11. สกุลชุน (2)

งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างน่าเบื่อ ไม่มีสิ่งใดแตกต่างกับงานเลี้ยงฉลองทั่วไป เหล่าขุนนางที่อยากเชื่อมสัมพันธ์กับคนใหญ่คนโตก็ใช้โอกาสนี้เข้าหาเชื้อพระวงศ์และขุนนางใหญ่ แน่นอนว่าเฉวียนหย่งเฟิงและเว่ยเมิ่งเหยารับการคารวะไปหลายจอก

“หม่อมฉันขอออกไปสูดอากาศด้านนอกนะเพคะ”

“อย่าได้สร้างเรื่องให้กระทบมาถึงข้าเล่า”

“จิ๊ หม่อมฉันมิใช่ตัวปัญหาเสียหน่อย” พอสุราเข้าปาก ความกล้าก็ดูจะมากขึ้นตาม คนงามถึงขั้นชักสีหน้าใส่สวามี

ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ใดต่อว่านางด้วยถ้อยคำเช่นนี้ กับคนในครอบครัวยิ่งไม่เคยมี แล้วบุรุษตรงหน้าเป็นใครกัน

“นี่เจ้า-”

“พอๆ อยู่ด้านนอกรักษากิริยาบ้าง” ไท่เฟยรู้นิสัยบุตรชายดี หากต่อความยาว เรื่องนี้ไม่มีทางจบ

“เช่นนั้นหม่อมฉันขออนุญาตนะเพคะ” ว่าเพียงเท่านั้นเว่ยเมิ่งเหยาก็ปลีกตัวออกมา โดยมีเหล่านางกำนัลและขันทีติดตามอย่างที่ควรจะเป็น

ร่างบางเดินลัดเลาะออกมาจากโถงงานเลี้ยง ย่างก้าวตามทางที่มุ่งหน้าไปยังสวนดอกไม้ นึกถึงยามนั้นนางมิเคยได้เฉียดกายเข้ามาเสียด้วยซ้ำ ทว่าวันนี้กลับไม่มีผู้ใดกล้าห้ามนาง เพียงเสี้ยวความคิดที่แล่นเข้ามาในหัว

เว่ยเมิ่งเหยาตัดสินใจหันหลังให้สวนดอกไม้งดงาม จุดหมายปลายทางคือโรงครัวของเรือนสกุลชุน ทันทีที่เดินมาถึงภาพรอยยิ้มของสตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมารดา ฉายทับกับสตรีนางหนึ่งที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดของว่างลงจาน

“ชะ ชินหวังเฟย” เสียงเรียกของหนึ่งในบ่าว เรียกให้คนหันมาสนใจผู้มาใหม่

ในจังหวะที่หันมาสบตา เว่ยเมิ่งเหยาเห็นถึงแววตาตกใจจากมู่เหลียน มารดาในชาติก่อนของนางอย่างชัดเจน กระนั้นกลับไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตกใจสิ่งใดกันแน่ แววตาคู่นั้นลึกซึ้งปนสับสนกระทั่งทุกคนในนั้นย่อตัวคำนับให้กับชินหวังเฟย

“ตามสบายเถิด”

“เอ่อ หวังเฟยมาถึงที่นี่ต้องการสิ่งใดหรือเพคะ หม่อมฉันจะให้คนไปจัดหาให้” มู่เหลียนที่ถือว่ามีฐานะสูงกว่าบ่าวคนอื่นๆ เป็นคนเอ่ยปาก

“ข้า อึก ข้าเพียงอยากมาชื่นชม อาหารและของว่างวันนี้รสชาติดียิ่งนัก”

“ขอบพระทัยเพคะ หากหวังเฟยชอบ หม่อมฉันจะจัดใส่ให้อีกเพคะ”

“อืม รบกวนแล้ว” เว่ยเมิ่งเหยาพึมพำว่า พลางลอบมองตามทุกการขยับกายของสตรีตรงหน้า อีกฝ่ายดูมีอายุขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้ยังคงความงามไว้หลายส่วนก็ตาม ดวงตาคู่นั้นโศกเศร้า ว่างเปล่า กระทั่งเวลายิ้มก็ไม่ส่งไปถึง

“เช่นนั้นประเดี๋ยวหม่อมฉันจะให้บ่าวนำไปให้เพคะ ในนี้มีแต่กลิ่นควันไฟ จะทำให้อาภรณ์ของหวังเฟยมีแต่กลิ่นเหม็นนะเพคะ”

“อยู่ที่ต้งหนาน ข้าเข้าครัวกับท่านแม่เป็นประจำ ท่านพ่อกับน้องชายชื่นชอบเสียด้วยซ้ำ เพราะรู้ว่าจะได้ทานของอร่อย” เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ทำเอาเหล่าบ่าวไพร่ในโรงครัวยิ้มตาม ในชีวิตของพวกเขาจะมีสักกี่ครั้งที่ได้รับใช้เชื้อพระวงศ์ที่ไร้ซึ่งความหยิ่งทะนงเช่นนี้

“หวังเฟยคงจะเข้าครัวบ่อย”

“เป็นเช่นนั้น พวกเจ้าจัดใส่จานเถิด ข้าจะรอนำกลับไปด้วย”

เมื่อผู้สูงศักดิ์ยืนยันเช่นนั้น มู่เหลียนรวมถึงบ่าวในโรงครัวก็เร่งจัดขนมลงจาน ใช้เวลาเพียงไม่นานนัก ถามขนมก็อยู่ในมือของนางกำนัลแล้ว และนั่นก็คงถึงเวลาที่เมิ่งเหยาจะต้องละสายตาจากสตรีตรงหน้า

“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ว่าเพียงเท่านั้นคนงามก็เดินกลับออกมา ภาพความทรงจำมากมายไหลเวียนอยู่ในหัว ก่อนหน้านี้เพราะได้รับการดูแลจากท่านพ่อท่านแม่และครอบครัวเป็นอย่างดี นางเลยอดที่จะเปรียบเทียบกับชาติก่อนมิได้

เคยคิดว่าเหตุใดอดีตมารดาจึงไม่คิดจะปกป้องชุนผิงหลานเลยสักครั้ง เหตุใดจึงไม่ฮึดสู้ ยอมแพ้ให้ใครต่อใครทำร้าย สิ่งเดียวที่มู่เหลียนทำคือทายาให้บุตรสาวยามเจ็บ

“หวังเฟยเพคะ โถงงานเลี้ยงอยู่ทางนั้นนะเพคะ”

“อ่าวหรือ ขอบใจนะมี่มี่ ข้าเลยทางเสียแล้ว” รอยยิ้มเอียงอายเผยออกมาแก้เก้อ ก่อนจะหันหลังกลับ

ทว่าสายตาของนางดันเหลือบไปเห็นบุรุษผู้หนึ่งเดินออกมาจากหลังเรือนอีกฟาก ดูท่าทางรีบร้อน จัดระเบียบเสื้อผ้าอาภรณ์ให้วุ่น ชายผู้นั้นคือสามีของชุนซิ่นเยว่ไม่ผิดแน่

แต่...

“นั่นนางรำเมื่อครู่มิใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดออกมาจากที่เดียวกัน-” สองนายบ่าวหันมองหน้ากัน ก่อนตากลมจะเบิกกว้างขึ้น

คงไม่เป็นอย่างที่คิดกระมัง