมากลับดังเข้าหูเสียอย่างนั้น

“เจ้าเห็นคุณหนูเจียงหรือไม่ งามปานนางล่มเมืองเชียวล่ะ กิริยามารยาทก็เพียบพร้อมสมกับเป็นลูกขุนนาง ข้าล่ะอิจฉาความงามนางนัก” สาวใช้คนหนึ่งกระซิบกับสหายอย่างตื่นเต้น

“ข้าได้ยินว่าใต้เท้าเจียงมาหารือเรื่องงานมงคล อีกไม่นานจวนข้างก็มีข่าวดีแล้ว พวกเขาช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกจริง ๆ เจ้าว่าเช่นนั้นหรือไม่” อีกคนกล่าวสมทบ

คำว่า ‘เหมาะสม’ และ ‘วันมงคล’ นั้นกรีดลึกลงในใจคนฟังเป็นอย่างมาก จนซือหลินเผลอทำกิ่งไม้ในมือหักเป็นสองท่อน ความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้แล่นพล่านไปทั่วใจดวงน้อย

‘ตื่นได้แล้วซือหลิน แกอยู่ในนิยายนะ พระเอกเขาก็ต้องคู่กับนางเอก ต่อให้มู่หรงอวี้เกลียดชังนางในช่วงแรก ทว่าท้ายที่สุดพวกเขาก็ต้องคู่กัน เพราะนิยายทุกเรื่องต่างก็มีจุดจบแบบนี้’

ซือหลินนึกถึง ‘เรื่องย่อ’ ของนิยาย ‘บุปผาเลือนในม่านเมฆ’ หรือโลกที่นางหลุดเข้ามาอยู่อาศัยในยามนี้ แม้จะอ่านไปได้ไม่กี่หน้า ทว่าตัวละครหลักได้ถูกระบุเอาไว้แล้ว

นิยายเรื่องนี้ขึ้นชื่อว่ามีดราม่าเข้มข้นเป็นแนวพระเอกสายธงแดงที่มีนิสัยโหดเหี้ยม เอาแต่ใจและเผด็จการพอสมควร

บิดาของนางเอกเป็นสายให้ฝ่ายตรงข้ามกับพระเอก ใช้การแต่งงานครั้งนี้เป็นใบเบิกทางเพื่อคอยสืบแผนการจากหรงอวี้

ทว่าเจียงหนิงอันกลับเป็นสตรีที่ยึดมั่นในคุณธรรม นางรักสามีมากจนยอมสละทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา และนั่นน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พระเอกจอมเย็นชาใจอ่อนจนเกิดความรักต่อนาง

‘ส่วนข้าก็แค่ตัวประกอบเสียสติที่ถูกเขียนมาให้ตายตั้งแต่ต้นเรื่อง ไฉนเลยจะไปมีค่าพอให้พระเอกธงแดงที่แสนร้ายกาจอย่างเขาหันมาทุ่มเทใจให้ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกซือหลิน แกอย่าฝันหวานนักเลย ตัดใจซะเถอะ จะได้ไม่เจ็บปวดมากไปกว่านี้’