14. แส้ไหมถัก (3)

ทว่าความคิดของเว่ยเมิ่งเหยากลับผิดมหันต์

ชุนซิ่นเยว่ไม่ลงโทษสาวใช้ในตอนนั้นก็จริง แต่เช้าวันถัดมา เหล่าแม่ครัวจวนอ๋องต่างพูดคุยกันว่าสาวใช้สกุลชุนนางหนึ่งถูกโบยจนไม้หัก ซ้ำยังมิให้หมอมารักษา ยาเพียงขนานเดียวยังไม่เมตตา ทำทั้งหมดนี้เพียงเพราะเรื่องที่วางกาชาเสียงดัง

“เจ้าไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ ชุนซิ่นเยว่” อดีตคุณหนูเว่ยแค่นหัวเราะให้กับความคิดก่อนหน้าของตน นางคิดได้อย่างไรว่าคนเช่นนั้นจะกลับตัวกลับใจได้

“หวังเฟยว่าอย่างไรนะเพคะ”

“ไม่มีอะไร พวกเจ้ามีใครพอจะรู้จักนางหรือไม่”

“หม่อมฉันรู้จักเพคะ พี่น้องถิงเหม่ย ถิงสวี เคยพบกันที่ตลาดหลายครา” นางกำนัลในโรงครัวต้องออกไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารแทบทุกวัน จึงได้พบปะกับบ่าวไพร่สกุลขุนนางบ่อยครั้ง

“เช่นนั้นเจ้าเอาเงินนี่ไปซื้อยาให้นางที นึกแล้วเวทนานัก”

“ขอบพระทัยเพคะหวังเฟย สองพี่น้องเป็นคนรู้บุญรู้คุณ หม่อมฉันจะให้พวกนางมาขอบพระทัยหวังเฟยด้วยตนเองแน่เพคะ”

“อืม ไว้หายดีค่อยว่ากัน” เว่ยเมิ่งเหยาไม่ปฏิเสธ เหตุผลที่ช่วยบ่าวสกุลชุนนอกจากความสงสาร นางก็หวังประโยชน์เช่นกัน

“จริงสิมี่มี่ เจ้าบอกว่านางรำในงานเมื่อวานเป็นนางโลมอย่างนั้นหรือ”

“ใช่เพคะ นางรำเหล่านั้นเป็นนางโลมที่หอหยวนเชิง แม้จะอยู่แถบนอกชานเมือง แต่ก็มีชื่อเสียงเรื่องสตรีงามเพคะ” มี่มี่ที่ช่วยเหล่าแม่ครัวจัดอาหารลงจาน ละมือหันมาตอบคำถามผู้เป็นนาย

หลังจากที่สงสัยความสัมพันธ์ของชายหญิง มี่มี่ก็ไม่รอช้าสอบถามบ่าวไพร่ในงานเลี้ยง จนรู้ข้อมูลมาว่าสตรีนางนั้นมีนามว่า หลันเอ๋อร์ เป็นสาวงามของหอหยวนเซิง

“มิใช่เพียงเพราะสตรีงามหรอกเพคะ แต่เป็นเพราะที่นั่นห่างไกลเมืองหลวง เหล่าฮูหยินมิอาจไปตามสามีได้ ที่นั่นจึงกลายเป็นหอนางโลมยอดนิยมของชายหนุ่ม” ท่านป้าเถียน แม่ครัวประจำจวนอ๋องเอ่ยสำทับขึ้นมา

“แล้วท่านป้าเถียนพอจะทราบหรือไม่ว่าอยู่ที่ใด” ในเมื่อชุนซิ่นเยว่มิได้กลับตัวกลับใจเป็นคนดี ยังทำร้ายผู้อื่นอย่างทารุณเช่นนี้ เว่ยเมิ่งเหยาก็จะทำให้อีกฝ่ายรับรู้ความเจ็บปวดเสียบ้าง

วันเวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ ทั้งวันเมิ่งเหยาจะวุ่นอยู่กับการจัดการเรื่องในเรือน ส่วนมากคงหนีไม่พ้นเรื่องบ่าว เรื่องทรัพย์สินและค่าใช้จ่าย จนเว่ยเมิ่งเหยาแทบจะไม่ได้ปลีกตัวไปทำเรื่องที่ค้างคาไว้

