ตอนที่ 9. ไม่ได้อะไร

ตอนที่ 9.ไม่ได้อะไร

ตึก

ตึก

เท้าเล็กเดินถือเครื่องมือทำความสะอาดเข้าไปด้านใน ก่อนจะทำการเช็ดปัดถูกไปตามปกติ ไม่ได้แสดงท่าทีมีพิรุธอะไรออกมา ดวงตากลมโตสังเกตุเห็นว่าในห้องนี้ มีโน๊ตบุ๊คอยู่หนึ่งเครื่อง คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่องและตู้เซฟอีกหนึ่งตู้ที่ถูกล็อครหัสเอาไว้อย่างดี

เมื่อทำความสะอาดทุกอย่างเสร็จสิ้น น้ำตาลก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะทำการเปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับราคาเครื่องเพชร’โฮปไดม่อน’ แต่แล้ว หญิงสาวกลับไม่ได้อะไรมาเลย เพราะในโน๊ตบุ๊คของจอห์นแทบไม่มีข้อมูลอะไรอยู่ในนั้น

แต่คนตัวเล็กก็ยังมีความหวัง หันไปค้นช้อมูลในคอมพิวเตอร์เครื่องใหญ่อีกรอบก่อนจะใช้สมองขบคิดอย่างหนักเกี่ยวกับเรื่องที่ตัวเองกำลังทำอยู่

ก่อนที่ใบหน้าสวยจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นว่าคอมพิวเตอร์เครื่องนี้มีอีเมลที่ถูกเข้าใช้งานเอาไว้

แต่รอยยิ้มเมื่อครู่ก็ต้องแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอคลิกเข้าไปหมายเข้าดูอีเมล แต่ปรากฎว่าอีเมลถูกล็อครหัสเอาไว้อย่างปลอดภัยและนี่คือปัญหาใหญ่ของเธอ…..เธอจะรู้ได้ยังไงว่าเขาใช้รหัสผ่านอะไร

“ถ้าใส่ผิดเกินสามรอบคอมพิวเตอร์จะล็อคโดยอัตโนมัตและส่งข้อความไปหาเจ้าของเครื่องสินะ” ปากเล็กบ่นพึมพัมตามสิ่งที่หลุยส์เคยบอกเธอเอาไว้

“เอาว่ะ ลองดู” น้ำตาลตัดสินใจเดารหัสโดยการใช้ตัวเลขที่เกี่ยวข้องกับจอห์นเท่าที่เธอรู้มา แต่ก็ไม่เป็นผล

เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลสำคัญของเจ้าของคอนโดได้ คนตัวเล็กจึงล้มเลิกความพยายามในตอนนี้ หญิงสาวกดเข้าไปลบข้อมูลการจับภาพของกล้องวงจรปิดก่อนจะเดินไปตัดสายของกล้องทำให้กล้องวงจรปิดราคาแพงดับสนิทไปตลอดกาล

เมื่อทำลายหลักฐานจนหมด มือเล็กก็จัดการลบภาพในตอนที่เธอกำลังหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของจอห์นทิ้งไว้ เหลือภาพล่าสุดไว้เป็นภาพที่เธอกำลังความสะอาดห้องตามปกติ ก่อนที่คนตัวเล็กจะหันไปรื้ออ่านเอกสารทุกอย่าง เผื่อว่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เธอต้องการบ้าง

แต่สิ่งที่น้ำตาลได้ติดมือไปกลับมีแต่ความว่างเปล่า จอห์นถือว่าเป็นคนหนึ่งที่รอบคอบในการทำงานมากๆ ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะเป็นมาเฟียที่ประสบความสำเร็จมากๆในตอนนี้

ใบหน้าสวยตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเธอไม่ได้ข้อมูลอะไรติดไปเลย งานนี้ยากกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก แบบนี้เธอควรจะทำยังไงต่อไปดี….

