13. แส้ไหมถัก (2)

“มอบการแสดงนี้เป็นของขวัญให้ท่านเสนาบดีชุน หวังเหลือเกินว่าท่านจะอายุยืนยาวทันได้เห็นความเป็นไปของสกุลชุน”

สิ้นประโยคอวยพรที่ฟังดูขัดหู มือเรียวยาวก็ตวัดแส้เบาๆ เส้นไหมถักสะบัดโค้งอ่อนช้อย กายงามโอนอ่อนร่ายรำไปตามจังหวะดนตรี ปลายแส้แหวกมวลอากาศรอบข้างจนเกิดเสียงดัง ให้คนที่เคลิบเคลิ้มไปกับการขยับร่างกายอันแสนเย้ายวนได้ดึงสติกลับมา

จังหวะการร่ายรำมิได้เร่งรีบ ฝีเท้าเบาเคลื่อนหมุนพลางโบกสะบัดแส้หยกเป็นวงคลื่น วาดลวดลายอ่อนโยนในอากาศ ทว่าบางคราวก็ฉับไวปานสายฟ้า

ปัง!!! ปลายแซ่ฟาดลงกลางโต๊ะที่อยู่ต่อหน้าชุนซิ่นเยว่ จนแตกเป็นสองเสี่ยง

“กรี๊ด!!!!!” เสียงกรีดร้องของสตรีสกุลชุนที่นั่งอยู่บริเวณนั้นดังขึ้นพร้อมกัน โดยเฉพาะชุนซิ่นเยว่ที่บัดนี้โผเข้ากอดสามีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา

ผู้คนในงานเลี้ยงต่างตกอกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คงจะมีแต่นักรบที่ผ่านสงครามมานับไม่ถ้วนเท่านั้นที่ไม่หวั่นเกรง

เล่อฟางหัวยกยิ้มเล็กน้อย สายตาที่ใช้มองสะใภ้มิได้ติดรำคาญเหมือนในวันแรกๆ ที่พบเจอ แต่จะให้เป็นแววตาที่ชื่นชมยินดีก็คงจะเร็วไป

“ขอประทานอภัยเพคะฮองเฮา ต้องขออภัยฮูหยินฟู่ ข้ามิได้ฝึกร่ายรำมานาน จึงพลาด” เว่ยเมิ่งเหยาคุกเข่าต่อหน้ามารดาแผ่นดิน พลางยกมือทาบอก แสร้งตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ทว่าในใจของนางมิได้มีความรู้สึกนั้นเลยสักนิด อยากจะฟาดแส้เส้นนี้ลงกลางบนใบหน้าของอีกฝ่าย เหมือนกับที่ชุนซิ่นเยว่เคยใช้เล็กกรีดหน้าของนางจนเป็นรอย อยากให้อีกฝ่ายเจ็บเหมือนตอนที่นางถูกบิดาไร้คุณธรรมใช้แส้ฟาด

“ชินหวังเฟยอาจหาญเกินไปแล้ว! ต่อหน้าพระพักตร์ยังกล้าทำร้ายผู้อื่นอีก ลงโทษให้เป็นเยี่ยงอย่างเถิดเพคะ” ฮูหยินใหญ่สกุลชุนว่าโพล่งออกมาอย่างตื่นตระหนก ทำเอาผู้คนต่างซุบซิบนินทา บ้างก็เอ่ยสนับสนุนสิ่งที่จ้าวอวี้พูด

เว่ยเมิ่งเหยาที่คุกเข่าอยู่จึงได้แต่ถอนหายใจ นึกตำหนิตนเองที่เมื่อครู่ปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ ฟาดแซ่ไปที่อดีตน้องสาว

ตากลมเหลือบมองท่าทีของสวามี คิดว่าอย่างไรเสียนางก็เป็นชายาของเขาคงไม่ปล่อยให้นางต้องถูกลงโทษต่อหน้าผู้คนกระมัง ทว่าดูจากท่าทีเฉยเมยของหย่งเฟิงคงยากนัก!

“ขอฮองเฮาประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันมิมีเจตนาทำร้ายใด เพียงแต่...มิได้ฝึกฝนอย่างที่กราบทูลต่อฮองเฮาเพคะ”

“ชินหวังเฟยคงมิได้หมายความว่าเป็นความผิดของฮองเฮาใช่หรือไม่เพคะ จะกล่าวสิ่งใดขอให้เห็นแก่หน้าชินอ๋องบ้างเถิด” คุณหนูชุนหลี่ซางสอดปากเข้ามาพูด จนคนถูกพูดถึงชะงักงัน

“เรื่องของสตรี อย่าได้ดึงข้าเข้าไปเกี่ยว”

“เอาเถิดๆ ลุกขึ้น” จิ้งฮองเฮาโบกมือให้เมิ่งเหยากลับไปนั่ง ขณะที่สีหน้ายังซีดเผือด เสนาบดีชุนจึงรีบคลี่คลายสถานการณ์

“ขอบพระทัยชินหวังเฟยสำหรับของขวัญ เด็กๆ ให้นางรำมาแสดงต่อเถิด”

เว่ยเมิ่งเหยาขยับกายลุกขึ้น พลางม้วนเก็บแส้ถักคู่ใจอย่างคล่องแคล่ว พฤติกรรมเหล่านั้นล้วนตกอยู่ในสายตาของเฉวียนหย่งเฟิงทั้งหมด

“หงอู่ เจ้าว่าแส้ไหมถัก จะทำให้โต๊ะไม้แตกเป็นสองเสี่ยงเช่นนั้นได้หรือไม่”

“ยากพ่ะย่ะค่ะ แต่หากมีพละกำลังมาก ก็สามารถทำได้” คำตอบของหงอู่ยิ่งทำให้หย่งเฟิงมิอาจละสายตาจากชายาได้ ร่างบอบบางแทบปลิวไปกับลมเดินเข้ามานั่งเคียงข้างเขา มองอย่างไรหย่งเฟิงก็ไม่เชื่อว่าข้อมือเล็กๆ นั่นจะมีพละกำลังมากถึงเพียงนั้น

โต๊ะไม้สกุลชุน คงเก่ามากแล้วกระมัง

ด้านเมิ่งเหยามิได้สนใจสายตาของสวามี นึกหงุดหงิดอยู่บ้างที่อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะยื่นมือเข้ามาช่วยนาง ซ้ำยังเอ่ยปัดว่าไม่ใช่เรื่องของบุรุษ คิดแล้วก็เจ็บใจไม่หาย ถึงกระนั้นสุดท้ายก็ทำได้เพียงนั่งจิบชา ทานของว่าง พลางหันไปมองท่าทีของชุนซิ่นเยว่ที่บัดนี้ยังสั่นไม่หาย

คุณหนูเว่ยได้แต่ขอโทษท่านแม่ในใจที่มิอาจทำตามคำสอนได้ บัดนี้นางกำลังดีใจบนความทุกข์ของผู้อื่น ยิ่งเห็นมือสั่นของซิ่นเยว่กำอาภรณ์ไว้แน่น ริมฝีปากเล็กก็แทบหุบยิ้มไม่ลง

บ่าวไพร่เร่งเข้ามาเปลี่ยนโต๊ะไม้ที่ถูกฟาดหัก ทว่าความหวาดกลัวของสตรีวัยกลางคนก็ยังคงหลงเหลืออยู่ นั่นทำให้ยามที่สาวใช้เข้ามารินน้ำชาให้ แล้ววางกาชากระทบโต๊ะเสียงดัง ชุนซิ่นเยว่จึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ทำเอาสาวใช้นางนั้นทรุดกายคุกเข่าหมอบกราบกับพื้น

“...” เว่ยเมิ่งเหยามองเหตุการณ์เงียบๆ สาวใช้นางนั้นไม่ได้ถูกลงโทษ เพียงถูกไล่ออกจากงานไปเท่านั้น เสี้ยวความคิดของเมิ่งเหยาอดคิดไม่ได้ว่าอดีตน้องสาวอาจจะเปลี่ยนไปแล้ว เพราะหากเป็นเมื่อก่อน สาวใช้ผู้นี้คงโดนตบหน้ากลางงานไปเสียแล้ว

ชุนซิ่นเยว่...นางกลับตัวกลับใจจริงๆ หรือ ไม่แน่ว่าการตายของชุนผิงหลานอาจทำให้อีกฝ่ายสำนึกได้

ทว่าความคิดของเว่ยเมิ่งเหยากลับผิดมหันต์