12. แส้ไหมถัก (1)

“หายไปที่ใดมา” ทันทีที่ร่างบอบบางนั่งลงข้างๆ เฉวียนหย่งเฟิงก็อดถามไม่ได้ มีอย่างที่ไหนเป็นคนต่างบ้านต่างเมือง ดันเดินเพ่นพ่านไปทั่ว หากเกิดเรื่องขึ้นมาคงไม่พ้นเป็นเขาที่ต้องออกหน้าจัดการ

“สามีของชุนซิ่นเยว่เป็นคนอย่างไรหรือเพคะ”

“เจ้าจะอยากรู้เรื่องของผู้อื่นไปทำไม”

“เพียงแค่ตอบ ยากนักหรือเพคะ” เว่ยเมิ่งเหยาเริ่มจะทนไม่ไหวกับสวามีผู้นี้ แสดงท่าทีรำคาญจนมี่มี่ต้องดึงชายอาภรณ์ห้ามปราม บ่าวรับใช้คนสนิทรู้ดีทีเดียว ว่าหากได้ดื่มสุราแล้ว คุณหนูที่เคยเรียบร้อยว่าง่าย ก็กลายเป็นคนละคน

ขนาดนายท่านกับคุณชายทั้งสองยังส่ายหัว เพราะตามเอาใจไม่ถูก

“ฟู่กงจวิ่นถือว่าเป็นบุรุษที่ดีพ่ะย่ะค่ะหวังเฟย เป็นคนมีคุณธรรม วางตัวดี มีความสามารถหลายด้าน ไม่ว่าเรื่องใดเขาก็รู้ไปเสียทุกอย่าง ถึงกระนั้นกลับสอบจองหงวนไม่ผ่านเสียที”

“...” ดูท่าแล้วชายหนุ่มจะเป็นพวกรู้ไม่จริงกระมัง

“แต่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีที่สตรีหมายปองนะพ่ะย่ะค่ะ เพราะเอาใจฮูหยินเป็นที่หนึ่ง ยอมแต่งเข้าสกุลชุน ทั้งยังเอ่ยคำสาบานว่าจะไม่รับอนุ ไม่แต่งภรรยารอง” หงอู่ คนสนิทของชินอ๋องกล่าวรายงานแทนนายเหนือหัว มิเช่นนั้นนายทั้งสองคงโต้เถียงกันไม่หยุด

“งั้นหรือ...ขอบใจนะหงอู่ หากมิได้เจ้า วันนี้ข้าคงไม่ได้คำตอบ”

“เหอะ!”

เว่ยเมิ่งเหยาเห็นสีหน้ารำคาญของสวามีก็เหลือกตามองบน ใช่ว่าเขารำคาญนางเพียงผู้เดียวเสียเมื่อไหร่ นางเองก็รำคาญเขาเช่นกัน

บุรุษอะไรกัน ไม่รักหยกถนอมบุปผาเอาเสียเลย!

นัยน์ตาสีสวยเหลือบเห็นฟู่กงจวิ่นที่เดินเข้ามานั่งข้างชุนซิ่นเยว่ มือใหญ่รีบรินชาให้ฮูหยิน ซึ่งอีกฝ่ายก็รับเอามาดื่มด้วยรอยยิ้มพอใจ ดูเหมือนว่าภาพลักษณ์ของฟู่กงจวิ่นในสายตาทุกคนจะเป็นไปตามที่หงอู่บอก

เห็นทีต้องสืบให้แน่ชัดว่าฟู่กงจวิ่นกับนางรำผู้นั้น มีความสัมพันธ์อย่างไรกันแน่

“ชินหวังเฟยเพคะ ชินหวังเฟย”

“!!!”

“ขอประทานอภัยที่ทำให้ตกใจเพคะ หม่อมฉันเพียงจะถามว่า แคว้นต้งหนานมีการร่ายรำเช่นนี้หรือไม่ ซางเอ๋อร์ของพวกเราตั้งใจมอบการแสดงนี้ให้ท่านปู่ของนาง” คำถามของจ้าวอวี้ ฮูหยินใหญ่สกุลชุน ทำให้เว่ยเมิ่งเหยาต้องรีบหันไปมองที่ลานแสดง

ยังดีที่ในมือของคุณหนูชุนหลี่ซาง หลานสาวเจ้าของเรือน ถือดาบคู่หนึ่งไว้ในมือ จึงได้รู้ว่าเป็นการรำดาบ มิเช่นนั้นเมิ่งเหยาคงขายหน้าแล้ว

“ที่แคว้นต้งหนานเองก็มีการร่ายรำเช่นนี้” เมิ่งเหยาตอบกลับด้วยเสียงราบเรียบ จ้าวอวี้ผู้นี้ไม่ต่างกับบุตรสาวเลยสักนิด จิตใจหยาบช้าคับแคบ ไม่ว่าจะบุตรฮูหยินรองหรือบุตรอนุก็อย่าได้มีใครเหนือกว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของนาง

“อย่างนั้นหรือเพคะ หม่อมฉันเห็นกริยาอ่อนหวานของชินหวังเฟยคิดว่าที่แคว้นต้งหนานไม่นิยมให้สตรีจับดาบเสียอีก ซางเอ๋อร์ของเราเล่าเรียนทั้งบุ๋นบู๊ วันหน้าคงช่วยงานสามีในอนาคตได้มาก”