อีกด้านของจอห์น

“สวัสดีครับคุณอา” มาเฟียหนุ่มก้มหัวให้มาเฟียใหญ่ที่ตัวเองนับถือเป็นอาด้วยความเคารพ

“อ้าว มาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ” ดีแลนหันมาเอ่ยบอกหลานชายที่ตัวเองนัดมาหาในวันนี้ด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ครับ”

“เป็นยังไงบ้างช่วงนี้ ได้ข่าวว่าวันก่อนมีคนเข้ามาชมประมูลมากกว่าทุกครั้งนี่” ดีแลนเอ่ยถามหลานชาย เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลัง ช่วยสอนจอห์นจนเด็กหนุ่มมีทุกอย่างมาจนถึงทุกวันนี้

แม้จะเกษียณจากการเป็นมาเฟียไปหลายปีแล้ว แต่ก็ยังคงมีคอนเน็คชั่นกับหลายๆคนอยู่ ทำให้ดีแลนยังคงที่จะได้รับข่าวคราวหลากหลายจากในวงการนี้ผ่านเข้าหูมาอยู่บ้าง

“ครับอา อาจเป็นเพราะผลพลอยได้จากงานของเบเนดีนด้วยครับ” เพราะฝั่งนั้นเกิดเหตุฉุกเฉินไฟไหม้ หลายๆคนที่ยังคงอยากเข้าร่วมงานประมูลถึงได้ติดต่อหาเขาจนแขกเหรื่อมากกว่าทุกรอบที่เคยผ่านมา

“หึ แกนี่ฉลาดนะ พอฝั่งนั้นล้มก็รีบกอบโกย ได้ข่าวว่าหมอนั่นก็เป็นเพื่อนเเกไม่ใช่เหรอ”

“เคยเป็นครับ ตอนนี้ไม่ได้เป็นแล้ว” จอห์นตอบตามความเป็นจริง เพราะครั้งล่าสุดที่เขาเจอหลุยส์มันก็นานจนแทบเลือนรางมากๆ

“แบบนี้เองสินะ แล้วรู้ไหมว่าตอนนี้ไอ้เจ้าหลุยส์อะไรนั่นกำลังโดนหมายหัวจากหลายคนเลย เพราะการทำธุรกิจที่ไม่เกรงใจใคร”

จอห์นพยักหน้าตอบ เขาเองก็พอจะรู้อยู่บ้าง ว่าอดีตเพื่อนรักอย่างหลุยส์มีนิสัยอย่างไร หมอนั่นสามารถทำทุกอย่างได้เพื่อให้ตัวเองอยู่เหนือกับคนอื่น แม้วิธีพวกนั้นจะสกปรกมากแค่ไหนก็ตาม

“ผมไม่แปลกใจ ถ้าคนอื่นจะคิดแบบนั้น”

“ถ้าไม่ได้คบกันแล้วก็แล้วไป อาแค่กลัวว่าแกจะโดนร่างแหไปด้วย แต่ถ้าในเมื่อแกยืนยันว่าไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้ว ก็แล้วไป”

“ครับ”

“แล้วเรื่องโฮปเพชร ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง วงในฮือฮากันมาก หลายคนกำลังรออยู่ว่าใครจะได้ไปครอบครอง”

หลังจากมีบุคคลนามสมมุตินำเพชรที่เเพงที่สุดในโลกมาประกาศขายในตลาดมืด เศรษฐีและนักลงทุนหลายคนก็หันมาให้ความสนใจ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือพวกมาเฟียอย่างเขาที่อยากจะแย่งชิงเพชรเม็ดนั้นมาไว้ในงานประมูลของตัวเอง เพราะหากเขาได้เพชรที่โด่งดังที่สุดมาประดับคาสิโน จอห์นมั่นใจว่าจะต้องมีผู้คนมากมายสนใจมาเข้าร่วมงานประมูลครั้งยิ่งใหญ่ที่คาสิโนของเขาแน่

“ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนเจรจาซื้อขายครับ”