และสุดท้ายก็ได้โอกาสเสียที

ค่ำคืนเงียบสงัด คนในจวนอ๋องต่างเข้าเรือนนอนกันตั้งแต่ตะวันลับฟ้า ไม่ต่างกับเรือนของชินหวังเฟยที่บัดนี้ไร้แสงสว่าง ทว่ามิใช่เพราะเจ้าของเข้านอนแล้ว แต่เป็นเพราะเว่ยเมิ่งเหยากับมี่มี่แอบลักลอบออกจากจวนไปแล้ว

“เหตุใดหวังเฟยถึงอยากรู้เรื่องของชายผู้นั้นเล่าเพคะ”

“มี่มี่ เจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่”

“เหตุใดต้องถามอีกเพคะ หม่อมฉันเชื่อคำของหวังเฟยอยู่แล้ว”

“เช่นนั้นหากข้าบอกว่า ชุนซิ่นเยว่เป็นคนไม่ดี เจ้าจะเชื่อหรือไม่” เมิ่งเหยามองหน้าบ่าวรับใช้ที่เติบโตมากับนาง

“เชื่อเพคะ สิ่งที่นางทำกับบ่าวรับใช้ก็แสดงให้เห็นชัดเจนแล้ว”

“อืม ข้ากำลังจะทำให้นางได้ลิ้มรสความเจ็บปวด ลองสูญเสียดูบ้าง” นัยน์ตาสีสวยสั่นระริก ไปด้วยความอัดอั้นตันใจ

มี่มี่ได้แต่ขมวดคิ้วสงสัยกับท่าทางเหล่านั้น แต่ก็ไม่คิดจะซักไซ้ถาม หน้าที่ของนางคือภักดีต่อหวังเฟย ไม่ว่าบุกน้ำลุยไฟนางก็จะทำ

สองนายบ่าวพากันเดินตรงไปยังโรงเลี้ยงม้า จัดการเช่าม้ามาหนึ่งตัวก่อนจะควบไปตามเส้นทางที่ท่านป้าเถียนบอก

“คนของท่านอ๋องจะไหวตัวทันหรือยังเพคะ”

“คงไม่ คงคิดว่าเราหลับอยู่ในเรือน ข้าว่าพวกเขาคงดูแคลนเราพอตัว จึงมิได้เคร่งครัด” เมิ่งเหยาเอี้ยวตัวมาหัวเราะกับมี่มี่ที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง

ยามอยู่แคว้นต้งหนาน ทั้งเมิ่งเหยาและมี่มี่ต้องฝึกต่อสู้ หลบหนี ไม่ต่างจากคุณชายของจวน เพราะท่านองครักษ์รู้ดีว่าราชสำนักไม่มีวันสงบสุขได้จริงๆ อย่างไรก็ควรให้บุตรทุกคนดูแลตนเองได้

“นั่นใช่หรือไม่เพคะ”

“คิดว่าใช่ เราเข้าด้านหลังเถอะ” ทั้งสองรีบลงจากม้า ผูกมันไว้กับต้นไม้ใกล้ๆ พลางพากันเข้าไปด้านหลังของหอนางโลมหยวนเซิง เรือนสูงโดดเด่น ห้อยโคมประดับสว่างไสว

รอบข้างหอนางโลมมีร้านขายอาหารเล็กๆ สองสามร้านที่ยังคงเปิดอยู่ ถนนเส้นมิได้มีคนเดินพลุกพล่านเหมือนในเมืองหลวง คงเพราะกว่าจะมาถึงบริเวณนี้ต้องเดินทางผ่านป่ารกร้าง

หญิงสาวทั้งสองลักลอบเข้ามาทางด้านหลังของหอนางโลม อย่างแรกที่ทำหนีไม่พ้นหาชุดนางรำมาใส่เพื่อปิดบังตัวตน

“มี่มี่ เจ้าอยู่ด้านล่าง ข้าจะขึ้นไปหาแม่นางหลันเอ๋อร์”

“ระวังตัวด้วยนะเพคะ เราใส่ชุดเช่นนี้ ผู้คนคงคิดว่าเราเป็นนางโลมของหอหยวนเซิง” แม้รู้ว่าเจ้านายของนางเก่งกาจเพียงใด กระนั้นมี่มี่ก็ยังอดห่วงมิได้

“เจ้าเองก็ด้วย”

ทันทีที่นายสาวขึ้นไปชั้นบนของร้าน มี่มี่ก็ทำตัวแนบเนียนไปกับสถานการณ์ แสร้งเข้าไปต้อนรับแขก พาแขกมานั่งที่โต๊ะ ขณะที่สายตาก็สอดส่องไปทั่วบริเวณเพื่อดูความเรียบร้อย

จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับเอกบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน

!!!?

“นะ นั่น...ท่านอ๋อง”