เว่ยเมิ่งเหยาไม่รู้ว่าฮูหยินเอกมีจุดประสงค์ใดจึงได้เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา แต่ทันทีที่ได้เห็นสายตาเอียงอายของคุณหนูชุนหลี่ซางที่มีต่อสวามี นางก็พอจะเข้าใจอะไรมากขึ้น

สกุลชุนอยู่อีกขั้วอำนาจมิใช่หรือ เหล่าสตรีสกุลชุนไม่รู้ความเสียเลย จะให้บุตรหลานสานสัมพันธ์กับศัตรูหรืออย่างไร

“ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่า สตรีแคว้นต้งหนานโดดเด่นเรื่องการบ้านการเรือน มารดาของชินหวังเฟยยังเคยปักผ้าถวายอดีตชินอ๋องด้วยใช่หรือไม่ ข้าจำได้ว่าเขาพึงใจมากทีเดียว”

“เป็นดั่งฮองเฮาตรัสเพคะ” เว่ยเมิ่งเหยาถอนหายใจหน่าย จิ้งฮองเฮาภายนอกดูเรียบร้อยอ่อนโยนไร้พิษสง ทว่าคำพูดกลับเป็นการเติมเชื้อไฟให้แม่สามีลูกสะใภ้แตกคอกันมากขึ้น

“สตรีต้งหนานเคร่งครัดเรื่องคุณธรรมสตรี แต่กระนั้นก็มิได้ห้ามให้จับมีดถือดาบ การร่ายรำเมื่อครู่พบเห็นได้ทั่วไปตามตลาด นักแสดงกลมักละเล่นรำดาบกันเพคะ”

“หึ! เช่นนั้นชินหวังเฟยคงพอจะทำได้กระมังเพคะ ช่วยชี้แนะหลี่ซางด้วย” ชุนหลี่ซางเก็บอารมณ์ไม่อยู่ นางฝึกรำดาบจากอาจารย์อันดับหนึ่งของแคว้น ท่านยังเอ่ยชมว่านางเป็นสตรีที่ร่ายรำดาบได้งดงามและแข็งแกร่งที่สุด

แต่สตรีตรงหน้ากลับเปรียบนางกับนักแสดงกลชั้นต่ำ

“...” เมิ่งเหยาที่ได้รับการเชื้อเชิญกะทันหัน ก็เหลียวไปมองสวามีเชิงขอความช่วยเหลือ เพราะการแสดงที่ไม่ได้เตรียมมา ย่อมไม่สมบูรณ์แบบนัก หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นจะเป็นเรื่องใหญ่เอาได้

“สุราดี สุราดี”

แต่อีกฝ่ายกลับยกจอกสุราขึ้นดื่มด้วยรอยยิ้ม ตีความได้อย่างเดียวคือเขาไม่คิดจะออกปากแทนนาง คงตั้งใจปล่อยให้นางขายหน้ากลางงานเป็นแน่

“ว่าอย่างไรเพคะ หรือหากชินหวังเฟยมิถนัด จะแสดงเป็นบรรเลงดนตรี ร่ายรำตามจังหวะเพลงเหมือนเหล่านางรำในหอนางโลมก็ได้นะเพคะ”

“...อันที่จริงไม่ว่าแบบใด ข้าก็ทำได้ดีทั้งนั้น แต่จะให้เสียชื่อชายาเอกแม่ทัพแคว้นเฉวียนคงมิได้” เว่ยเมิ่งเหยาตั้งใจกล่าวเช่นนั้นเพราะต้องการดึงเฉวียนหย่งเฟิงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย หากว่าเกิดข้อผิดพลาดขึ้น เขาเองก็ต้องเสียหน้าเช่นกัน

ร่างอรชรลุกขึ้นมายืนกลางลานพิธี ชุดที่รุ่มร่ามนั้นมิได้ถอดออกแต่อย่างใด มือเรียวไม่รับดาบจากคุณหนูชุนหลี่ซาง แต่กลับล้วงเอาแส้หยกถักไหมทองออกมาจากสาบเสื้อ

สร้างความตื่นตาตื่นใจให้คนในงานเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะชินอ๋องของแคว้นที่ถึงขั้นวางจอกสุราลง จดจ้องไปที่คนงามอย่างสนใจ

“ตั้งแต่มาถึงแคว้นเฉวียนหม่อมฉันก็ไม่มีโอกาสได้ฝึกฝน ขอประทานอภัยฮองเฮา หากการแสดงของหม่อมฉันทำให้ไม่พอพระทัย”

“อย่าได้หวั่นใจไป ข้ามิได้คาดหวัง”

คำพูดนั้นทำเอาเว่ยเมิ่งเหยานึกสบถในใจ คนแคว้นเฉวียนดูแคลนนางเพียงใดกัน แส้เส้นนี้ท่านพ่อมอบให้เป็นของขวัญในวันปักปิ่นของนาง ท่านฝึกสอนนางจนเชี่ยวชาญ การร่ายรำก็ได้ฮองเฮากับท่านแม่ช่วยชี้แนะ

คงต้องแสดงให้เห็นเสียบ้าง