“ดูดีๆล่ะ พวกนี้ไว้ใจไม่ได้ ตรวจสอบให้ละเอียดว่าตอนนี้เพชรอยู่กับใคร”

“ครับคุณอา” แม้จะเป็นมาเฟียที่ทำงานมือโปรอยู่ในระดับหนึ่ง แต่จอห์นก็ไม่เคยรู้สึกรำคาญหรือหัวเสีย เวลาที่มีคนมาแนะนำเรื่องงานให้แก่เขา

“แต่ถึงยังไงอาก็มั่นใจในตัวเเกอยู่แล้วล่ะ วันนี้ก็มีแค่นี้แหละที่อาอยากพูด”

“ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“อืม ไว้เจอกัน”

เวลาต่อมา….

@คาสิโน

“มีการ์ดรายงานว่า คุณเมดิสันมารออยู่ในห้องทำงานของนายครับ” โรมันเอ่ยบอกร่างสูงที่กำลังจะสาวเท้าเข้าไปทำงานในคาสิโน

“เมดิสัน?” ใบหน้าหล่อได้ยินแบบนั้นก็หยุดชะงัก คิ้วหนาขมวดตีกันยุ่งเหยิง

เมื่อได้ยินชื่อเพื่อนรักที่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันมานานหลายปี แต่ไม่ถึงขั้นเป็นแฟน เพราะเขากับเธอคิดว่าการเป็นเพื่อนนอนนั้นยั่งยืนกว่าการมีความสัมพันธ์แบบเป็นเจ้าของกันและกัน เพราะที่สำคัญเธอกับเขาไม่ได้มีความรู้สึกชอบพอกัน เพียงแต่เคยชอบเซ็กส์ที่มีรสนิยมเหมือนกันเฉยๆ

ล่าสุดเขากับเมดิสันยุติความสัมพันธ์กันไปเมื่อปีที่แล้ว หลังจากที่หญิงสาวพบกับคนที่ตัวเองคิดว่าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย ความสัมพันธ์ทางกายของเขาและเธอจึงยุติไปโดยปริยาย

นับตั้งแต่ตอนนั้นจอห์นก็ไม่ได้ฝักใฝ่ในเรื่องเพศแต่อย่างใด อาจจะมีบางครั้งที่ร่างสูงซื้อสาวสวยมาบำเรอความใคร่อยู่บ้าง แต่ก็ไม่บ่อยเท่าเมื่อก่อน

ตั้งแต่อายุเข้าเลขสามมา มาเฟียหนุ่มก็เพลาจากเรื่องใต้สะดือลงไปเยอะมากๆ เพราะที่ผ่านมาเขาเองก็เคยเป็นเสือร้ายคนหนึ่งที่มีอะไรกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา จนวันหนี่งก็เกิดอาการรู้สึกเบื่อ อยากหยุดทำแบบนั้น ประจวบเหมาะกับช่วงนั้นเขาเผลอไปมีอะไรกับเพื่อนของตัวเองพอดี จอห์นจึงมีเมดิสันเป็นคู่นอนเพียงคนเดียว

เขาไม่เคยมีแฟนและไม่เคยคิดอยากมีด้วย แต่พอมาถึงจุดที่อายุเข้าสามสิบสามปี เขากลับรู้สึกเหงา อยากลองมีคนรักดูบ้าง แต่ทว่างานทุกวันนี้ก็รัดตัวจนเขาไม่มีเวลาไปทำความรู้จักกับใครใหม่เลย

“ครับ เธอมาขอพบเจ้านาย แล้วก็เดินเข้าไปรออยู่ในห้องทำงานครับ” โรมันบอกตามคำบอกเล่าของลูกน้อง

“อืม” จอห์นได้แต่ครางลับในลำคอ ก่อนจะรีบสาวเท้ายาวๆไปหาเพื่อนรักที่เคยเป็นอดีตคู่นอนมานานถึงสองปี ด้วยความอยากรู้ ว่าเธอมาที่นี่มำไมกัน…..